Levity Pen

Οι Γερμανοί ξαναρχονται

2012-02-03T14:00:00.001+02:00

Δικαίωσε την Γερμανία το δικαστήριο της Χάγης, ακούω από το αντίκα κονσερβοκούτι μου, ο δημοσιογραφίσκος κάπου στην φωνή του δεν μπορεί να πνίξει μια ελάχιστή οργή. Γιατί άραγε;;;

Δεν μου κάνει καμιά εντύπωση σκέφτομαι φωναχτά κι όμως ξέρω μέσα μου πως λέω ψέματα. Σίγουρα θα δεν περίμενα κάτι διαφορετικό – αν το ήξερα- δεν ακούω όμως ειδήσεις εδώ και μήνες δεν γνώριζα την προσφυγή στο δικαστήριο της Χάγης για απόφαση του Ιταλικού δικαστηρίου να επιδικάσει αποζημιώσεις εκατομμυρίων στα θύματα του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Προφανώς η Χάγη είναι ακόμα ένα ανδρείκελο της Γερμανίας. Πως αλλιώς ο συναισθηματικός μου εαυτός να καταλάβει μια τέτοια απόφαση. Γιατί άλλωστε να χρωστάει πολεμικές αποζημιώσεις η Γερμανία; Τι έκανε; Τίποτα. Μόνο σε λιγότερο από 30 χρόνια οδήγησε την ανθρωπότητα σε 2 Παγκόσμιους Πολέμους, Τίποτα! Μόνο είναι υπεύθυνη για γενοκτονίες, ολοκαύτωμα, μια φρίκη που σε κάνει να ντρέπεσαι που είσαι άνθρωπος. Τίποτα, καμία ευθύνη δεν έχει! Δεν χρωστάει τίποτα η Γερμανία στα θύματα των ναζιστών, δεν χρωστάει δεκάρα σε κανένα. Γιατί αυτό είναι δικαιοσύνη. Έτσι είναι η δικαιοσύνη, στο πλευρό των ισχυρών, πάντα!

Χρεοκοπούμε, δεν χρεοκοπούμε… χρωστάμε, πόσα χρωστάμε, τι θα μας ζητήσει επιπλέον η τρόικα, πόσα νέα μέτρα, πόσες θυσίες; Τι χρωστάμε εμείς στην Γερμανία; Μόνο 380 φεύγα δις ή τρις εκατομμύρια. Τίποτα, ψιλοπράγματα. Δεν έχει καμία σημασία αν τα 350 από αυτά είναι τόκοι και επιτόκια. Εμείς χρωστάμε και με το εμείς εννοώ όλη την Ευρώπη. Εμείς χρωστάμε, όλοι όσοι πολεμήσαμε τους ναζιστές χρωστάμε. Χρωστάμε στην Μέρκελ, χρωστάμε στους Γερμανούς και τώρα ξεπληρώνουμε… Ειλικρινά πιστεύω πως οι άνθρωποι που μετά το τέλος του Β πολέμου ονειρεύτηκαν την ενωμένη Ευρώπη, είχαν απολύτως αγνές προθέσεις. Δεν μπορεί να έχεις ατζέντα κατά της ανθρωπότητας όταν μόλις έχεις βγει από την φρίκη. Οι προθέσεις ήταν αγνές, η ελπίδα ήταν τόσο ανθρώπινη, μια Ευρώπη που δεν θα χρειαστεί να στραφεί πάλι στον όλεθρο. Κι όντως για χρόνια έγινε προσπάθεια, ηγέτες και ηγέτες, συμφωνίες, διαπραγματεύσεις, κοινό νόμισμά, κοινό διαβατήριο, πακέτα στήριξης, ταμείο στήριξης…Αλέξανδρός Δουμάς η φάση… όλοι για έναν και ένας για όλους. Κι όλα αυτά καλά, μεχρί ενός σημείου. Μέχρι του σημείου που η οσία, άσπιλη και χωρίς παρελθόν Γερμανία κλήθηκε να στηρίξει τους όλους. Η Γερμανία όταν καλείται να παίξει τους Τρεις σωματοφύλακες ξέρει μόνο ένα τρόπο να παίζει. Είναι, ήταν, θα είναι, της σχολής, όλοι για έναν. Όλοι για την Γερμανία! Φυσικά και η Χάγη θα ξέχναγε με ευκολία τα θύματα των Γερμανών. Η Χάγη είναι η Γερμανία. Η Ε.Ε. Είναι η Γερμανία.

Το διαφορετικό και το άλλο.

2012-01-16T12:19:00.000+02:00

Κάθε κοινωνία ορίζει τον κόσμο ως τον κόσμο της, ή τον κόσμο της ως τον κόσμο. Ουσιαστική συνιστώσα αυτής της θέσμισης του κόσμου είναι η θέσμιση του χρόνου. Γιατί όμως ο χρόνος ορίζεται ως χωριστός από τον χώρο και κυρίως από αυτό που παράγεται μέσα στον χώρο;

Ο συνετός άνθρωπος κουνάει το κεφάλι του μπροστά σε τέτοιες "φιλοσοφικές" λεπτολογίες: υπάρχει χρόνος, οι άνθρωποι βλέπουν ο ένας τον άλλον να μεγαλώνουν, να αλλάζουν, να πεθαίνουν, παρατηρούν τον ήλιο που ανατέλλει και δύει κ.λ.π. Το ξέρουμε κι εμείς τόσο καλά όσο κι αυτός. Αλλά γιατί λοιπόν αυτό που υπάρχει τόσο αναμφισβήτητα -ο χρόνος- οι αναμφισβήτητοι άνθρωποι το έθεσαν και το φαντάστηκαν με τρόπους τόσο διαφορετικούς μέσα στην ιστορία; Γιατί το σκέφτηκαν σαν ανοιχτό ή κλειστό χρόνο, σαν αυτό που αιωρείται ανάμεσα στα δύο σταθερά σημεία της γέννησης και του θανάτου, σαν άπειρο ή πεπερασμένο χρόνο, σαν χρόνο προόδου προς κάτι καλύτερο ή ανώτερο, ή σαν χρόνο πτώσης από κάτι ανώτερο, σαν κάτι απόλυτα ομοιογενές ή κάτι ποιοτικά διαφοροποιήσιμο;

Όλα αυτά, θα πούμε ίσως ως συνετοί άνθρωποι, είναι διαφορετικοί τρόποι να μιλούμε για ή να φανταζόμαστε ΤΟΝ χρόνο. Είναι ένας κυκεώνας παραστάσεων που κατά καιρούς έδωσε ο άνθρωπος ΣΤΟΝ χρόνο, συνεχίζει ο συνετός άνθρωπος, αλλά η επιστημονική πρόοδος μας απαλλάσσει σιγά σιγά από αυτόν (τον κυκεώνα), ξέρουμε όλο και καλύτερα τί είναι πραγματικά ο χρόνος και τί απλώς φανταστήκαμε γι αυτόν. ("Ως συνήθως ο συνετός άνθρωπος αναφέρεται στην επιστήμη τόσο πιό έυκολα, όσο περισσότερο την αγνοεί". Κ. Καστοριάδης, Η φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας).

Είναι σαφές ότι μόλις αρχίσουμε να θέτουμε ερωτήματα, η δυνατότητα να διακρίνουμε τον χρόνο από τον χώρο και ό,τι συμβαίνει εντός του(ς), γίνεται ολοένα περισσότερο προβληματική. Είναι περιττό να υπενθυμίσουμε ότι τέτοια ερωτήματα διατρέχουν απ' τη μια άκρη ως την άλλη την ιστορία της φιλοσοφίας και ακόμα και της επιστημονικής σκέψης.

Πάνω σε τί θα μπορούσαμε να θεμελιώσουμε μια ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στον χρόνο και τον χώρο;

Ο χώρος είναι αυτό το θαύμα: δύο πράγματα δεν στέκονται στο ίδιο σημείο, δεν είναι το ένα μέσα στο άλλο, δεν συγχέονται, αλλά διαφέρουν μεταξύ τους. Υπάρχει έκταση, ώστε να μπορούν να σταθούν σε κάποια απόσταση μεταξύ τους, διαφέρουν ως προς τη θέση τους στον χώρο. Χώρος είναι η δυνατότητα της διαφοράς. Τα δύο "1" του αριθμού "11", είναι μεταξύ τους ίδια. Αποκτούν τη διαφορά τους μέσα από τη θέση τους. Το "1" που στέκεται αριστερα, παίρνει τη σημασία της δεκάδας, ενώ το άλλο "1" εκείνη της μονάδας. Ο χώρος είναι η πρωταρχική δια-χώριση. Χωρίς αυτόν δεν υπάρχει τίποτα.

Αν ο χώρος είναι το διαφορετικό, τότε τί θα μπορούσαμε να πούμε για τον χρόνο, έτσι ώστε χρόνος και χώρος να μην ταυτίζονται; Έστω ένα άλλο παράδειγμα. Ο Α' παγκόσμιος πόλεμος είναι διαφορετικός από τον Β' π.π. Αν λέγοντας κάτι τέτοιο εννοοόυμε ότι αυτό που τους διαχωρίζει είναι 30 χρόνια απόστασης, τότε η χρονική διαφορά τους ανάγεται απλώς στην διαφορετική τους θέση μέσα στον χώρο. Έχουμε την τάση να παριστάνουμε τον χρόνο σαν μια γραμμή που εκτείνεται. Αλλά δύο σημεία αυτής της γραμμής είναι ίδια μεταξύ τους. Αυτο που τα διαχωρίζει είναι η θέση τους πάνω ή μέσα στην ευθεία. Με αυτό τον τρόπο ταυτίζουμε την χωρική διαφορά με την χρονική διαφορά, δηλαδή ο χρόνος ανάγεται σε χώρο.

Αν ο χώρος είναι η δυνατότητα της διαφοράς, ο χρόνος είναι η δημιουργία του άλλου.

Αν ο Β' π.π. καθορίζεται αιτιακά και προέρχεται από τον Α' π.π. τότε είναι μεταξύ τους διαφορετικοί. Για να είναι άλλοι, θα πρέπει το Β να μην μπορεί να συναχθεί, να παραχθεί ως αναγκαιότητα, από το Α. Πρέπει η αιτίες εμφάνισης του Β να μην υπαρχουν ήδη μέσα στο Α. Αν διασαφηνίσω όλους του νόμους που καθορίζουν το γεγονός Α, και πάλι δεν θα μπορέσω ποτέ να κατασκευάσω, να παραγάγω το Β. Μόνο σε μια τέτοια περίπτωση το Α και το Β θα είναι μεταξύ τους άλλα και όχι απλώς διαφορετικά. Τα σχήματα του κύκλου, της έλλειψης, της υπερβολής, της παραβολής, είναι μεταξύ τους διαφορετικά. Η διαφορά τους προκύπτει από την διαφορετική διάταξη των σημείων τους στον χώρο. Η Πολιτεία του Πλάτωνα και το Κεφάλαιο του Μάρξ είναι άλλα.

Ακόμα και αν το Α και το Β μοιράζονται κοινούς καθορισμούς, ακόμα και αν έχουν εξόφθαλμες σχέσεις αιτίου και αποτελέσματος, για να είναι άλλα πρεπει οι καθορισμοί αυτοί να είναι αναγκαίοι άλλα όχι ικανοί. Αν δηλαδή μπορούμε να πούμε ότι το Β θα γινόταν ούτως ή άλλως, επειδή προηγήθηκε το Α, τότε εκείνο το "ούτως ή άλλως" σημαίνει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο (αδιάφορο με ποιον), αργά ή γρήγορα (αδιαφόρο πότε) το Β θα εμφανιστεί επειδή προέρχεται από το Α. Σε μια τέτοια περίπτωση η σχέση του Α και του Β είναι ίδια με τη σχέση αναμέσα στον αριθμό 1 και τον αριθμό 123.456. Ξεκινώντας από το 1 και προσθέτοντάς τον στον εαυτό του κάποια στιγμή θα φτάσω στον αριθμό 123.456. Ειναι αδιάφορο το πότε θα φτάσω. Ο χρόνος δεν έχει καμία ουσιαστική σημασία. Ο αριθμός 123.456 υπάρχει ήδη μέσα στον αριθμό 1, υπό την έννοια ότι η καθοριστικότητα του 1 είναι απόλυτη, αναγκαία και ικανή συνθήκη για την εμφάνιση του 123.456.

Ο χώρος είναι η δυνατότητα της διαφοράς. Ο χώρος είναι το διαφορετικό.
Ο χρόνος είναι η δημιουργία του άλλου. Ο χρόνος είναι δημιουργία (και όχι κατασκευή, όχι αναπαραγωγή, όχι επανάληψη).

Ο "κενός" χώρος είναι ένα λογικό και φυσικό πρόβλημα. Ο "καθαρός" χώρος είναι η δυνατότητα της διαφοράς, η προϋπόθεση της επανάληψης του ίδιου ως διαφορετικού (π.χ. η επανάληψη του "1" στον αριθμό "111"). Ο χρόνος όμως, δεν μπορεί να συλληφθεί παρά μόνο ως δημιουργία. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει "καθαρός" χρόνος έξω ή ανεξάρτητα από αυτό που δημιουργείται κάθε φορά. Το Β δεν προ-ερχεται από το Α, αλλά έρχεται από το τίποτα, από το πουθενά, ερχεται ως δημιουργία. Δεν υπάρχει καθαρός χρόνος, χωριστός από αυτό που δημιουργείται στον χρόνο, δημιουργώντας τον τον ίδιο.

Nightmare before Christmas

2011-12-29T14:46:00.000+02:00

*Και εδώ.

O χρόνος του σώματος.

2011-12-04T00:41:00.000+02:00

Ο Πικάσσο ζωγραφίζει με φως.

Ας υποθέσουμε πως βρισκόμαστε σε ένα δωμάτιο και έχουμε μπροστά μας έναν έφηβο, 15 ετών, και τον παππού του, 75 ετών. Και οι δύο είναι σωματικά παρόντες. Αν θέλαμε να εντοπίσουμε τα σώματά τους στον χώρο ( πού είναι; ) θα λέγαμε απλούστατα "είναι στο δωμάτιο". αν θελαμε να τα εντοπίσουμε στον χρόνο θα λέγαμε: είναι τώρα, στο παρόν. Εδώ και τώρα.

Ο 15χρονος έφηβος βασανίζεται από την επιθυμία του να μεγαλώσει. Περιμένει πώς και πώς να γίνει ενήλικας για να πάψουν οι μεγάλοι να τον θεωρούν μικρό παιδί (και αυτό είναι όντως πραγματικά βασανιστικό για τους εφήβους). Κάνει όνειρα για το μέλλον του. Το σώμα του βρίσκεται στο παρόν, αλλά μοιάζει να ειναι στραμμένο προς το μέλλον. Έχει όλη τη ζωή μπροστά του. Το πρόσωπό του είναι ανυπόμονο. Ονειροπολεί.

Ο 75χρονος παππούς του βασανίζεται από αρθριτικά, πόνους στη μέση κλπ. δεν έχει τίποτα ιδιαίτερα δελεαστικό να περιμένει στο μέλλον. Η σκέψη του επιστρέφει πίσω στα χρόνια που έζησε. Βασανίζεται από την κόπωση του παρελθόντος. Το σώμα του βρίσκεται στο παρόν, αλλά μοίαζει να είναι στραμμένο προς το παρελθόν. Το πρόσωπό του είναι υπομονετικό. Αναπολεί.

Το πρόσωπο παραπέμπει πάντα σε ένα σώμα, το οποίο δεν βρίσκεται ποτέ μονάχα στο παρόν, αλλά εμπεριέχει το πριν και το μετά του: κουβαλά μαζί του την κόπωση του παρελθόντος, κυοφορεί μέσα του την αναμονή και την επιθυμία του μέλλοντος.

Ποιός είναι ο χρόνος του σώματος;

Τρία βλέμματα

2011-11-29T16:21:00.001+02:00

Από το: cogito-ergo-film.

Anthony Perkins - Psycho

Malcolm Mcdowell - Clockwork Orange

Jack Nicholson - The shining

Το βλέμμα του Anthony Perkins στρέφεται προς το μέρος μας στο τέλος της ταινίας του Χίτσκοκ. Ειναι η στιγμή που η μάνα καταλαμβάνει πλήρως τον ψυχισμό του.

Εκείνο του Jack Nicholson, εμφανίζεται μέσα στο λαμπερό χειμωνιάτικο φως περίπου στο μέσον της ταινίας. Σηματοδοτεί την τροπή των πραγματών άλλιως, τόσο μέσα του όσο και γύρω απ' αυτόν. Μέσα από αυτό το βλέμμα η ήρωας ανήκει πλέον στη Λάμψη.

Το βλέμμα του Malcolm MacDowell, είναι το πρώτο πλάνο που αντικρίζουμε στο Κουρδιστό πορτοκάλι. Είναι ήδη η αρχική ανακοίνωση μιας στρεβλής όψης ενός παράλογου κόσμου, το νόημα του οποίου κινείται σε όλο το φάσμα μεταξύ του πνευματικόυ μεγαλείου της ενάτης συμφωνίας του Μπετόβεν και της άκρατης σωματικής βίας.

Αρχή, μέση ή τέλος, αυτό το βλέμμα μοιάζει να ανακοινώνει την ξεκάθαρη αλήθεια του: είτε αυτή είναι η τρέλα, είτε το παράλογο, είτε η τυφλή βία. Όμως τα πραγματα δεν είναι τοσο απλά. Τι είναι εκείνο που μας κάνει να μην μπορούμε να ξεκολλήσουμε από αυτές τις εικόνες; Δεν είναι ο φόβος. Δεν είναι απλως τρια τρομακτικά βλέμματα. Κατι τετοιο αλλωστε θα μας εκανε να το βαλουμε στα ποδια, να αποδοκιμάσουμε, να απορρίψουμε, να αποφασισουμε ευκολα, γρηγορα και βολικά για την αληθεια που ανακοινωνουν.

Όμως αυτά τα βλέμματα προκαλούν όχι μόνο τρόμο ή αποστροφή, αλλά δέος. Δηλαδή μια αναμικτη αίσθηση φόβου και σαγήνης. Όσο μας φαινεται αποκρουστική η αληθεια τους, άλλο τόσο μας σαγηνεύουν απομακρύνοντάς μας απο αυτήν.

Η σαγήνη είναι εκείνη που φέρνει στην επιφάνεια αποχρώσεις, μεταστροφές, περιδινήσεις του νοήματος, αλλοιώνει την καθαρότητα της αλήθειας, διακυβεύει την ίδια της την εμφάνιση. Καθε λόγος της αλήθειας θέλει να βάλει ένα τέλος στις εντυπώσεις της σαγήνης. Αυτή είναι η απάτη και η αυταπάτη του. Γιατί η σαγήνη δεν αποτρέπει το βλέμμα μας από την αλήθεια, αλλά το τρέπει προς αυτήν αλλιώς. Οχι αντικειμενική αλήθεια της επιστημης, αλλά σαγηνευτική αλήθεια της τέχνης. Και αυτη δεν έχει αρχή, μέση ή τέλος. Μπορεί να εμφανιστεί ανά πάσα στιγμή και να μας κάνει δικούς της, όχι εξουσιαστικά, αλλά επειδή μας αφορά προσωπικά.

Επαναστατική σκέψη, το συγκεκριμένο, τέχνη και πολιτική.

2011-11-17T20:21:00.002+02:00

Τι είναι μια επανάσταση; Ποιος είναι το νόημά της; Ποιος την κάνει και με ποια πρόθεση; Παρ' όλο που η λέξη "επανάσταση" δεν περιλαμβάνεται στο σημερινό μας λεξιλόγιο, αφού το μόνο που ανακαλούμε στη μνήμη μας στο άκουσμα της λέξης αυτής είναι οι καταστροφές, οι στάχτες και οι φωτιές που ανάφτηκαν στο όνομά της εντούτοις, τα ερωτήματα αυτά είναι βασικά και αναγκαία αν θέλουμε να ξέρουμε για ποιο πράγμα μιλάμε.

Για ποια επανάσταση πρόκειται; Η διαρκής επανάσταση είναι αφηρημένη όσο δεν προσδιορίζονται οι όροι της, οι προοπτικές της και τα πεδία της, πράγμα που είναι απαραίτητο να γίνει αν θέλουμε να μην κενολογούμε.

Πότε είναι λοιπόν επαναστατική η σκέψη; Ας ξεκινήσουμε ανάποδα ορίζοντας πότε ΔΕΝ είναι. Όταν οι δυνάμεις από τις οποίες θα αντλούσε την επαναστατικότητά της έχουν αποκοπεί από την φαντασία που θα την τροφοδοτούσε μ'ένα περιεχόμενο ή με ένα σχέδιο, τότε δεν είναι. Όταν η φαντασία έχει στερέψει, αναπαράγοντας κι ανακατασκευάζοντας συνεχώς εικόνες που κάποτε είχε δημιουργήσει, πάλι δεν είναι. Ας σκεφτούμε την σημερινή πολιτική. Μπορεί να είναι εκσυγχρονιστική ή αναπαραγωγική κατά βάση, γιατί μεταφέρει τα ΗΔΗ ΥΠΑΡΧΟΝΤΑ σχήματα και συνταγές όπου χρειάζεται για να καλύψει τις ανάγκες της στιγμής που επείγει να καλυφθούν. Χωρίς όμως η σκέψη να κάνει τον κόπο να τα ξανασκεφτεί και να τα αναγνωρίσει, δεν είναι επαναστατική.

Για να είναι επαναστατική μια σκέψη, είπαμε ότι πρέπει να είναι συγκεκριμένη. Τι είναι συγκεκριμένο; Αυτό που βλέπουμε γύρω μας και καταγράφεται στο ρεπορτάζ κάποιας εφημερίδας, ή παρουσιάζεται στις ειδήσεις ως "ντοκουμέντο", είναι ένα κομμάτι ή μόνο μια στιγμή της πραγματικότητας, μια εμπειρική διαπίστωση, ΔΕΝ είναι όμως συγκεκριμένο. Αυτό που καταγράφεται σε μια στατιστική μελέτη, μέσα από γραφικές παραστάσεις και σχηματοποιημένες αναλύσεις είναι μια ΠΙΣΤΗ καταγραφή της πραγματικότητας, αλλά ΔΕΝ είναι συγκεκριμένο.

Όσο ο δημοσιογράφος αποφεύγει να ρωτήσει "γιατί" και όταν δεν τολμά να πει "γιατί όχι" στις υποθέσεις που κάνει, τότε έχει φροντίσει για λόγους ασφαλείας (για λόγους αντικειμενικότητας θα μας πει) να ξεχάσει ότι ακριβώς τέτοιες υποθέσεις είναι που κρατούν πεισματικά το μυστικό της πραγματικότητας. Όμως ο δημοσιογράφος δεν είναι επαναστάτης όσο δεν μπορεί να κατανικήσει την νυσταλέα του διάθεση και να κατανοήσει ότι καμιά καταγραφή της πραγματικότητας , όσο πιστή και αν είναι δεν μας αποκαλύπτει το νόημά της, δηλαδή το γιατί είναι έτσι και όχι κάπως αλλιώς και πώς αλλιώς, ποιες είναι οι προϋποθέσεις της, ποιες οι προοπτικές της. Άλλωστε ποτέ δεν καταγράφουμε την πραγματικότητα απλώς και μόνο για να την καταγράψουμε, αλλά για να κάνουμε κάτι με αυτήν, να την ερμηνεύσουμε, έτσι ή αλλιώς, να την αλλάξουμε ή να την στηρίξουμε. Όλα αυτά όμως είναι αποτέλεσμα της ΔΙΚΗΣ ΜΑΣ ΣΧΕΣΗΣ με την πραγματικότητα.

Συγκεκριμένο, λοιπόν, είναι αυτό που παρακολουθούμε στην δυναμική του, δηλαδή στην εξέλιξή του και παράλληλα αναλογιζόμαστε τις κρίσεις και τους συλλογισμούς που κάναμε παρατηρώντας το. Διακρίνουμε έτσι αυτό που κρύβεται μέσα του και μέσα σε μας που θελήσαμε να μάθουμε την αλήθεια του. Το συγκεκριμένο είναι σχέση. Αυτό το πολύπλοκο αντικείμενο που μας αποκαλύπτει όχι μόνο τη δική του βαθύτερη πραγματικότητα αλλά και τη δική μας, όταν αποφασίσουμε να το δούμε όχι μόνο βασιζόμενοι στην άμεση αίσθησή μας αλλά αναζητώντας και το μυστικό του, επειδή ξεσηκώνει μέσα μας την επιθυμία, την φαντασία, τη μνήμη και την κρίση μας, ΑΥΤΟ είναι συγκεκριμένο.
----------------------------------------------------------------------------------

Η ΤΕΧΝΗ είναι ένα κατ' εξοχήν επαναστατικό πεδίο, όχι επειδή η επανάσταση είναι δικό της αποκλειστικό προνόμιο (υπάρχει επανάσταση και στο πεδίο της πολιτικής, της ηθικής, της επιστήμης, της σεξουαλικότητας κ.λ.π.), αλλά επειδή η τέχνη βρίσκεται συνήθως σε άμεση επαφή με τον χώρο της φαντασίας που αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για καθετί επαναστατικό, αφού αυτή είναι που θα εφοδιάσει με νέες μορφές και εικόνες τη σκέψη. Αρκεί μονάχα να σκεφτούμε ότι το βλέμμα δεν σημαίνει μονάχα "βλέπω". Όταν βλέπουμε π.χ. μια ταινία, ενδεχομένως σκεφτόμαστε πάνω σε αυτό που βλέπουμε, θυμόμαστε αυτά που έχουμε ήδη δει (κάποια άλλη ταινία) ίσως συνδέουμε την ταινία με κάποια βιωματική εμπειρία του παρελθόντος μας. "Βλέπω", στην τέχνη (και όχι μόνο σε αυτήν) σημαίνει ΣΥΓΧΡΟΝΩΣ παρατηρώ, αισθάνομαι, συγκινούμαι, θυμάμαι, φαντάζομαι, ξαναζώ, αναπαράγω τις εικόνες στο μυαλό μου. Το καλλιτεχνικό βλέμμα είναι τόσο πολύμορφο και πολύτροπο που μας επιτρέπει να το χαρακτηρίσουμε επαναστατικό. Ενεργοποιεί τη συγκίνηση, το αίσθημα, τη φαντασία, τη μνήμη, την επιθυμία, τη σκέψη ,την κρίση*. Είναι πιο ολοκληρωμένο και άρα πιο συγκεκριμένο. Δεν μπορεί απλώς να διανοητικοποιήσει ένα προβλημα και να το λύσει θεωρητικά, δηλαδή αναίμακτα.

Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ πολιτική (και πολιτικοί) απ' την άλλη, είναι κάθε άλλο παρά επαναστατική. Όταν η τέχνη δεν προκαλεί αμηχανία ή δυσφορία στον πολιτικό, τρέφει σίγουρα την προκατάληψή του. Η ανομολόγητη σκέψη του πολιτικού είναι ότι ο καλλιτέχνης είναι ένα πλάσμα που αγνοεί την πραγματικότητα ή που αν δεν την αγνοεί, σίγουρα είναι ανίκανο να την αντιμετωπίσει αποτελεσματικά, να σκύψει πάνω από την "καθημερινότητα του πολίτη". Φυσικά, εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα άλλοθι, γιατί όταν ο πολιτικός καταλογίζει στον καλλιτέχνη έλλειψη ρεαλισμού, υπαινίσσεται έλλειψη κυνισμού. Τον κατηγορεί ότι πετάει στα σύννεφα και δεν είναι πρακτικά αποτελεσματικός. Δηλαδή ότι είναι ανίκανος να αναπαράγει το ήδη υπάρχον.

Όμως η αναπαραγωγή είναι πραξη επανάληψης μιας στάσης. Όχι πράξη ανά-στασης, πόσο μάλλον επαναστασης.

*υπό αυτή την έννοια η τέχνη μπορεί να είναι ενά παράδειγμα ενοποιητικής πρακτικής, σε αντίθεση με τις διαιρετικές πρακτικές για τις οποίες εγινε λόγος στην προηγούμενη ανάρτηση.

O ανθρωπος-αντικείμενο και το κέντρο του κύκλου.

2011-11-01T19:46:00.000+02:00

Ο διχασμός, ο διαμελισμός που έχει υποστεί ο άνθρωπος από το σύστημα, τους άλλους, ή τον εαυτό του, όταν άκριτα εσωτερικεύει το ισχύον ή τον κανόνα, τον μετατρέπει σε αντικείμενο.

Ο άνθρωπος - αντικείμενο.
Αντικείμενο επιστημονικής μελέτης.
Αντικείμενο πολιτικής μεταχείρισης.
Αντικείμενο ηθικής διαπαιδαγώγισης.
Αντικείμενο ερωτικής χρήσης, κλπ.

Μέσα από κάθε είδους διαιρετικές πρακτικές, ο άνθρωπος της σύγχρονης δυτικής κουλτούρας αποκτά τη μορφή του Υποκειμένου.

Μόνο όμως μέσα από την μετατροπή του σε αντικείμενο "επιτρέπεται" στον άνθρωπο να είναι υποκείμενο. Πρωτα θα του ορίσουμε τον χώρο μεσα στον οποίο επιτρέπεται να κινείται, ως πολίτης μιας κοινωνίας, ώστε να αποτελεί αντικείμενο πολιτικής μεταχείρισης και ηθικής διαπαιδαγώγισης, και μετα θα του αναγνωρίσουμε το "δικάιωμα" και την "αξία" του ως υποκειμένου.

Ορίζοντας τον χώρο του ανθρώπου - αντικείμενο, τοποθετώντας τον άνθρωπο στο κέντρο ενός κύκλου, του αφαιρούμε τη δυνατότητα να δρά, εξαιτίας των αποστάσεων που του επιβάλλουμε, απομακρύνοντάς τον από τα σημεία της περιφέρειας του κύκλου που οριοθετούν την συγκεκριμένη πραγματικότητα.

Αλλά ο άνθρωπος δρα συνεχώς και η πραγματικότητα διαμορφώνεται συνεχώς. Το σχήμα του κύκλου επομένως, με τον ανθρωπο στο κέντρο του, είναι πλάσμα μιας φαντασίωσης που γεννιέται μέσα σ'ένα μυαλό κατάκοπο από τις ρυθμίσεις που του έχουν αναθέσει. Το μόνο που μπορεί να ονειρευτεί είναι μια μαγική ανάπαυλα, μια στιγμή ξεκούρασης στο κέντρο του κύκλου, εκεί όπου ακίνητος και αμέτοχος πια, εξακολουθεί να διατηρεί την επίπλαστη παντοδυναμία που του εξασφάλισαν οι ως τώρα ρυθμίσεις του.

Ο άνθρωπος - αντικείμενο είναι αποτέλεσμα των διαιρετικών πρακτικών.Υπάρχουν επαναστατικές ενοποιητικές πρακτικές; Τέτοιες που δεν αναπαραγουν το ισχύον καταστρέφοντάς το ή συντηρώντας το, αλλά δημιουργούν νέα σχήματα και μορφές που εμπεριέχουν την αναίρεση των παλιών;

Είναι καιρός να ανοίξει ο κύκλος.

Για την κριτική, την τέχνη, την αισθητική και την πραγματικότητα.

2011-10-25T18:51:00.000+02:00

Μελετώντας ένα έργο τέχνης, κατανοούμε ότι η δημιουργία, ακριβώς όπως η εμπειρία ή το βίωμα, δεν είναι κάτι το δεδομένο αλλά υπό συνεχή αναίρεση. Αν δεν ίσχυε κάτι τέτοιο, η τέχνη θα ήταν απο καιρό μια υπόθεση τελειωμένη, η αισθητική θα εξέλειπε, έχοντας δώσει εξ ολοκλήρου τη θέση της στην ιστορία της τέχνης.

Θα μπορούσαμε ωραιότατα να μαθαίνουμε για τις τάσεις και τα ρεύματα της τεχνης, να αποστηθίζουμε ονόματα καλλιτεχνών, ή να επιδιδόμαστε σε εξονυχιστικές καταγραφές των κοινωνικών, πολιτικών, οικονομικών συνθηκών της εποχής που έζησε και ο καλλιτέχνης. Ή ακομα, να διαβάζουμε εξανλτητικές βιογραφίες για τη ζωή των δημιουργών, επιχειρώντας έτσι να αναγάγουμε στοιχεία του εργου τους σε περιστατικά της ζωής τους ή σε πτυχές του χαρακτήρα τους.

Η τέχνη όμως δεν υπάρχει μέσα στα ημερολόγια, τις σημειώσεις και την αλληλογραφία του καλλιτέχνη. Αντί ο θεωρητικός - κριτικός να προσδιορίζει τους καθορισμούς που διέπουν την καλλιτεχνική δημιουργία, θα πρεπει να φωτίζει τη νέα πραγματικότητα που αναδύεται από το έργο τέχνης και μας αφήνει άναυδους με τον ανοίκειο, σε πρώτο ματιά, χαρακτήρα της. Διαφορετικά η αισθητική θα ήταν απλώς ένα υποκεφάλαιο της κοινωνιολογίας ή της ψυχολογίας.

Η νέα πραγματικότητα που δημιουργείται με το έργο τέχνης δεν είναι αντίγραφο μιας δοσμένης πραγματικότητας την οποία προσδιορίζει η επιστήμη, ρυθμίζει η ηθική ή διαχειρίζεται η πολιτική. Η σχέση του καλλιτέχνη με τη δοσμένη πραγματικότητα υποσκάπτεται ή συμπληρώνεται από τη σχέση του με την ονειρική ζωή, με εκείνη δηλαδή τη διάσταση της ανθρώπινης ύπαρξης, που όταν δεν την χειραγωγούν οι μηχανισμοί εξουσίας, φροντίζουν να την εξασθενίζουν ή και να την εκμηδενίζουν οι διαδικασίες της λεγόμενης εκπαίδευσης.

Όταν μέσα απο μια γενικευμένη επικράτηση εξουσιαστικών πρακτικών (όπως συμβαίνει σήμερα) η ζωή καταντάει μια αέναη αναπαραγωγή που διευρύνεται συνεχώς χάρη στη βελτίωση των μέσων παραγωγής και την πρόοδο της τεχνολογίας, τότε η αέναη αυτή κίνηση βιώνεται ως απουσία κάθε κίνησης, δηλαδή ως προαναγγελία θανάτου. Άλλοτε προκαλεί την αίσθηση του αδιεξόδου και την παρακμή και άλλοτε την άισθηση της παγίδευσης και την κρίση.

Όμως εμείς, οι σύγχρονοι άνθρωποι, αποτελειώσαμε τη μεταφυσική στο όνομα της επιστήμης και όχι στο όνομα της τέχνης, όπως θα ήταν ίσως σοφότερο να κάνουμε. Γιατί σε τέτοιες εποχές καθολικής ακινησίας, ίσως θα μπορούσαμε να βρούμε στο βλέμμα και την πρακτική δημιουργικότητα της τέχνης εκείνο το εμπόδιο που θα μπορούσε να ερεθίσει την επιθυμία μας προκειμένου να ξανασχεδιάσουμε ένα μέλλον που μέσα μας κατάντησε παρελθόν.

Ζητείται ηγέτης

2011-06-25T18:46:00.001+02:00

Μικρή χώρα, στο μάτι του κυκλώνα ζητά άμεσα ηγέτη να κόψει κώλους.

Προσόντα υποψηφίου: Ο υποψήφιος πρέπει απαραιτήτως να διακατέχεται από υψηλό αίσθημα Εθνικής Ευθύνης. Αξίες όπως Εντιμότητα, Ευθύτητα, αίσθημα Δικαιοσύνης και Φιλότιμό είναι απαραίτητες!

Περιγραφή εργασίας: Το πόστο θεωρείται άκρως υπεύθυνο και εμπιστευτικό. Ο υποψήφιος ηγέτης καλείται να εμπνεύσει και να ξυπνήσει το εθνικό φρόνιμα των Ελλήνων μακριά από οποιαδήποτε κομματική γραμμή. Στα άμεσα καθήκοντά του είναι σύγκληση Εθνοσυνέλευσης, αναθεώρηση του Συντάγματος, φυλάκιση των 300 της Βουλής με την κατηγορία της «Εσχάτης Προδοσίας» και δήμευση των περιουσιών τους. Επιπροσθέτως ο υποψήφιος αναλαμβάνει να ξεμπλέξει την χώρα από τα κυκλώματα ξένων συμφερόντων και να θωρακίσει με τρόπο τέτοιο την Δημόσια Διοίκηση ώστε να μην μπορούν πλέον να παρεισφρήσουν οικονομικοί εκτελεστές.

Ο υποψήφιος θα πρέπει να γνωρίζει πως αναλαμβάνει τα καθήκοντά του θέτοντας σε κίνδυνο την ζωή του καθώς και την ζωή προσφιλών του προσώπων. Η δουλειά του ηγέτηςτης Ελλάδος εφόσον σκοπεύει να ασκήσει τα καθήκοντά του προς όφελος της Χώρας και του Εθνικού Συμφέροντος θεωρείται άκρως επικίνδυνη. Τον φέρνει άμεσα στο στόχαστρο διεθνών συμφερόντων αλλά και εσωτερικής ηλιθιότητας. Καλό είναι να γνωρίζει πως ο προηγούμενος ηγέτης που ανέλαβε να ορθοποδήσει την χώρα και εμπράκτως δούλεψε με αγάπη για την Πατρίδα του δολοφονήθηκε από χέρι Ελλήνων.

Προσφερόμενα: Ο υποψήφιος, αν βγει ζωντανός από το δύσκολο έργο, οφείλει να γνωρίζει πως θα βγει και φτωχός. Αμοιβές υπέρογκες και μπόνους δεν υπάρχουν. Ως αμοιβή προσφέρονται η ικανοποίηση πως έσωσε την Πατρίδα αλλά και η λαμπρή θέση στην οποία θα τον τοποθετήσει η Ιστορία μετά από χρόνια. Ως το τέλος της ζωής του κατά πάσα πιθανότητα θα περιφέρεται δακτυλοδεικτούμενος και αδικημένος γιατί έτσι η Ελλάδα και οι Έλληνες ξεπληρώνουν αυτούς που αγωνίστηκαν για την Πατρίδα.

Προυπηρεσία σε αναλογή θέση ΔΕΝ είναι απαραίτητη!!
Μισθος βασικος και ωράριο εργασίας πέραν του πενθημερου οκταωρου.
Ο υποψήφιος δεν είναι απαραίτητο να είναι Έλλην Πολίτης.
Οι υποψήφιοι καλούνται να παρεβρεθούν την ερχόμενη Τετάρτη και Πέμπτη στην πλατεία συντάγματος.

Fratres

2011-05-11T18:36:00.008+02:00

'Ακου:
Αυτός ο ελάχιστος χώρος

Τώρα αρχίζω. Τίποτα πίσω μου. Μας δόθηκε η μνήμη όλη. Κανείς δε ζει τη ζωή του τη στιγμή που τη ζει. Αυτό που ζει είναι η στιγμή που έχει περάσει, και την ζει μόνο όταν έχει περάσει. Όταν έχει περάσει η στιγμή και την ξαναζεί σε μια άλλη στιγμή. Αυτό το ξανά είναι η ζωή. Αυτό που ζεις όταν η στιγμή έχει περάσει. Το ξανά. Η στιγμή όπου ζεις ξανά. Η ζωή ξανά. Η ζωή πριν από το ξανά δεν είναι ζωή. Με το ξανά ζει κανείς τη ζωή του. Πριν από το ξανά δεν μπορεί. Να γίνει κάτι και να το χάσεις και μετά να ξαναγίνει, για να μπορέσεις να το ζήσεις. Να ξαναγίνει. Η πρώτη φορά να χαθεί, να ξανάρθει μια άλλη φορά, να ξανάρθει το ίδιο, και τότε να το ξαναζήσεις. Και τότε το ζεις. Τότε το ζεις. Όχι πριν. Όχι την πρώτη φορά. Η πρώτη φορά έρχεται για να έρθει η δεύτερη φορά. Για να ζήσεις αυτό που δεν μπορούσες να ζήσεις την πρώτη φορά. Να το ζήσεις όμως. Μέσα. Από μέσα. Ξανά, αλλά από μέσα. Αυτό είναι το πραγματικό. Το ξανά. Η δεύτερη φορά. Αυτή είναι η πρώτη φορά. Η δεύτερη είναι η πρώτη φορά. Η πρώτη είναι χαμένη. Χάνεται για να μπορέσει να έρθει η δεύτερη. Το ξανά. Έτσι τα θυμάμαι όλα. Μας δόθηκε η μνήμη όλη.

Τώρα αρχίζω. Ακούστε με. Το μυαλό μου είναι άγραφο. Τίποτα δεν θυμάμαι. Όχι πως δεν έχω μνήμη. Όχι. Το σώμα μου. Αυτό είναι. Το σώμα είναι όλη η ιστορία. Ό,τι είναι, είναι το σώμα μου. Ούτε να κοιτάξω, ούτε ν’ αγγίξω. Δεν χρειάζεται. Δε χρειάζεται να θυμάμαι. Επειδή έχω σώμα ξεχνώ. Η μνήμη είναι το σώμα μου, εγώ είμαι η λήθη. Είμαι τόσο πολύ το σώμα. Περισσότερο τίποτα δεν μπορεί να είναι. Αρκεί να είναι σώμα. Το σώμα να είναι σώμα. Αρκεί αυτό. Τίποτα δεν είναι περισσότερο. Σώμα, και όχι θέα του σώματος, και όχι ερμηνεία, και όχι αντιμετώπιση, και όχι αξιολόγηση, και όχι ιεράρχηση, και όχι διαβάθμιση, και ούτε ψηλά και ούτε χαμηλά, και πουθενά αλλού, και μόνο εκεί που είναι, και μόνο αυτό που είναι, σώμα, να είναι σώμα, και όχι μισό, και όχι καταμερισμένο, και όχι καταδικασμένο, και όχι υποτιμημένο, και όχι όσο μπορούμε, και όχι όσο θέλουμε, και όχι όσο πρέπει, και όχι όσο χρειάζεται, και όχι ως εδώ, και όχι ως εκεί, και όχι μη, και όχι φτάνει, και όχι όχι. Όχι. Το σώμα όλο. Αυτό το σώμα είμαι.

Και τώρα αρχίζω. Σώμα είμαι. Εδώ είναι. Ο χάρτης του Κόσμου. Όλες οι χορδές είναι εδώ. Όλες οι εκκλησίες, όλες οι λειτουργίες. Αυτό μιλάει για Θεό. Αυτό είναι ο Θεός. Κάθε λειτουργία του μια θεία λειτουργία. Τα Θεία Πάθη του κάθε σώματος. Αυτό είναι εδώ. Τώρα που αρχίζω. Μόνο το σώμα έχω. Αυτό που έχω δεν είναι ούτε λίγο ούτε πολύ. Αυτό που έχω είναι όλα. Εδώ μέσα. Απ’ έξω τίποτα δεν θέλω. Αφού έχω το σώμα. Αρκεί να είναι το σώμα. Αρκεί να είναι σώμα. Αρκεί να μην το ερμηνεύσω, να μην το ιεραρχήσω, να μην το αξιολογήσω, να μην το διαβαθμίσω. Αρκεί να το έχω όλο.

Τώρα αρχίζω και μετά πάλι σβήνω. Αρχίζω για να ξαναρχίσω. Ξανά και ξανά. Από το σώμα. Με το σώμα. Μας δόθηκε όλη η μνήμη. Όλα γραμμένα για να σβηστούν και να ξεχαστούν όλα. Λευκή γεωγραφία. Όλα σ’ αυτό εδώ το σώμα ενσαρκωμένα. Όχι έξω, όχι αλλού. Έξω μόνο φωνές, μόνο θόρυβοι, μόνο κρότοι, μόνο συγκρούσεις, μόνο πόλεμοι. Για την αιώνια μνήμη. Ποιος θα φωνάξει πιο δυνατά, ποιος θα ακουστεί περισσότερο, ποιος θα φωνάξει πιο δυνατά απ’ τον θάνατο, ποιός δεν θα ξεχαστεί. Γιατί μας δόθηκε όλη η μνήμη. Ποιος θα μνημονεύεται, κι ας είναι σε λίστες νεκρών. Λίστες ηλιθίων. Λίστες αλήστου μνήμης. Φωνές και θόρυβοι. Για την αιώνια μνήμη. Εδώ μέσα τίποτα δεν φτάνει. Καμία αναδρομή, καμία αναγωγή, καμιά αναφορά, καμιά επαναφορά. Εμπιστοσύνη. Σώμα είμαι. Ό,τι δεν είσαι δεν θα γίνεις ποτέ φωνάζοντας, ποτέ δείχνοντας, ποτέ αποδεικνύοντας. Δεν ανατρέχω, δεν επιστρέφω, δεν παλινδρομώ. Τ’ αφήνω όλα στο σώμα.

Τώρα αρχίζω, όσο είμαι το σώμα μου, όχι περισσότερο. Εκεί που τελειώνει το σώμα μου τελειώνω κι εγώ. Εκεί θα τελειώσω. Στο τέλος του σώματός μου είναι το τέλος μου. Έχω κλειστεί εδώ και θα ζω όσο θα ζει το σώμα μου. Αυτός ο ελάχιστος χώρος. Τίποτα απ έξω. Ούτε περισσότερο ούτε λιγότερο. Μέσα εδώ. Και όσο κρατήσει. Δεν θα κρατήσει πολύ. Όσο κρατήσει. Καμία άλλη υπόσχεση, καμιά άλλη παράταση, καμιά άλλη διάσταση. Έξω φωνές και θόρυβοι. Περνώντας σιγά σιγά στον ψίθυρο του σώματος. Εδώ. Αυτό είναι. Έξω είναι πολλά. Μέσα είναι όλα. Το πανδαιμόνιο του σώματος.

Τώρα αρχίζω. Δεν θα κρατήσει πολύ. Αρκούμαι. Αυτός ο ελάχιστος χώρος. Σωμάτινη μνήμη, όλη μου έχει δοθεί.

Ανελέητο μαζί

2011-03-02T13:15:00.001+02:00

Κάποτε το πίστευα. Τότε έτσι νόμιζα, όπως όλοι νομίζουν. Κάποτε πίστευα πως θα βγω. Θα βγω απ τον κόσμο. Κάποτε που πίστευα ότι μπορούσα. Δεν ήταν ότι ήθελα να βγω. Άλλο ήθελα. Ήθελα έναν άλλο κόσμο. Όχι αυτόν. Να μην είναι έτσι ο κόσμος. Να μην είναι αυτό που είναι. Να βγω απ' αυτόν τον κόσμο και να μπω σ' έναν άλλον. Να μην είναι αυτός ο κόσμος. Όχι αυτός. Να γίνει αυτός ο κόσμος ένας άλλος. Και ήθελα να ναι και η ζωή αλλιώς. Μια ζωή άλλη μέσα σ' έναν κόσμο άλλον.

Κάποτε το πίστευα. Τώρα τα έχω χάσει όλα. Τώρα είμαι ένας χαμένος. Καταλάβατε αυτό που είπα; Το καταλάβατε; Έχετε καταλάβει, ναι. Αλλά, έχετε καταλάβει αυτό που δεν είπα. Είπα τα έχω χάσει όλα. Είπα είμαι ένας χαμένος. Και νομίζετε πως καταλάβατε. Αυτό που θα καταλάβαιναν οι περισσότεροι. Ότι είμαι ένας χαμένος, επειδή τα έχω χάσει όλα. Ναι, αυτό είναι. Αυτό καταλάβατε. Ποιός δεν είναι χαμένος όταν τα έχει χάσει όλα; Έτσι είναι. Το γεγονός. Το γεγονός όμως δεν τελειώνει με το γεγονός. Το γεγονός είναι εκεί, εκεί όμως, είμαι κι εγώ. Είμαι μέσα στο γεγονός, το γεγονός είμαι εγώ, είμαι κι εγώ, εντούτοις το γεγονός έχει τελειώσει, δεν έχω, όμως, τελειώσει εγώ. Και μολονότι είμαι μέσα στο γεγονός, τώρα που το γεγονός έχει τελειώσει στέκομαι απέναντι στο γεγονός, ήμουν μέσα και τώρα είμαι απέναντι, μπορώ, αν θέλω, να το κάνω ό,τι θέλω, να αισθανθώ όπως θέλω, όπως θέλω να το ερμηνεύσω.

Το γεγονός που είμαι μέσα του, τώρα κείτεται απέναντι. Αντι-κειται. Αντικειμενικά. Το γεγονός. Ποιό είναι το γεγονός; Σας το είπα. Σας το είπα ήδη. Ο κόσμος. Αυτός ο κόσμος είναι το γεγονός. Έχετε προσέξει ότι μέσα στο Είναι υπάρχει το ναι; Ο κόσμος είναι το γεγονός. Αυτός ο κόσμος. Κάποτε ήμουν μέσα. όπως το ναι μέσα στο Είναι. Τόσο μέσα. Αλληλένδετα. Αδιάσπαστα. Κανείς δεν μπορεί να είναι έξω από τον κόσμο. Όσο κι αν φύγει, πάντα μέσα είναι. Όχι αλλού. Εδώ. Αυτό είναι. Ο κόσμος είναι πάντα μέσα. Κάποτε πίστευα πως θα βγω. Κάποτε το πίστευα.

Ο κόσμος ήθελα να μην είναι ο ίδιος. Να μην έρχεται όπως έρχεται. να μη φεύγει όπως φεύγει. Να μη δίνει αυτά που δίνει. Να έρχεται αλλιώς, να φέρνει άλλα, να δίνει άλλα. Να γίνει όπως τον ήθελα εγώ. Όχι μόνο για μένα. Για όλους τον ήθελα. Και άλλοι μαζί με μένα. Να γίνει ο κόσμος όπως τον θέλαμε. Δεν ήμουν μόνος. Πολλοί άλλοι μαζί με μένα. Πάρα πολλοί. Να είναι ο κόσμος όπως θέλουν αυτοί. Επειδή σκέφτονται τους άλλους. Ο κόσμος να είναι άλλος. Μόνο άλλος. Όχι αυτός ο ίδιος.

Τώρα τα έχω χάσει όλα. τώρα είμαι ένας χαμένος. Tότε ήμουν μόνος. Τώρα μόνο είμαι. Το γεγονός είναι ο κόσμος κι εγώ μέσα του. Ο κόσμος τα φέρνει όλα. Κι αυτό κι εκείνο. Και το ένα και το άλλο. Όμως εγώ, μαζί με άλλους, μαζί, ήθελα τον κόσμο αλλιώς. Να δίνει το ένα χωρίς το άλλο. Να φέρνει αυτό χωρίς εκείνο. Ο κόσμος δεν υπάρχει με χωρίς. Το χωρίς δεν είναι κόσμος. Όλα σε όλα. Μαζί. Aνελέητο μαζί. Και το ένα και το άλλο. Όπως το ναι μέσα στο Είναι. Τότε ήθελα αυτός ο κόσμος να είναι άλλος. Τότε ήθελα το χωρίς. Ήθελα το γεγονός, τον κόσμο, χωρίς έμενα μέσα του, χωρίς όλα μέσα σε όλα, να είμαι απέναντι, να αισθάνομαι ό,τι θέλω, να τον κάνω ό,τι θέλω, να τον κρίνω και να τον ερμηνεύω όπως θέλω, απ' έξω, χωρίς, χωριστά.

Τώρα είμαι χαμένος. Ηττήθηκα. Αυτή είναι η σωστή λέξη. Δέχτηκα το γεγονός που δεν τέλειωσε ακόμη, όπως δεν τέλειωσα κι εγώ. Παραδέχτηκα το ένα μαζί με το άλλο. Υποδέχτηκα το ναι μέσα στο Είναι. Ανελέητο. Μαζί. Aν φύγει το ένα, φεύγει και το άλλο. Το ένα χωρίς το άλλο, δεν είναι καν ένα. Αυτή είναι η ήττα μου. Αν είχα νικήσει θα ήταν το ένα χωρίς το άλλο, θα ήταν ο κόσμος χωρίς, θα έδινε μόνο αυτό, θα έφερνε μόνο εκείνο. Ηττήθηκα και είναι όλα μαζί. Ανελέητα μαζί. Αποδοχή. Μέσα στον κόσμο. Ναι..

Γράμμα στον άγιο Βασίλη!

2010-12-30T11:07:00.000+02:00

Κύριοι, σύντροφοι, αγωνιστές ή όπως αλλιώς θέλετε να σας αποκαλούν,

Αυτή είναι μια ανοιχτή αποστολή, ή έστω ένα οργισμένο γράμμα ενός «παιδιού», σε έναν κάποιον άγιο Βασίλη…
Οπότε αγαπητέ άγιε μου Βασίλη, χτες όλη μέρα τα δελτία ειδήσεων ασχολούνταν με μια νέα τρομοκρατική οργάνωση (κάτι με Λάμπρο Φούντα είχε να κάνει το όνομά της) έλεγαν πως επειδή είχε υπογράψει μια προκήρυξη ή μια αποτυχημένη τρομοκρατική ενέργεια (δεν πολυκαταλαβα τι από τα δύο), και τα μ.μ.ε. δεν ανέφεραν το όνομά της, θύμωσε και έστειλε ένα δέμα «εκρηκτικό» στην ελληνική πρεσβεία, που εδρεύει στην Ιταλία, μαζί της συνεργάστηκε και μια ιταλική τρομοκρατική οργάνωση.
Αγαπητέ άγιε Βασίλη τα παλικάρια στην προκήρυξη τους ανέφεραν πως έχουν στόχο το ελληνικό κράτος και τους δούλους του. Ένα πράγμα δεν καταλαβαίνω άγιε μου Βασίλη. Πώς ένας μηχανισμός χτυπάει την ελληνική πολιτική και πως ταυτόχρονα τιμωρεί την αδικία; Γιατί αυτό υποτίθεται πρεσβεύουν όλα αυτά τα παιδιά που συμμετέχουν σε τέτοιες οργανώσεις… Θέλουν να τιμωρήσουν την εξουσία. Το αστείο, άγιε μου, είναι πως μοναδική περίπτωση που μπορώ να θυμηθώ εξουσία να έχει τιμωρηθεί, από αναρχικούς ή αντιεξουσιαστές, είναι σε ταινία, κάτι τύπου “V for Vendetta”.
Και συνεχίζω να αναρωτιέμαι άγιε μου, γιατί να στέλνουν δέματα με μηχανισμούς σε κτήρια, γιατί αν σώνει και καλά θέλουν (δικαίως )να τιμωρήσουν το ελληνικό κράτος και τους δούλους του ,δεν επιλέγουν κάτι που να έχει αντίκτυπο, γιατί όχι κάποιον που να του αξίζει να τιμωρηθεί. Kάποιον που τα πολιτικά του αδικήματα τον έκαναν δισεκατομμυριούχο, που η μίζα και η διαφθορά ήταν το βασίλειό του τα πολλά χρόνια που κάθισε στις υπουργικές καρέκλες. Κάποιον που όσες αποδείξεις κι αν υπάρχουν κανείς δεν τον τιμωρεί, κανείς δεν μπορεί να τον αγγίξει γιατί οι -το ίδιο διεφθαρμένοι με αυτόν- συνάδελφοί του, φρόντισαν να παραγράφονται τα αδικήματά τους και να την γλιτώνουν.
Εγώ άγιε μου Βασίλη αν κλέψω ένα χυμό από το σούπερ μάρκετ και με πιάσουν, εκτός που θα γίνω ρόμπα, θα πάω και αυτόφωρο.
Τον κύριο Άκη και όλους αυτούς τους κυρίους, που έκλεψαν και ξεπούλησαν όχι μόνο την εθνική μας περιουσία αλλά τις ζωές μας και τα όνειρά μας, κανένας δεν τους τιμωρεί, κανένας δεν μπορεί να τους αγγίξει.
Κάθονται τέτοιες μέρες στα φορτωμένα τους σαλόνια και τρώνε και πίνουν ανενόχλητοι.
Τίποτα δεν ταράζει τον σοσιαλιστικό & δήθεν δημοκρατικό τους ύπνο.
Ο «V» άγιε μου, είπε: Η χώρα δεν χρειάζεται ένα κτήριο χρειάζεται ελπίδα!
Άγιε μου Βασίλη δεν ξέρω αν ήμουν καλό κορίτσι φέτος, ξέρω όμως πως όσα μου συμβαίνουν, όσα μας συμβαίνουν, δεν μας αξίζουν. Παραείμαστε αθώοι για να μείνουμε χωρίς όνειρα.
Όποτε άγιε μου (όποιος και αν είσαι) ένα δώρο θέλω για φέτος: θέλω να δω την ελληνική βουλή να καίγεται και θέλω να δω τους 300 εγκληματίες να πληρώνουν όπως πληρώνω κι εγώ κι όπως πληρώνουμε όλοι μας…

Αντίσταση; Όχι ακόμα.. εν καιρώ.

2010-11-18T16:23:00.003+02:00

Ο χρόνος είναι η γραμμική αλληλουχία των πραγμάτων. Μια φυσιολογική κατάσταση, ομοιογενής. Το ένα μετά το άλλο. Έτσι, στον χρόνο έχουμε πριν, τώρα, μετά. Όταν μιλάμε για την σωστή στιγμή κάποιου πράγματος, τι εννοούμε; Λίγο πολύ το εξής: ότι επειδή χθες έγινε το Β και προχθές το Α, είναι η στιγμή για το Γ, ώστε αύριο να έρθει το Δ και μεθαύριο το Ε. Το ένα μετά το άλλο.
Έτσι, βασιζόμενοι στην παραπάνω έννοια του χρόνου, λέμε ότι δεν είναι ακόμα η στιγμή για αντίσταση. Γιατί η κατάσταση «πάει κι άλλο». Δεν φτάσαμε ακόμα στον πάτο. Δεν έγινε ακόμα το Α και το Β για να εμφανιστούμε εμείς στο Γ, επειδή έφτασε το πλήρωμα του χρόνου.
-------------------------------------------------------------------------------------
Ως προς τον χρόνο, ο καιρός υπέχει τη θέση μιας κατάστασης εξαίρεσης. Ο καιρός δεν είναι γέννημα του χρόνου, δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας χρονικής αλληλουχίας. Ο καιρός γεννιέται μέσα στον χρόνο, χωρίς να του ανήκει. Επισυμβαίνει ως άρση της ισχύος του χρόνου. Η άρση αυτή δεν μπορούμε να πούμε αν είναι προσωρινή ή μόνιμη. Γιατί ο καιρός δεν είναι μετρήσιμος χρονικά. Επομένως δεν είναι ποτέ ο χρόνος που καθορίζει πότε είναι καιρός για κάτι. Ο καιρός γεννιέται από τον εαυτό του και συνεπώς το σημάδι της έλευσής του εμφανίζεται πάντα σε κάποιο υποκείμενο και δεν μπορεί ποτέ να έχει αντικειμενική υπόσταση, να αποδειχθεί ή να αναπαρασταθεί αντικειμενικά.
------------------------------------------------------------------------------------
Ο καιρός αρπάζεται. Άρπαξε την ευ-καιρία. Η επαφή με τον καιρό είναι πάντοτε βίαια. Ο καιρός δεν μπορεί παρά να είναι το όνομα μιας επαναστατικής χρονικότητας, που εμφανίζεται πάντα με τη βία του «πολύ νωρίς», του πρόωρου. Όμως, ο καιρός δεν έχει χρόνο, εκείνο το «πολύ νωρίς» δεν μπορεί να σημαίνει το «όχι ακόμα» του τίτλου. Και τα δύο ανήκουν στην γραμμική χρονολογικότητα. Μα ο καιρός φέρει και φέρεται από την ελευθερία ενός υποκειμένου, σημαίνει τη ριζική αντίσταση στην αναγκαιότητα του χρόνου, το βιαστικό άδραγμα.
------------------------------------------------------------------------------------
Η αντίσταση, η εξέγερση, η επανάσταση δεν έχουν ούτε και μπορούν να έχουν ποτέ σωστό χρόνο. Έρχονται πάντοτε πρόωρα, εκτός χρόνου, αναπόφευκτα βιαστικά, βεβιασμένες χειρονομίες αρπαγής του καιρού από τα μαλλιά. Το «όχι ακόμα» στην αντίσταση, γιατί η κατάσταση «πάει κι άλλο», δεν σημαίνει ότι δεν είναι καιρός ακόμα για επανάσταση. «Καιρός για επανάσταση» δεν σημαίνει «επανάσταση στη σωστή στιγμή».
------------------------------------------------------------------------------------
Ο καιρός δεν αγοράζεται. Δεν είναι κάτι που αποκτάται με συναλλαγές. Ο καιρός εξαγοράζεσαι. Εξαγοράζω δεν σημαίνει αγοράζω. Η εξαγορά είναι μια οικονομική πράξη που σκοπός της είναι η απελευθέρωση, η απόσπαση (εξ-) ενός αγαθού από τον οικονομικό κύκλο, από το σύμπαν των οικονομικών συναλλαγών. Αγοράζοντας ένα προϊόν, δίνω χρήματα για να πάρω ως αποζημίωση την αξία του προϊόντος. Ετσι, το προϊόν, το χρήμα και φυσικά εγώ, συνεχίζουμε να ανήκουμε και να κινούμαστε στον κόσμο της οικονομικής κυριαρχίας του χρόνου. Εξαγοράζοντας κάτι (στα Αγγλικά μια από τις εκδοχές του εξαγοράζω είναι το redeem, που σημαίνει και απολυτρώνω, δηλαδή κυριολεκτικά πληρώνω τα λύτρα) το απολυτρώνω από την αγοραία αριθμητική.
-------------------------------------------------------------------------------------
Η εξαγορά της ανθρώπινης αμαρτίας από τον Χριστό, για παράδειγμα, δεν είναι μια λογιστική πράξη δούναι και λαβείν, αλλά αποτέλεσμα χάριτος, ένα καθ’ υπερβολή δόσιμο που δεν γνωρίζει αντιστοιχία σε κανένα λαβείν. Ο χρόνος μάς αγοράζει από τη στιγμή που γεννιόμαστε. Ο καιρός είναι αυτός που μας εξαγοράζει, που μας ξεριζώνει από τον χρόνο. Δηλαδή ,ήδη, από το χρήμα (ο χρόνος είναι χρήμα).
-------------------------------------------------------------------------------------
Αν η αντίσταση είναι προσανατολισμός της ύπαρξης, τότε η επικαιρότητα της ελευθερίας μας δικαιώνεται περισσότερο σε καιρούς αντίστασης, τότε που λέμε «εμείς» και όχι «εγώ», τότε που η εξοικονόμηση -άστεγη και εξόριστη από την οικονομία πράξη- εξαγοράζει όχι αξία, αλλά ζωή. Είναι πάντα καιρός να είναι καιρός.

Αντίσταση; Όχι ακόμα..

2010-11-10T21:29:00.001+02:00

Και αναρωτιέσαι: Μα καλά, ο κόσμος δεν βλέπει τί γίνεται γύρω του; Μισθοί, δικαιώματα, διαφθορά, φόροι.. δεν ενημερώνεται; Γιατί δεν αντιστέκεται; Και βγαίνεις στους δρόμους με συνθήματα, σημαίες και ταμπούρλα και φωνάζεις και τους καλείς.

...

Λες ότι ψάχνεις λόγους για ν' αντισταθείς. Αλλά δε θα βρεις τίποτα, ποτέ, γιατί η αντίσταση δεν έχει λόγους. Αντιθέτως, όσο περισσότερο κοιτάς γύρω σου τόσο περισσότεροι λόγοι θα ξεφυτρώνουν μπροστά σου για να μην αντισταθείς. Ο κόσμος είναι γεμάτος λόγους για να συμβιβαστείς, να ακολουθήσεις, να συναινέσεις με ό,τι ήδη υπάρχει. Όσο άδικη και σκληρή και αν είναι η πραγματικότητα, νομιμοποιείται απλώς και μόνο επειδή υπάρχει.

Λες ότι θες να αντισταθείς, αλλά δε βρίσκεις άλλους που να αντιστέκονται. Η αντίσταση δεν είναι αποτέλεσμα θέλησης ή επιλογής. Βασίζεται μόνο σε ένα "δεν πάει άλλο". Και αυτό δεν ενέχει καμία επιλογή, μονάχα ένα "δεν γίνεται αλλιώς" χωρίς να σε νοιάζει αν αυτό ενδιαφέρει οποιονδήποτε άλλο.

Λες ότι θέλεις να σε πείσουν για να αντισταθείς. Αλλά η αντίσταση δεν είναι αποτέλεσμα πετυχημένης πειθούς. Αποτέλεσμα πειθούς είναι η συναίνεση, η συνένοχή, ο συμβιβασμός, η σύνταξη. Το χειρότερο που συμβαίνει γύρω σου φτάνει να γίνεται συνώνυμο του οικείου, γίνεται αυτό που καταντάς να φοβάσαι μη τυχόν και το χάσεις. Όσο φοβάσαι το χειρότερο που δεν έγινε ακόμα, περισσότερο από το χειρότερο που έχεις συνηθίσει και συνεχίζεις να συν-εθίζεσαι σε αυτό, τόσο θα γίνεσαι ο ίδιος μέρος του προβλήματος για το οποίο υποκρίνεσαι πως ψάχνεις λύσεις.

Λες ότι θέλεις να ενημερωθείς πρώτα αρκετά προτού αντισταθείς, προτού αποφασίσεις τί θα κάνεις και πώς θα το κάνεις. Αλλά αυτό δεν θα γίνει ποτέ, γιατί ποτέ δε θα πεις "δεν πάει άλλο" στην εν(ξ)ημέρωση. Είναι η πρέζα σου για να επιβιώνεις στην πραγματικότητα.

Λες ότι ψάχνεις λόγους για να αντισταθείς. Φοβάσαι τις δυσκολίες, την πολυπλοκότητα της αντίστασης, την επίλυση του προβλήματος. Ο τελευταίος αγράμματος χωρικός, δούλος, φυλακισμένος, έγκλειστος ήξερε μόνο πως "δεν πάει άλλο", αυτό δεν είναι ζωή. Η αντίσταση είναι προσανατολισμός της ύπαρξης, όχι αποτέλεσμα έλλογων υπολογισμών. Σταματάς να ψάχνεις απαντήσεις και γίνεσαι ο ίδιος η ερώτηση.

...

Και αναρωτιέσαι: Μα καλά, ο κόσμος δεν βλέπει τί γίνεται γύρω του; Δε βλέπει. Αν βλέπει, δεν πείθεται. Αν πείθεται, δε θέλει. αν θέλει, ψάχνει λόγους και παρέα. Και ψάχνει ακόμα γιατί "πάει κι άλλο".

Ο θάνατος σου πάει πολύ..

2010-10-11T10:25:00.006+02:00

Ο Θάνατος είναι το τέλος, η σιωπή, η ανυπαρξία, το τίποτα, το κενό, το ΜΗΔΕΝ.

Αλλά αυτό το μηδέν δεν είναι βιολογικό, δεν είναι φιλοσοφικό, δεν είναι μεταφυσικό..

Είναι κυρίως και πρωτίστως
κοινωνικώς και πολιτικώς,
ουσιωδώς..
οικονομικό.

Ξεκάθαρα και απερίφραστα,
χειροπιαστά και μετρήσιμα,
ανερυθρίαστα..
λογιστικό.

Μιας και ο ακρωτηριασμός μας κοστίζει λιγότερο, τί είναι 2,3 χρόνια ζωής μπροστά στην αιωνιότητα;

..κατά βάσει, εν γένει και εν τέλει..
το όφελος
πρέπει να είναι μεγαλύτερο από
το κόστος.

ο Θάνατος είναι
τζάμπα.

Σκόρπια..

2010-09-28T11:08:00.005+02:00

Λέξεις και εικόνες. Δύναμη και κίνηση. Δράση και αντίδραση. Αλλαγή κατεύθυνσης και αδράνεια. Ισορροπία και ανατροπή. Φθορά και επαναφορά. Ενσωμάτωση και Εξέλιξη. Βιολογία και Κοσμολογία. Τύχη και κενά σημεία. Ρεαλισμός και ουτοπία.

--------------------------------------------------------------------------------------------------

To παιχνίδι των λέξεων

Οι έννοιες των λέξεων, των αφαιρέσεων, των ορισμών και των ιδεών, αλλάζουν στην πορεία του χρόνου, και αποκτούν αρνητικό ή θετικό πρόσημο, ανάλογα με τα συστήματα εντός των οποίων εκτυλίσσονται και τα υποκείμενα που τις ιδιοποιούνται. Η ιδιοποίηση του νοήματος των λέξεων και η αξίωση να αναγνωριστεί ως αντικειμενική, η υποκειμενική ερμηνεία του καθενός, φαίνεται ως νομοτελειακός καταναγκασμός. Η διαλεκτική ανασύνθεση όλων των διπολικών αντιθέσεων δεν είναι δυνατόν να υλοποιηθεί από κανένα υποκείμενο, αλλά επέρχεται ασυνείδητα, από την αντικειμενική ανακύκλωση των υποκειμενικών αξιώσεων. Η σχετικότητα είναι πλέον κατανοητή.
Παράλληλα όμως η εξέλιξη δεν εκφράζεται ως διαπίστωση της σχετικότητας, αλλά ως ανάπτυξη των υποκειμενικών αξιώσεων και προσωρινών βεβαιοτήτων. Η εξέλιξη αυτή της γλώσσας φαίνεται πως καταγράφεται αντικειμενικά στην κοινή συλλογική μνήμη, ως ειδολογικό χαρακτηριστικό, εντός της μακραίωνης ιστορικότητας. Και η εξέλιξη αυτή έχει μικρή σχετικά ταχύτητα, σχετικά με άλλες ανάποδες εξελίξεις.
------------------------------------------------------------------------------------------------------

Το ανθρωπιστικό αξίωμα

Κανείς άλλος εκτός από τον άνθρωπο δεν έχρισε τον άνθρωπο ως εξαίρεση. Το φαινόμενο ανθρωπιστικό αξίωμα χάνει τις ρίζες στη θεοποίηση των δεινών, κεραυνών, κατακλυσμών κ.λ.π. Έκτοτε εμφανίστηκαν και καλοί θεοί για ιδιωτικές και συλλογικές χρήσεις, αντιμαχόμενοι και συνασπιζόμενοι επ'' αλλήλων, όπως ακριβώς κάθε μόριο. Ο ένας καλός θεός, καθρέφτισε τον άνθρωπο ως κυρίαρχο του πλανήτη. Όμως αυτό δεν ήταν αρκετό. Έπρεπε να γίνει ανθρώπινος ο κόσμος όλος, και στο θρόνο ανέβηκε ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος, ως θεός, είπε να μην κρύβεται πίσω από το δάκτυλό του και ομολόγησε το αιώνιο και το άπειρο της αβύσσου. Αλλά και πάλι δεν το έβαλε κάτω. Ονόμασε τον κόσμο χάος και για να κυριαρχήσει επ αυτού, ονόμασε και τον εγκέφαλό του χάος. Εάν λοιπόν ο εγκέφαλός του είναι χάος, τότε ο άνθρωπος είναι στο ίδιο επίπεδο, απέναντι το χάος του κόσμου. Όλες οι θεωρήσεις του ανθρωπιστικού αξιώματος, ταυτίζουν την αλήθεια του κόσμου με την ανθρώπινη αλήθεια, ταυτίζουν το καλό με την αυτοεπιβεβαίωση και την αυτοπραγμάτωση.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------

Η ένωση με τον κόσμο

Τι θα επέφερε η κατάργηση του ανθρωπιστικού αξιώματος ; Τι θα επέφερε η ένωση με τον κόσμο ; (Αξελός) Όταν ένας αγωνιά να ενωθούμε με τον κόσμο (!), άλλος ξύνει τα φρύδια του και σκέφτεται το οκτάωρο και σοφά κάνει. Όταν ένας διερωτάται (!) ποιος κυβερνά αυτόν τον κόσμο, άλλος τον κοιτάζει σαν ούφο δείχνοντας την εξουσία και καλά κάνει. Κανείς δεν τολμά να εγγυηθεί πως η ένωση με τον κόσμο θα είναι επωφελής. Αντίθετα, φαίνεται σαν μία μαύρη τρύπα και σαν αμέτρητα μικρόβια. Και όταν κοιτάς την άβυσσο, η άβυσσος κοιτάει μέσα σου. Ο κόσμος δεν φαίνεται σήμερα τόσο άμεσα εχθρικός, αλλά κάτι ίσως καλύτερο, ίσως χειρότερο. Φαίνεται αδιάφορος. Θερμός, ψυχρός, αδιάφορος. Ωστόσο τα διακοσμικά πειράματα επιχειρούνται από τον άνθρωπο, κινούμενα από τυχαιο-νομοτέλεια.

Η αγωνία του ανθρώπου είναι πως θα επιτύχει την ειρήνη, τη στιγμή που η ζωή του φαίνεται καταδικασμένη να αμύνεται, να αντιτίθεται, να ενσωματώνει, να φαγοκυτώνει, κλπ. Η ανθρώπινη γλώσσα είναι ψηφιακή διπολική αναπαράσταση για έναν απλούστατο λόγο. Ότι ταυτίζει τη ζωή της με τη ζωή του εαυτού της. Μια απλή ταυτολογία, διπολικός καταναγκασμός, αμέτρητες διπολικές αντιθέσεις. Πηγή και γέννημα του χάους της βίας και αντιβίας. Για κανένα άτομο δεν υπάρχει καμία αλήθεια, όταν αυτό το άτομο δεν ζει. Και ο άνθρωπος κατάλαβε πως για να ξεφύγει από τον σφιχτό καταναγκασμό του κάθε διπόλου, θα έπρεπε να μιλά και τη γλώσσα και να συμβληθεί με τη γνώμη, όχι μόνο του κάθε ανθρώπου, αλλά και του κάθε ζωντανού, του κάθε βιοτικού, και κάθε αβιοτικού στοιχείου.
---------------------------------------------------------------------------------------------------

Θρησκεία και επιστήμη

Και εδώ βρίσκουν έδαφος και αναπτύσσονται οι κάθε είδους θρησκείες και οι κάθε είδους επιστήμες. Εδώ γεννήθηκε και η αριστερά και εντός αυτής της αγωνίας ανα-διατυπώθηκε και ο ανθρωπισμός και ο Μαρξισμός. Και η διαχείριση του ως άνω αδήριτου διπόλου ονομάστηκε διαλεκτική. Σε διάφορες φάσεις και εγχειρήματα φάνηκε σαν να υπάρχει κάποια κατανόηση της κοσμικής γλώσσας. Για παράδειγμα, η υπόθεση ότι η ζωή μας δεν αφορά τόσο το παρόν αλλά αφορά το πριν και το μετά, έχει διατυπωθεί και από θρησκείες και από επιστήμες – και λοιπόν ;

Σήμερα ήδη φαίνεται κοινότυπο για την επιστήμη να διατυπώσει εύκολα κατανοητές αποδείξεις : Τα υλικά που απαρτίζουν τον κάθε ένα από εμάς (χημικά στοιχεία, γονίδια, μικρόβια που συμβιούν, γνώσεις, αντιλήψεις, συνειδήσεις, όργανα και οργανίδια, νευρικό σύστημα, εγκεφαλικό υποσύστημα, συστήματα, υποδομές, υπερδομές κλπ), αφενός συμβιούν εσωτερικά, αφετέρου πριν από λίγο καιρό ήταν άλλου, και σε άλλη μορφή, βιοτική ή αβιοτική, και μετά από λίγο καιρό θα είναι αλλού.

Αυτό όμως το παράθυρο της κοσμικής γνώσης, δεν στάθηκε ποτέ αρκετό για την ειρήνη, πάνω από τις ισχυρές ιδιοτελείς επιδιώξεις, πάνω από τους σκληρούς αγώνες κατανομής, πάνω από την πεισματική ανάγκη της αυτοπραγμάτωσης. (Κονδύλης).
---------------------------------------------------------------------------------------------------

Η επαναδιατύπωση

Το ανθρωπιστικό αξίωμα, ως επαναδιατύπωση του ανθρωπισμού, είναι επιβεβαιωμένος τρόπος επιβίωσης του είδους. Και μέχρι νεοτέρας καλεί μεταφυσική βοήθεια. Η εμπράγματη αποδόμηση της μεταφυσικής σε μικρότερα ανώδυνα παραμυθάκια, είναι μια διαρκής επανά-σταση και μετα-ρύθμιση, αλλά δεν είναι ευθεία, ούτε σπειροειδής, ούτε απλά σφαιρική. Και στη μετ-εξέλιξη του ανθρωπιστικού αξιώματος, και του ανθρώπινου είδους, είναι αισθητή η σημασία της υποχώρησης της θρησκείας προς την διαλεκτική δια-επιστήμη και εντός αυτής η συμβολή του Μαρξισμού, και ο πέρα από τον Μαρξ αριστερός διάλογος.

Η μετεξέλιξη ή εξαφάνιση του είδους φαίνεται ως νομοτελειακό δίπολο. Το ερώτημα είναι τι είδους μετεξέλιξη. Και στη διεργασία αυτή ενεδρεύουν οι μεταμφιέσεις της αγωνίας με την οδυνηρή μορφή του αντανακλαστικού ιδεοληπτικού φανατισμού. Και πάντα βοηθούν τα μικρά παραμυθάκια, τα τραγουδάκια, τα εργαλεία και τα βαμβάκια. Αυτά συνεχίζουν τη ζωή.

Η μεταφυσική, κοινός τόπος κάθε γλώσσας, είναι και αυτή φυσική και βιολογική λειτουργία. Και η ορθή λογική είναι και αυτή μεταφυσική. Κάθε λογική πατά σε παραδοχές που ονομάζει σταθερά σημεία και διεκδικεί εξουσία που ονομάζει διέξοδο. Εκείνο που σώζει τη λογική είναι ένα δίκτυο από συνεχείς επαναπροσδιορισμούς, ένα δίκτυο από αμέτρητα εργαλειακά σημεία του Αρχιμήδη, και όχι μόνο ένα. Ένα δίκτυο από χειροπιαστά παραδείγματα προσωρινών βεβαιοτήτων εντός της υλικής ζωής των πολλών ανθρώπων, δεδομένων των καταναγκασμών και των ασαφών νομοτελειών. Η ορθολογική μεταφυσική της υπερ-φυσικής, υπερ-ιστορικής, υπερ-χωροχρονικής αλήθειας, ισούται με τη σημειακή ανυπαρξία της αρχικής έκρηξης και της μαύρης τρύπας της γλώσσας. Όμως υπάρχουμε – και είμαστε ακόμα εδώ.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------

Εμείς και οι άλλοι

Η ζωντανή κριτική της μεταφυσικής σκέψης σώζει την ειρήνη. Κριτική, αναδόμηση, ανακατεύθυνση. Τα βιβλία, οι συγγραφείς και τα λόγια είναι άπειρο και χάος. Δεν είναι προσωπικό το θέμα και η χρήση ονομάτων είναι συμπτωματική. Αν πέσει κανείς με τα μούτρα, θα θολώσει τόσο, ώσπου δε μένει ζωτική ενέργεια.

Αλλά χρειάζεται και το διάβασμα, γέφυρα με αυτό που έχουν κι αυτό που δεν έχουν οι περιπλανώμενοι φτωχοί, κι όλοι της γης οι πληγωμένοι. Πάντα κάποιοι άλλοι μπορούν αυτό που δεν μπορούμε και έχουν αυτό που δεν έχουμε. Και η αναζήτηση της γλώσσας είναι η αναζήτηση των άλλων.

Persona (1966) - Ingmar Bergman (4o - τελευταίο μέρος)

2010-09-02T18:30:00.000+02:00

(1ο, 2ο, 3ο μέρος)

ΣΚΗΝΗ 3η

Τώρα η Alma εμφανίζεται ξανά μπροστά στην Elisabeth φορώντας τη στολή της νοσοκόμας (βλ. εικ. 1). Τα δύο πρόσωπα σκύβουν το ένα προς το μέρος του άλλου, το μόνο που έχουν διατηρήσει είναι η σιλουέτα τους, απομονώνονται μέσα στο εκτυφλωτικό φως (βλ. εικ. 2). Αυτό το φως που δεν έχει να κάνει πλέον με το γήινο (φυσικό) σκοτάδι, αλλά με το διάφανο (μεταφυσικό) γίνεται ο τόπος της πάλης των προσώπων που άλλοτε τα έλκει προς το απύθμενο βάθος της αβύσσου και άλλοτε τα παρασύρει προς την επώδυνη διαύγεια. Οι δύο γυναίκες γίνονται με έναν περίεργο και συνάμα τρομακτικό τρόπο επίπεδες, καθώς η σκιερή πεδιάδα του προσώπου τους χάνει την πυκνότητά της και με φόντο το διάφανο φως του άχρονου η προοπτική των εικόνων αντιστρέφεται και έτσι το βάθος έρχεται στο προσκήνιο. Είναι δύο επίπεδες επιφάνειες, που η μια είναι πάνω στην άλλη σαν να πατούν στην ίδια βάση, κανένα χάσμα μεταξύ τους δεν υποδηλώνει ότι εύκολα μπορούν μετά να πάρουν θέσεις εντελώς διαφορετικές. Η περιοχή του χώρου όπου ανήκουν αυτές οι μορφές που τις διαπερνά το φως, είναι μεταξύ ουρανού και γης.

Καθώς η Alma πλησιάζει την Elisabeth που έχει γυρίσει προς το μέρος μας το δικό της πρόσωπο γίνεται η προέκταση της ηχούς του προσώπου της Elisabeth (βλ. εικ. 3). Οι δυο τους εισέρχονται, πέρα από το μηδέν, σε μια δυνητική σύζευξη όπου θα επιβιώσουν στρεφόμενες και όχι αποστρεφόμενες το πρόσωπο η μία από την άλλη (βλ. εικ. 4,5). H εικαστική δυναμική ισορροπία προσώπου και φωτός και η σχέση κατά πρόσωπο που εμφανίζεται στις εικόνες 6 και 7 απορροφά τα δύο όντα στο κενό, ενώ η σκιά τα προεκτείνει στο άπειρο. Η ομιλία και η σιωπή, το είναι και το φαίνεσθαι, τα δύο πρόσωπα εν τέλει με τρόπο αντίρροπο καλύπτουν την απόσταση που τα χωρίζει και ενώνονται –βαμπιριστικά (καθώς η Elisabeth σκύβει και ρουφάει το αίμα της Alma, βλ. εικ. 8,9)- παραμένοντας απολύτως ξένα. Η ταινία τελειώνει όπως ξεκίνησε, βυθιζόμενη στο σκοτάδι.

Επίλογος

Στην Persona τα δύο πρόσωπα διανύουν τη διαδρομή που περνά από την εμπιστοσύνη στην προδοσία και από την απόγνωση στη βία, ώσπου υψώνονται αναδυόμενα από το βάθος της ριζικής ιδιαιτερότητάς τους και εμφανίζουν την ελευθερία τους αναζητώντας δικαίωση. Καθώς η Elisabeth βρίσκει στο κλείσιμό και τη σιωπή το καταφύγιό της -η σιωπή καταργεί τη διάκριση ανάμεσα στο είμαι και στο φαίνομαι- μοιάζει να αποδέχεται την πτώση ως την πρωταρχική συνθήκη της ύπαρξης. Αυτή η πτώση εννοείται ως η πίστη ότι μπορούμε να υπάρξουμε μόνοι μας, ότι το πρόσωπο μπορεί να καλυφθεί και να παραμείνει κρυφό και κυρίως βουβό και τυφλό.

Καθώς ο Bergman κινηματογραφεί αυτή την εμφάνιση των προσώπων στηριζόμενος αποκλειστικά και μόνο σε ρυθμούς όγκων και ρυθμούς φωτός για να αποδώσει το θέμα του, το πρόσωπο εμφανίζεται ως μια εσωτερική ρωγμή άλλης έντασης που σταδιακά κυριεύει τις χωροχρονικές συντεταγμένες του οπτικού σύμπαντος της Persona. Το κοντινό πλάνο ως εικόνα-συναίσθημα μοιάζει να έχει το όριό της στο αίσθημα του φόβου και του ιλίγγου που προκαλεί στις δύο γυναίκες το ράγισμα της μάσκας που τις προστατεύει από την έκθεσή τους στο διαυγές φως του χώρου όπου οι μορφές εμφανίζονται αυτοπροσώπως. Όμως, η υπόσταση των μορφών αυτών έγκειται στο σύνθετο συναίσθημα της επιθυμίας, της απορίας και της αγωνίας, που στρέφει τα πρόσωπα μέσα στο ανοικτό, μέσα στο ζωντανό.

Ο Bergman εμφανίζει την αναζήτηση της υπέρβασης αυτής της πτώσης, την απαλλαγή από το προπατορικό αμάρτημα και την ένταξη των προσώπων στο χώρο όπου ενεργοποιείται η δυνατότητα της ευθύνης του παρόντος. Η δικαίωση δεν έρχεται μέσα από την απόλαυση του εγωισμού στην κλειστότητα, ούτε από την ελευθερία εκείνη που εν τέλει δεν έγκειται παρά σε μια αυθαιρεσία κρυμμένη πίσω από μάσκες. Η δικαίωση έρχεται με την εμφάνισή μας ενώπιον του βλέμματος του άλλου ανθρώπου. Μόνο με την στροφή της όψης μας προς το(ν) ριζικά Άλλο. Η έσχατη κατάσταση της ύπαρξης είναι πρόσωπο με πρόσωπο.

Persona (1966) - Η απολογία του προσώπου - 3ο μέρος

2010-08-31T13:04:00.000+02:00

(Διαβάστε το πρώτο και δεύτερο μέρος)

Η κίνηση των δύο γυναικών μοιάζει να έχει διατρέξει μέχρι τώρα στην Persona όλα τα δυνατά οριζόντια επίπεδα σχέσης: η τυπική σχέση της γνωριμίας στην κλινική, η συμπάθεια και ζεστασιά της επαφής στις πρώτες μέρες της συμβίωσής τους στη θερινή κατοικία της γιατρού, η προσπάθεια κατανόησης και εμπιστοσύνης των πιο μύχιων μυστικών στις σκηνές της επιστημονικής εξήγησης από τη μεριά της γιατρού και της ερωτικής εξομολόγησης της Alma, η προδοσία της εμπιστοσύνης όταν η Alma διαβάζει το γράμμα της Elisabeth προς τη γιατρό και η σχέση ελέγχου και εξουσίας που οδηγεί μέχρι τη βία και έπειτα στην ανάγκη συγχώρεσης (σκηνή E, βλέπε 2ο μέρος).

Σε όλες τις περιπτώσεις οι δύο γυναίκες δοκιμάζουν τους ρόλους τους τη στιγμή που το οπτικό σύμπαν τον μορφών του Bergman μας προετοιμάζει συνεχώς για το πέρασμα από το οριζόντιο επίπεδο -όπου οι δύο χαρακτήρες παραμένουν άτομα (άτμητα), δύο σημεία ενταγμένα στο δίκτυο της πολλαπλότητας- στο κάθετο επίπεδο των σχέσεων -όπου οι μορφές εμφανίζονται ως πρόσωπα. Οι συνεχείς ρωγμές στη μάσκα των πρωταγωνιστριών δονεί τις μορφές στο συνεχές βάσιμο(1) (basso continuo) μια ριζικής ιδιαιτερότητας του προσώπου που ενόσω διατρέχει όλες τις μάσκες του, την ίδια στιγμή τις υπερβαίνει αρνούμενο να συγκρατηθεί μέσα στην πλαστικότητα της εικόνας που μας δίνει σε κάθε έκθεση και επανέκθεση, αντιστροφή και παραλλαγή της φωνής του.

Το πρόσωπο δεν επιδέχεται πλήρη ενσωμάτωση σε κανένα από τα προσωπεία του. Η νησιώτικη επάρκεια(2) που επιδιώκει η Elisabeth με τη σιωπή της δεν είναι εφικτή. Η ριζική υποκειμενικότητα της ύπαρξής της στρέφει την όψη της προς το πρόσωπο της Alma. Η ακατάπαυστη ομιλία και εξομολόγηση της τελευταίας δεν εξαντλεί το πρόσωπό της. Η απολογία του προσώπου είναι η γύμνια του. Και η γύμνια του δεν είναι κάτι που μας προσφέρεται στο βλέμμα, στην αντίληψη, στην κατανόηση καθώς εμφανίζεται μέσα σε ένα φως που δεν του ανήκει. Το πρόσωπο στρέφεται προς εμάς ως οπτική μορφή και αυτή ακριβώς είναι η γύμνια του. Είναι αφ εαυτού και όχι σε αναφορά προς ένα (οριζόντιο) σύστημα σχέσεων και ρόλων.

Τα πρόσωπα, όταν ξεκινούν, είναι αναπόφευκτο να κρυφτούν. Δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Από την αρχή της ταινίας εμφανίζονται μέσα σ’ ένα σύνολο ρόλων που ακόμα δεν τα περιλαμβάνει και οφείλουν να προβάλλουν όσα κοινά χαρακτηριστικά έχουν προκειμένου να μην αποβληθούν. Η ουσία τους εμφανίζεται σταδιακά στην εξέλιξη της ταινίας ως ρωγμή φωτός άλλης έντασης, μέχρι να εδραιωθούν οι δυνάμεις τους.

ΣΚΗΝΗ 2η

Αυτή η εδραίωση και αποκάλυψη των προσώπων γίνεται στη σκηνή όπου η Elisabeth και η Alma βρίσκονται η μία απέναντι από την άλλη καθισμένες σ’ ένα τραπέζι. Η Elisabeth κρύβει ανάμεσα στα χέρια της τη φωτογραφία του γιού της που είχε σκίσει νωρίτερα στην ταινία. Η Alma περιγράφει, σαν να πρόκειται πλέον για δική της ανάμνηση και εμπειρία, τον τρόπο με τον οποίο η Elisabeth έμεινε έγκυος σε μια περίοδο της ζωής της που απολάμβανε τη δόξα της ως πετυχημένης ηθοποιού. Την κατηγορεί για έλλειψη μητρικής φροντίδας και στοργής λέγοντας ότι έφτασε στο σημείο να κοιτάζει με απέχθεια και αηδία το παιδί της και να εύχεται το θάνατό του.

Ο Bergman είχε γυρίσει τη συγκεκριμένη σκηνή από δύο διαφορετικές πλευρές, τοποθετώντας μια κάμερα πίσω και δεξιά από την Liv Ullmann (στραμμένη στο πρόσωπο της Bibi Anderson- βλ. εικ. 4-6) και μια δεύτερη πίσω και αριστερά από την Bibi Anderson (στραμμένη στο πρόσωπο της Liv Ullmann - βλ. εικ. 1-3).

Καθώς η σκηνή επαναλαμβάνεται, η προσοχή μας στρέφεται αποκλειστικά στα πρόσωπα των δύο γυναικών, οι οποίες είναι και πάλι πανομοιότυπα ντυμένες. Η έξαρση του φωτός που πλημμυρίζει τον χώρο εκπέμπει μια ανησυχητική ερωτηματικότητα. Καθώς η ρεαλιστική όψη του χώρου αλλοιώνεται οι μορφές που απεικονίζονται ενεργοποιούν μια δυναμική που παρέμενε σχεδόν λανθάνουσα στο προηγούμενο μέρος της ταινίας, όπου τα πρόσωπα σκιρτούσαν δειλά μα και γοητευτικά στην προσπάθειά τους να εδραιωθούν. Τώρα δραματικοποιούνται με μια ασυνήθιστη ένταση , στο crescendo(3) της αντίθεσης των φωτοσκιάσεων.

Αυτή η οπτική παρέμβαση του Bergman (που μοιάζει έως και αδικαιολόγητη) διακόπτει και τη χρονολογική γραμμή των γεγονότων που έχουμε παρακολουθήσει μέχρι τώρα. Το φως, που μπορεί να θεωρηθεί ως αχρονικό στοιχείο μέσα στην εικόνα, δεν χρησιμοποιείται εδώ σαν ένα άψυχο δεδομένο, αλλά σαν ένα στοιχείο ζωής ικανό να μπει στον κύκλο των μεταμορφώσεων των προσώπων και όχι μόνο να τις ακολουθήσει, αλλά και να τις αναδείξει με τρόπο προνομιακό. Η λειτουργία του φωτός δεν είναι μόνο χρηστική αλλά και αισθητική. Ενώ μοιάζει να καθίσταται σχετικό με το θέμα της ταινίας προσφέροντας μια άμεση αντήχηση που ζωντανεύει την ατμόσφαιρα των προσώπων, ενισχύοντας οπτικά το νόημά τους, την ίδια στιγμή συγκροτείται με σκοπό να προωθήσει την κίνηση. Η «χρωματική» πρόοδος του φωτός, που φτάνει στην έξαρση της σκηνής που παρακολουθούμε, αντανακλά και εντείνει τη ροή των συναισθημάτων ανάμεσα στους δύο χαρακτήρες. Έτσι, η χρονική διάσταση του φωτός δεν αλλοιώνει μονάχα το χώρο της συνάντησης των δύο προσώπων, αλλά και την ομαλότητα της ροής του χρόνου κλιμακώνοντάς τον μέχρι την υπέρβαση του χρονολογήσιμου.

Το ρέον φως(4) ξεπροβάλλει από συγκεκριμένα σημεία καθώς συμπιέζεται και τεντώνεται για να έρθει να πέσει πάνω στη δεξιά και την αριστερή πλευρά του προσώπου της Elisabeth και της Alma αντίστοιχα (βλ. εικ. 3 και 6 αντιστοιχα). Όμως, οι μετατροπίες του φωτός εμφανίζονται αντιστικτικά με τη σκιά. Το φως και η σκιά δεν είναι οι δύο πόλοι ενός διαζεύγματος μεταξύ των οποίων το πρόσωπο πρέπει να επιλέξει το στοιχείο της εμφάνισής του. Αντιθέτως, είναι ο τρόπος ύπαρξης του προσώπου που επιλέγει να αποκαλυφθεί. Ο τρόπος με τον οποίο η σκιά πυκνώνει πάνω στα πρόσωπα της Elisabeth και της Alma (αυτή τη φορά αριστερά και δεξιά αντίστοιχα) καθιστώντας τα περισσότερο συμπαγή έως και απειλητικά, δεν αποκρύπτει αλλά αποκαλύπτει τα πρόσωπα ως αναγγέλλοντα.

H σκιά αποκτά μεταφυσική χροιά καθώς αναγγέλλει την έλευση ενός προσώπου από ένα αλλού. Η έλευση(5) αυτή είναι ο ερχομός μιας ελευθερίας του προσώπου που αλλάζει διαρκώς μάσκες στη διάρκεια της ταινίας μέχρι να αποκαλυφθεί στην τραγική του γύμνια, απελευθερώνοντας την κίνησή του από τη φυσική ρεαλιστική όψη του χώρου και του χρόνου (καθώς το φως συντελεί σ’ αυτή τη ρήξη με την κανονικότητα).

H σκηνή δομείται ξανά βασιζόμενη αποκλειστικά σε κοντινά πλάνα. Τα πρόσωπα δεν αποσπώνται απλώς από το αντικειμενικό σύνολο στο οποίο εντάσσονταν, αλλά ανυψώνονται σε μια κατάσταση οντότητας. Το κοντινό πλάνο δεν συνεπάγεται μόνο μια αλλαγή διαστάσεων, όπου μεγεθύνει μια λεπτομέρεια του συνόλου -τα πρόσωπα- καθιστώντας τα τόπο εμφάνισης των κινήσεων και των εντάσεων, αλλά πρόκειται για απόλυτη αλλαγή. Εδώ, τα πρόσωπα των δύο γυναικών είναι αφ εαυτού. Δεν μπορούμε να τους προσθέσουμε τίποτα με τη σκέψη, ούτε και αφορούν σε οτιδήποτε το χώρο και το χρόνο. Μια διάσταση άλλη τάξης ανοίγεται για μας. Το πρόσωπο συμπυκνώνει την εντασιακή σειρά των κοντινών πλάνων και με τις δύο όψεις οι οποίες διαταράσσουν το περίγραμμα και εξαλείφουν τα χαρακτηριστικά του. Οι τρείς λειτουργίες του προσώπου -οριζόμενες ως ατομίκευση (που διαφοροποιεί ή χαρακτηρίζει κάποιον), κοινωνικοποίηση (που εκδηλώνει έναν κοινωνικό ρόλο, όπως αυτόν της ηθοποιού στην Elisabeth και εκείνον της νοσοκόμας στην Alma) και σχέση ή επικοινωνία (όχι μόνο μεταξύ ανθρώπων, αλλά και στο εσωτερικό του ίδιου του προσώπου ως συμφωνίας μεταξύ του χαρακτήρα και του ρόλου)- χάνονται και τα δύο πρόσωπα συγκλίνουν, το ένα δανείζεται τις αναμνήσεις του άλλου και συγχωνεύονται «μέσω της ώσμωσης με το αντίθετο και το ανάλογό τους» (βλ.εικ. παρακάτω, όπου με μια διπλοτυπία οι δύο φωτισμένες πλευρές των δύο γυναικών συγχωνέυονται σχηματίζοντας ένα νέο πρόσωπο).

Τέλος 3ου μέρος

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

1. Το basso continuo ή συνεχές βάσιμο στα Ελληνικά, συναντάται στη μουσική του Baroque. Το αναγνωρίζουμε από το χαρακτηριστικό παίξιμο του τσέμπαλου ή του εκκλησιαστικού οργάνου που εκτελούν συνηθέστερα το συνεχές βάσιμο. Σε πολυφωνικές συνθέσεις, όπως είναι και η φούγκα, οι ανεξάρτητες φωνές που κινούνται αντιστικτικά δίνουν την εντύπωση μια αέναης κίνησης καθώς εκθέτουν και επανεκθέτουν το θέμα ή το αναπτύσσουν μέσα από αντιστροφές και παραλλαγές. Το basso continuo αντιστοιχεί στη φωνή του μπάσου και αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς είναι εκείνη που ορίζει την αρμονία αφού επάνω της «χτίζονται» οι συγχορδίες. Ο εκτελεστής του basso continuo –που συνήθως ήταν ο ίδιος ο συνθέτης ή ο μαέστρος- παίζει συνεχώς μια μελωδική γραμμή συνοδεύοντας τα υπόλοιπα όργανα και παράλληλα αυτοσχεδιάζει τις υπόλοιπες φωνές ώστε να σχηματίζει τις σωστές αρμονίες. Έτσι, το συνεχές βάσιμο καθοδηγεί το σύνολο της σύνθεσης αρμονικά και ρυθμικά. Κατ’ αναλογία, επιχειρούμε να παρουσιάσουμε τα διάφορα προσωπεία (μάσκες) της Elisabeth και της Alma ως τις παραλλαγές του θέματος που οι δύο φωνές αναπτύσσουν στην πορεία της ταινίας, μέσα από της σχέσεις τους που κινούνται στο οριζόντιο επίπεδο της πολλαπλότητας, αντιστοιχούμενο στο επίπεδο της οριζόντιας αρμονίας των φωνών μιας φούγκας. Την ίδια στιγμή οι φωνές αυτές καθοδηγούνται ρυθμικά από το basso continuo που αντιστοιχεί στο πρόσωπο, δηλαδή αυτό που αντηχεί στο βάθος διαμέσου της κάθετης αρμονίας των φωνών, την οποία και υποστηρίζει, εμφανίζοντας τον τρόπο που (οι φωνές) δονούνται στη βάση μιας ιδιαιτερότητας που δεν ανάγεται σε καμία από τις επιμέρους μάσκες.

2.Every man is an island, αντιστροφή του τίτλου και αναφορά στο ποίημα No man is an island του John Donne (1572-1631).

3. Crescendo: όρος που χρησιμοποιείται μουσικά για να δηλώσει τη βαθμιαία αύξηση της έντασης του μουσικού κομματιού. Εδώ εννοούμε την βαθμιαία αύξηση της δύναμης με την οποία οι μορφές εμφανίζουν το πρόσωπό τους ώστε να παρατηρείται οπτική κορύφωση σε κάποιο σημείο –εν προκειμένω στη συγκεκριμένη «διπλή» σκηνή.

4. Το φως από μόνο του παράγει τη στατική φωτογραφία και από αυτή την άποψη πάρα πολλά φιξ καρέ στην Persona θα μπορούσαν να έχουν θέση σε μια έκθεση φωτογραφίας. Όμως, καθώς το φως ανακοινώνει την έντονη υποκειμενικότητα του βλέμματος του Bergman και εξελίσσεται στη διάρκεια της ταινίας αναπτύσσει τις μετατροπίες του καθιστώντας ορατή την χρονική του διάσταση, γίνεται ρέον. Ενώ στην στατική φωτογραφία οι όγκοι των μορφών, οι εσωτερικές δυνάμεις και οι φωτοσκιάσεις βρίσκονται σε κατάσταση ισορροπίας, στη μετατροπία η κίνηση δεν σταματά όταν επιτευχθεί ισορροπία, αλλά σχηματίζει ένα καλούπι μεταβλητό, συνεχές και έγχρονο. Η έννοια της μετατροπίας αφόρα τόσο τη μουσική φόρμα της φούγκας, όσο και την εικόνα-κίνηση στην κινηματογράφο. Εν προκειμένω η Persona παρουσιάζεται ως οπτική φούγκα.

5. Έλευση και ελευθερία μοιράζονται την ίδια ρίζα, το αρχαίο Ελληνικό ρήμα ελαύνω που σημαίνει κινώ καθώς έρχομαι. Εδώ σηματοδοτεί την κίνηση του προσώπου ως φανέρωση στο οπτικό σύμπαν της ταινίας.

Persona (1966) - Ingmar Bergman (μέρος 2ο)

2010-08-30T01:09:00.001+02:00

(Διαβάστε εδώ το 1ο μέρος)

Για να υπάρξει το έργο τέχνης πρέπει να διαχωριστεί, να παραιτηθεί από την αφηρημένη σκέψη. Όχι για να την καταργήσει, αλλά για να την υπερβεί εισχωρώντας μέσα στο χώρο της φαντασίας, εκεί όπου η αισθητή μορφή (το συγκεκριμένο) θα συναντήσει τη σκέψη (το αφηρημένο). Πρέπει η μορφή να οριοθετήσει και να προσδιορίσει το χώρο καθώς ενσωματώνει το νόημά της και το εμφανίζει κινούμενη.

Δεν αντιμετωπίζουμε τον κινηματογράφο μόνο ως ένα σύνολο εικόνων – σημείων (που θα μας οδηγούσε σε μία σημειολογική προσέγγιση) ούτε μόνο μέσα από το πρίσμα της θρησκευτικότητας και της ψυχολογίας (που αν οριστούν ορθολογικά θα μας έκαναν να μιλάμε για θαύμα ή ψευδαίσθηση), παρόλο που αναμφίβολα αποτελούν βασικές θεματικές γραμμές των ταινιών του Bergman. Η έσχατη κινηματογραφική μονάδα είναι η μορφή και την αντιμετωπίζουμε σε όλη της την πληρότητα και σε όλες της τις όψεις, ως δομή του χώρου και της ύλης, είτε αυτή εκδηλώνεται με τις δυναμικές εντάσεις της κίνησης, είτε με την ισορροπία των όγκων, είτε με τις εναλλαγές του φωτεινού και του σκοτεινού.

Η Persona είναι ο κινηματογραφικός χώρος όπου οι μορφές παρουσιάζονται αυτοπροσώπως. Η σημασία δεν προστίθεται από έξω (εν προκειμένω από τη νόηση). Η μορφή δεν νοείται ως εκκάλυψη της αλήθειας (δηλαδή ως περιτύλιγμα καποιου περιεχομένου) όπου η νόηση θα κληθεί να την ξεσκεπάσει για να φτάσει στην ουσία. Η μορφή είναι αποκάλυψη της αλήθειας ως παρουσίας ενός προσώπου. Ταύτιση του εκφρασμένου με αυτό που το εκφράζει.

Ο Bergman είναι πιθανότατα ο δημιουργός που επέμεινε περισσότερο στον θεμελιώδη δεσμό που συνδέει τον κινηματογράφο με το πρόσωπο και το κοντινό πλάνο. «Η δουλειά μας έχει αφετηρία το ανθρώπινο πρόσωπο. Η δυνατότητα να το πλησιάσουμε είναι η βασική πρωτοτυπία και η διακριτική ποιότητα του κινηματογράφου». Το παράξενο και απροσδόκητο αυτής της τόσο κοντινής θέας βγάζει από το οικείο αντικείμενο τη μη-οικεία πλευρά του καθιστώντας το περισσότερο σφριγηλό και εμάς ικανότερους να αντικρύσουμε κατά πρόσωπο την αλήθεια του. Τα κοντινά πλάνα είναι τα δημιουργικά όργανα ενός βλέμματος που προσωποποιεί τον κόσμο χωρίς να τον καθιστά υποκειμενικά αυθαίρετο. Ατενίζει κατά πρόσωπο τα πράγματα την ίδια ώρα που κι εκείνα στρέφουν την όψη τους προς εμάς.

ΣΚΗΝΗ 1η
Η Alma έχει διαβάσει ένα γράμμα της Elisabeth προς τη γιατρό στο οποίο καταλαβαίνει ότι το συμπονετικό ύφος και το ζεστό άγγιγμα της Elisabeth είναι μια μάσκα, ένα ψέμα. Μέσα από μια σειρά απανωτών κοντινών πλάνων φτάνουμε στο σημείο όπου η Alma σε μια έκρηξη οργής επιχειρεί να ρίξει καυτό νερό στην Elisabeth προκειμένου να την κάνει να μιλήσει. Η Elisabeth ακούγεται για πρώτη φορά να μιλάει (αν και ο Bergman δε μας δείχνει το πρόσωπό της τη στιγμή της ομιλίας): “No don’t!”. Καθώς η Alma μετανιώνει για την κίνησή της, τρέχει πίσω από την Elisabeth ζητώντας την συγχώρεσή της.

Η συμπαγής και συνεχής εντασιακή σειρά κοντινών πλάνων, που ακολουθείται από δύο πλάνα όπου μέσα σε έναν φωτισμένο χώρο οι δύο χαρακτήρες γεμίζουν τις κενές ζώνες στρέφοντας εναλλάξ την πλάτη τους στην κάμερα( βλέπε εικόνες Ε1,Ε2) -δείχνοντάς τις οφειλές του Bergman και στη θεατρική σκηνοθεσία- διακόπτεται απότομα από ένα πολύ μακρινό πλάνο(Ε3,Ε4) (με την κάμερα να κινείται τόσο γρήγορα ακολουθώντας τις δύο γυναίκες για πρώτη φορά στην ταινία) όπου η Alma τρέχει πίσω από την Elisabeth. Ακολουθεί μια δραματική αλλαγή πλάνου σε ένα κοντινό της Elisabeth(Ε5) όπου τα χείλη της κινούνται ελαφρά σαν να ετοιμάζεται να πει κάτι, έπειτα ένα κοντινό στην Alma, τώρα βρίσκονται πρόσωπο με πρόσωπο(Ε6), η Elisabeth βγαίνει από το κάδρο και απομακρύνεται. Ξανά ένα πολύ μακρινό πλάνο(Ε7) της Alma που φωνάζει: «Δεν θες να με συγχωρέσεις επειδή είσαι πολύ περήφανη! Δεν θες να μειωθείς..» και ξανά ένα κοντινό πλάνο της Αlma καθώς έχει ξαπλώσει στα βράχια και κλαίει(Ε8), ολοκληρώνοντας ίσως την πιο μελοδραματική σκηνή της ταινίας.

H σύνθεση αυτής της σκηνής αποτελείται αποκλειστικά από κοντινά και μακρινά πλάνα. Ο τρόπος αφήγησης δεν περιλαμβάνει τα πιο «φυσικά» καθημερινά μεσαία πλάνα. Οι σχέσεις των δύο γυναικών δίνεται με απότομες εναλλαγές γενικών πλάνων του εξωτερικού χώρου όπου οι μορφές σμικρύνονται δραματικά και κοντινών πλάνων των προσώπων καθιστώντας έτσι φανερή τόσο τη δύναμη της εσωτερικής έντασης και σύγκρουσης των δύο πρωταγωνιστριών, όσο και την αντίθεση οικειότητας και απομόνωσης. Η έλλειψη των μεσαίων πλάνων που θα καθιστούσε τη δράση περισσότερο εξωτερική, συμβάλλει στη σύγκλιση της εικόνας-αντίληψης* και της εικόνας- συναισθήματος*. Κάθε εικόνα-κίνηση δεν είναι μόνο μια γωνία θέασης, αλλά και ένας τρόπος ανάδειξης του όλου της σκηνής. Έτσι, τα κοντινά πλάνα προσδίδουν στη γενική αντίληψη του χώρου τη δική τους υποκειμενικότητα, η συνολική όψη της σκηνής γίνεται συναισθηματική, τα γενικά πλάνα παύουν να είναι απλώς χωρικά και αποκτούν συναισθηματικό βάθος. Ενώ στα πολύ μακρινά πλάνα οι μορφές των δύο γυναικών σμικρύνονται δραματικά, φτάνοντας σχεδόν στο επίπεδο της απουσίας ή κάποιας ετοιμότητας της παρουσίας τους (που μόλις ενεργοποιείται), στα κοντινά πλάνα τα πρόσωπα όχι μόνο μεγεθύνουν την παρουσία τους, αλλά ταυτόχρονα σμικρύνουν το σύνολο, μειώνουν το μέγεθος της σκηνής αλλάζοντας τη διάθεση του χώρου. Τα μέρη του μοντάζ (μακρινά και κοντινά πλάνα) δρουν και αντιδρούν το ένα προς το άλλο, αλλά η απουσία των μεσαίων πλάνων (που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως συνδετικός κρίκος) δεν τα οδηγεί στη ρήξη μεταξύ τους, παρά στο να υπερβούν κάθε δυαδική δομή, κάθε δυισμό ανάμεσα στην αντίληψη και το συναίσθημα, ανάμεσα στον εξωτερικό χώρο και στον τόπο του προσώπου ως παρουσίας.


E8

Με αυτή την επιλογή της συν-ένθεσης των πλάνων, ο Bergman κατορθώνει όχι μόνο να προσδώσει στον χώρο μια συναισθηματική χρειά (ο χώρος αποκτά πρόσωπική χρειά και πνοή) που εκκινεί από τα πρόσωπα των δύο γυναικών, αλλά και να μετατρέψει τα πρόσωπα σε τόπο εμφάνισης της αγωνίας και της σχέσης τους. Η οικειότητα και η απομόνωση δεν λέγεται μόνο από την ροή της ιστορίας, αλλά εμφανίζεται μέσα από τις εικόνες. Εδώ, το οπτικό μέρος της ταινίας συμπληρώνει το αφηγηματικό.

Ετσι δεν μιλάμε μόνο για το τί συμβαίνει στην ταινία, αλλά και για το πώς αυτό εμφανίζεται στο κινηματογραφικό σύμπαν των μορφών. Δεν μιλάμε για το περιεχόμενο ως σενάριο, αλλά ως μορφικό περιεχόμενο που εμφανίζει το νόημά του.

Τέλος 2ου μέρους

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
* Κατά τον Deleuze, η εικόνα-αντίληψη είναι αυτή που αντιστοιχεί σε ένα πλάνο εδραίωσης, δηλαδή μας δίνει την δυνατότητα να αποκτήσουμε ολοκληρωμένη αντίληψη του χώρου της δράσης. Αντιστοιχεί στο μακρινό πλάνο.

Η εικόνα-δράση αντιστοιχεί στο μεσαίο πλάνο. Ούτε πολύ μακρινό -ώστε να μην χάνουμε τις λεπτομέρειες- ούτε πολύ κοντινό -ώστε να μην χάνουμε την αίσθηση του χώρου.

Η εικόνα-συναίσθημα αντιστοιχεί στο κοντινό πλάνο, όπως το έχουμε παρουσιάσει ήδη στην Persona ως πλάνα προσώπων.

Persona (1966) - Ingmar Bergman (μέρος 1ο)

2010-08-23T22:20:00.002+02:00

Εισαγωγή

Ο κινηματογράφος είναι η μόνη τέχνη που μπορεί και καθιστά ορατές εξωτερικά τις μορφές της εσωτερικής μας ζωής , τα επεισόδια του εσωτερικού χωροχρόνου που παράγονται στη συνάντηση της αίσθησης και της νόησης. Ο όρος παραγωγή καταδεικνύει την πράξη δια της οποίας ενεργοποιείται και συνάμα αποκαλύπτεται το είναι ενός συμβάντος, της ανάδυσης των μορφών στο χώρο της φαντασίας ως προνομιακού τόπου σύγκλισης της εικόνων της αίσθησης και των αφηρημένων ιδεών της νόησης.

Οι κινηματογραφικές είκόνες διαπνέονται από την ένταση του υποκειμενικού βλέμματος του δημιουργού. Οι μορφές που εμφανίζονται στην οθόνη δεν είναι ουδέτερες πληροφορίες που η αφηρημένη νόηση καλείται να διαβάσει ώστε να τους δώσει το νόημα απ' έξω. Η συνάντηση της μορφής (των εκτατών όντων) και του νοήματος (της νόησης) συμβαίνει -ορατή εσωτερικά- στον χώρο της φαντασίας και εμφανίζεται -ορατή εξωτερικά- με την βοήθεια των τεχνικών μέσων του κινηματογράφου. Η φαντασία μας μοιάζει από τη φύση της να ακολουθεί κινηματογραφική λογική.

Έτσι, δεν αντιμετωπίζουμε τις ταινίες ως ένα άθροισμα ουδέτερων εικόνων, ως τυφλά σημεία που ζητόυν ερμηνεία και νόημα απ 'εξω. Η έσχατη κινηματογραφική μονάδα είναι η μορφή που συμπυκνώνει την έντασή της στο πρόσωπο. Οι κινηματογραφικές εικόνες δεν είναι απρόσωπες. Στρέφουν την όψη τους προς εμάς, αναζητόυν την επαφή πρόσωπο με πρόσωπο. Κινούνται μέσα στη ζωή από την οποία γεννιούνται εικονογραφώντας στο χώρο τις κυμάνσεις της έντασης των κινήσεών τους . Ο κινηματογράφος ειναι η εικονογράφηση αυτής της κίνησης. Η κίνηση και η σκέψη στον κινηματογράφο έχουν ως κοινό σημείο αναφοράς τη μορφή.

Α. Η Persona ως οπτικό σύμπαν εμφάνισης των μορφών

Η ταινία Persona προβλήθηκε το 1966 και μοιάζει να ακολουθεί αντιστικτικά την τριλογία που προηγήθηκε λίγα χρόνια πριν (Μέσα από τον σπασμένο καθρέφτη – 1960, Χειμερινό φως – 1962, Σιωπή – 1963), όπου ο Bergman περνάει από την υπερβατολογική αναζήτηση ενός αφηρημένου, σιωπηλού Θεού, στην εμμενή εμβάθυνση των ανθρώπινων σχέσεων και προσώπων.

Η Λατινική λέξη Persona -από την οποία προέρχεται η Αγγλική λέξη person (άτομο)- σημαίνει τη μάσκα που φορά ο ηθοποιός. To να είσαι άτομο, λοιπόν, σημαίνει να κατέχεις μια μάσκα. (1) Και στην Persona οι δύο γυναίκες φοράνε μάσκες. Η μάσκα της Elisabeth είναι η σιωπή της. Η μάσκα της Alma είναι η υγεία της, η αισιοδοξία της, η κανονικότητα της ζωής της (είναι αρραβωνιασμένη, της αρέσει η δουλεία της κλπ.). Στην εξέλιξη της ταινίας και οι δύο μάσκες ραγίζουν κάτω από την ένταση με την οποία ωθείται στην επιφάνεια η ανθρώπινη ύπαρξη, εμφανίζοντας το πρόσωπό της (2).

Η πλοκή της ταινίας είναι αρκετά απλή και σύντομη: Μια πετυχημένη ηθοποιός, η Elisabeth Vogler (Liv Ullmann) υποφέρει από μια αινιγματική πνευματική κατάρρευση, που προήλθε κατά τη διάρκεια μιας θεατρικής παράστασης της Ηλέκτρας. Tα βασικά συμπτώματα είναι η αλαλία και η σχεδόν κατατονική συμπεριφορά. Μια νεαρή νοσοκόμα, η Alma (Bibi Andersson), επιφορτίζεται με την ευθύνη να φροντίζει την Elisabeth, πρώτα στην ψυχιατρική κλινική όπου βρίσκεται ήδη για περίπου τρεις μήνες και εν συνέχεια στην εξοχική κατοικία της γιατρού (Margareta Krook) που παρακολουθεί την Elisabeth. Εκεί, μέσα από μια σειρά επεισοδίων εξομολόγησης και σύγκρουσης οι δύο γυναίκες μοιάζουν να ανταλλάσουν ταυτότητες. Η φαινομενικά δυνατότερη Alma χάνει σταδιακά τον έλεγχο και βυθίζεται σε σύγχυση, ενώ η άρρωστη Elisabeth ανακτά τη δύναμη και την ομιλία της. Τελικά και οι δύο μοιάζουν να επιστρέφουν στους παλιούς τους ρόλους στο τέλος της ταινίας.

H Persona έχει συντεθεί σύμφωνα με μια φόρμα -μια οπτική φούγκα για δύο φωνές, αντίστιξη δύο προσώπων- που μοιάζει να αρνείται να υποβιβαστεί απλώς και μόνο στην πλοκή της. Μιλώντας για την ιστορία της σχέσης δύο γυναικών, της νοσοκόμας και της ασθενούς, της διάσημης ηθοποιού και της άσημης κοπέλας που την φροντίζει, της ψυχής και της μάσκας (3), της ομιλίας και της σιωπής (του Θεού;) , ή ακόμα για τις δύο πλευρές του ίδιου ανθρώπου, σε κάθε περίπτωση κινούμαστε στο επίπεδο είτε της σημειολογίας –όπου η ταινία είναι ένα άθροισμα εικόνων-σημείων που ζητούν ερμηνεία και από τα έξω νοηματοδότηση- είτε της ψυχολογίας –όπου μιλάμε για πνευματική διαταραχή, ψύχωση, διάσπαση προσωπικότητας- ακολουθώντας έτσι την ορθολογική οδό του διαχωρισμού ανάμεσα στη μορφή και στο βάθος.

Φυσικά δεν υποστηρίζουμε ότι το συμβολικό ή ψυχολογικό επίπεδο δεν υπάρχει στην ταινία, κάθε άλλο. Όμως, πέρα από το γεγονός ότι η Persona είναι γεμάτη εικόνες και επεισόδια που διατηρούν υψηλό βαθμό αμφισημίας –έτσι ώστε κάθε προσπάθεια σημειολογικής ή ψυχολογικής ερμηνείας παραμένει ανολοκλήρωτη και αρκετές φορές οδηγείται σε αντιφάσεις- o Bergman έχει συνθέσει μουσική οπτικών μορφών η δυναμική κίνηση των οποίων δεν μπορεί να συμπιεστεί (να συνοψιστεί) στην πλοκή, παρά να ειδωθεί ως γεγονός με διάρκεια στο χώρο και στο χρόνο.

Ίσως θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε ότι σε περιπτώσεις όπως η Persona ο σκηνοθέτης ξέρει το μυστικό της, είναι αυτός που μπορεί να μας πει τι γίνεται τελικά στην ταινία (4). Και πάλι όμως, δεν θεωρούμε καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι όσες φορές ο Bergman ρωτήθηκε σχετικά, το μόνο που απαντούσε ήταν ότι και ο ίδιος δεν γνωρίζει τίποτα περισσότερο από το κοινό. Κρατώντας την Persona σε ένα επίπεδο μη-αποφασίσιμου ο Bergman κάνει περισσότερα πράγματα από το να μας πει απλώς μια ιστορία με εικόνες: επιχειρεί να μας προσκαλέσει να συμμετέχουμε στο γεγονός της ταινίας ως εμφάνισης των μορφών, περισσότερο από το να αναζητούμε τις αιτίες και τα κίνητρα της συμπεριφοράς τους.

Καθώς λοιπόν οι κινηματογραφικές μορφές αρνούνται να υποταχθούν σε μια ολότητα, ως σημεία ενός συστήματος που συλλαμβάνεται από ένα έξωθεν βλέμμα (όπως αυτό της ψυχολογίας), διατηρούν την απροβλεπτικότητα και την αυτονομία τους. Η κινηματογραφική ταινία εμφανίζεται ως γεγονός καθώς οι μορφές αναδύονται από το σκοτάδι στο φως φανερώνοντας την αλήθεια του προσώπου τους. Το νόημα φανερώνεται χωρίς πάντα να εξιστορείται, δηλαδή να λέγεται στους υπότιτλους της ταινίας. Αλλιώς καταλήγουμε να μη μιλάμε για την ταινία (που είναι πρωτίστως οπτική τέχνη) αλλά για την ιστορία της ταινίας, ξεχνόντας το οπτικό κομμάτι. Κάνουμε συζήτηση με αφορμή την ταινία, αλλά όχι για το γεγονός της ταινίας. Η Persona δεν είναι ολοκληρωμένη επειδή παραμένει ολοκληρώσιμη, ανοικτή στη σχέση των κινηματογραφικών μορφών πρόσωπο με πρόσωπο.

Β. O Bergman κατά πρόσωπο

Η ετυμολογία του λατινικού ρήματος από το οποίο προέρχεται ο τίτλος Persona είναι εξόχως διαφωτιστική (per - sonare = αυτό που ηχεί διαμέσου). Αυτό που ηχεί διαμέσου της μάσκας είναι πρωτίστως η ομιλία του ηθοποιού. Αυτό που ηχεί διαμέσου των εικόνων στην Persona είναι ο προσωπικός τρόπος που ο Βergman βλέπει τον κινηματογράφο(5), γεμάτο κοντινά πλάνα που εξερευνούν τις εκφραστικές ποιότητες των προσώπων μέσα στην μετατροπία του φωτός που άλλοτε έχει να κάνει με τη γήινη σκιά που ανακοινώνει την έλευσή τους, άλλοτε με την ουράνια λευκότητα του χώρου μέσα στην οποία εγγράφονται, άλλοτε πάλι με τη μεταφυσική διαύγεια του τόπου όπου ακτινοβολούν το ύψος τους. Αυτό που ηχεί διαμέσου της κινηματογραφικής επιφάνειας (οθόνης) είναι η πνοή της ύπαρξης που δονείται στο βάθος των κινηματογραφικών μορφών, καθώς οι τελευταίες εμφανίζουν το πρόσωπό τους.

Από το πρελούδιο της σύνθεσής του ο Bergman σκιαγραφεί αδρά στο φως το πλαίσιο όπου θα κινηθούν οι μορφές της διαπροσωπικής σχέσης: του σκηνοθέτη με τον κινηματογράφο, του κινηματογράφου με τους θεατές, της γνώσης του περιεχομένου της ταινίας με την ταινία ως σώμα, ως περιεχόμενο μορφικό που εκφράζεται ως ρωγμή άλλης έντασης μέσα από τη μάσκα (Persona).

Τέλος 1ου μέρους

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
1. Ο Καρλ Γιούνγκ δίνει τον εξής ορισμό για την έννοια Persona: «Το συνειδητά τεχνητό ή συγκαλυμμένο σύμπλεγμα προσωπικότητας, το οποίο υιοθετεί ένα άτομο σε αντίθεση με το βαθύτερο χαρακτήρα του, με σκοπό να του χρησιμεύσει σαν προστασία, σαν άμυνα, σαν παραπλάνηση ή σαν μια προσπάθεια να προσαρμοστεί στον κόσμο γύρω του». Η μάσκα της Elisabeth της χρησιμεύει ως προστασία και άμυνα, ενώ εκείνη της Alma ως μια προσπάθεια να προσαρμοστεί στον κόσμο γύρω της.

2. Για την διάκριση ανάμεσα στο άτομο και το πρόσωπο διαβάστε αυτό.

3. Alma σημαίνει ψυχή. Η λέξη Persona αναφέρεται στη μάσκα.

4. Σε περιπτώσεις όπου υποστηρίζουμε πως τελικά ο δημιουργός μιας ταινίας κατέχει την αλήθεια της, παραμένουμε δέσμιοι της παραδοσιακής γραμμικής αφήγησης του κινηματογράφου καθώς και της ορθολογικής προσέγγισης που θέλει την ταινία να μας αποκαλύπτει, σχεδόν υποχρεωτικά, ως το τέλος της όλες τις πληροφορίες που χρειαζόμαστε ώστε να γευτούμε την ικανοποίηση του ανθρώπου που κατάλαβε τι συνέβη και γιατί. Αναζητούμε εναγωνίως να ξεσκεπάσουμε την πρόθεση του δημιουργού.

5. Αρχικά ο Bergman είχε την πρόθεση να ονομάσει την ταινία Cinematography.

Η τραγωδία της δημοκρατίας

2010-05-27T01:14:00.001+02:00

Είμαστε δέσμιοι της ανάγκης. Εξαρτόμαστε από την ικανοποίηση των βιολογικών μας αναγκών. Αυτή η εξάρτηση είναι η επιτακτικότερη, μα και η απλούστερη. Με την "θεραπεία" της αρχίζει η σύνθετη εξάρτηση.

Κινούμαστε ανάμεσα στην ελευθεριά και τον θάνατο. Αυτά μας ορίζουν, δεν τα ορίζουμε εμείς.

Η πρώτη αλήθεια είναι το σώμα. Τι γνωρίζει το σώμα; Οχι την ελευθερία αλλά την αίσθηση ελευθερίας. Οχι τον θάνατο μα την αγωνία του θανάτου. Η μόνη αλήθεια είναι η κίνηση. Η ζωή είναι κίνηση. Η σκέψη είναι κίνηση (διαλεκτική). Το σώμα και το βλέμμα είναι συγκίνηση. Η ελευθερία είναι κίνηση. Ο θάνατος είναι ακινησία και γι αυτό η μέγιστη ανελευθερία.

Κινούμαστε ανάμεσα στην ελευθερία και το θάνατο.Και αυτό το ανάμεσα λέγεται χρόνος. Εδώ ξεδιπλώνεται το παιχνίδι του κόσμου. Ανοίγεται σε όλες τις μεταμορφώσεις του, τις μεταμορφώσεις μας. Αυτό το άνοιγμα είναι κάλεσμα στη σχέση, είναι η κίνηση του κόσμου προς εμάς και η δική μας προς αυτόν.

Αν θελήσουμε να τεντώσουμε την ελευθερία μας στα όριά της, θα πρέπει να παίξουμε το παιχνίδι της τραγωδίας. Είναι το μόνο παιχνίδι όπου ο ήρωας συγκρόυεται με τα όριά του, ξεπερνά τα όρια του κόσμου και το συνειδητοποιεί μόνο αφότου τα έχει ήδη περάσει. Είναι το μόνο παιχνίδι όπου ο ήρωας κερδίζει και χάνει.

Καρπός αυτής της "τεντωμένης" ελευθερίας είναι η δημοκρατία. Η ελευθερία να ορίζουμε εμείς τους όρους της σχέσης μας, η αυτό-νομία μας. Αλλά αυτή η σχέση είναι μια συνεχής διακυνδυνευση. Δεν έχει στεγανά και αυτό είναι καλό επειδή δεν εμποδίζεται η κίνηση. Ομως είναι και κακό επειδή δεν προστατεύεται από πουθενά. Δεν έχει σταθερές και εξ αποκαλύψεως αλήθειες και αυτό είναι καλό γιατί η σκέψη βρίσκεται συνεχώς σε αναζήτηση, σε απορία, σε αγώνα και αγωνία. Αλλά είναι και κακό γιατί προχωράμε σε κινούμενη άμμο. Η δημοκρατία δεν είναι δωρεάν. Κανείς δεν μας έχει υποσχεθέι την ευτυχία, την επιτυχία, την αλήθεια, την πρόοδο. Ολά αυτά χτίζονται εν κινήσει (η μόνη αλήθεια είναι η κίνηση). Και η κίνηση αυτή συχνά μας οδηγεί στα όρια και πέρα από αυτά. Στα όρια του καλόυ, μέχρι το κακό. Στα όρια της γνώσης, μέχρι την άγνοια. Στα όρια του λογικόυ, μέχρι το παράλογο. Στα όρια της ελευθερίας,μέχρι τον θάνατο.

Δείκτης της δημοκρατίας δεν είναι το πλήθος (η πλειοψηφία), δεν είναι τα ατομικά δικαίωματα που απολαμβάνουμε, είναι η συμμέτοχή στην λήψη αποφάσεων. Ολά τα άλλα έπονται. Ως εκ τόυτου το πολίτευμά μας σήμερα είναι φιλελέυθερη μεν, ολιγαρχία δε. Οταν λέμε ότι η δημοκρατία βάλλεται και κινδυνευει (όπως ακόυστηκε πριν λίγο καιρό στην μεγάλη πορεία στο κέντρο της Αθήνας όταν το πλήθος συγκεντρώθηκε έξω από τη Βουλή) ας το ξανασκεφτούμε: καμία δημοκρατία δεν βάλλεται γιατί καμία δημοκρατία δεν υπάρχει. Οταν λέμε πως η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα, τί ακριβώς εννοούμε; Ας το ξανασκεφτόυμε: η δημοκρατία έχει, φυσικά, πολλές διεξόδους γιατί γεννήθηκε στην ελευθερία. Αλλά η δημοκρατία είναι η φιλοσοφία των ορίων, της προσχεδιασμένης άγνοιας και του ρίσκου. Δεν μπορεί να ξεφύγει από τον εναγκαλισμό της τραγωδίας. Κάθε απόφαση ένέχει ρίσκο. Δεν γνωρίζουμε τα πάντα, αλλά αυτό σημαίνει ότι δεν είμαστε σε θέση και να καταστρέψουμε τα πάντα.

Η αποδοχή του παράλογου, της άγνοιας , του ρίσκου είναι εκείνη που μας βγάζει από την επίπλαστη βεβαιότητά μας: Η δημοκρατία γεννήθηκε μαζί με την τραγωδία. Ο Περικλής υπήρξε μόνο στη σχέση του με τον Σοφοκλή. Αυτή η συνειδητοποίηση γεννιέται στο φάσμα της κίνησης ανάμεσα στη γεύση της ελευθερίας και την αγωνία του θανάτου. Μέσα στο συνειδητό μας σώμα η πραγματικότητα πηγαίνει μπροστά λίγα δετερόλεπτα φαντασίας. Σε εκείνα τα δευτερόλεπτα της επώδυνης διαύγειας αναπνέει η δημοκρατική εξέγερση: "νοσταλγία αθωότητας και κραυγή προς το Είναι", όπως έγραφε ο Καμύ.

Αλλά εμείς, οι σημερινοί Δημοκράτες, βρισκόμαστε πολύ μακριά από αυτό.

Θεσσαλονίκη: ΟΑΣΘ εναντίων Επιβατών

2010-05-03T11:29:00.002+02:00

Το απόλυτο μπάχαλο επικρατεί στη πόλη της Θεσσαλονίκης πρώτη ουσιαστικά εργάσιμη ημέρα εφαρμογής των νέων εισιτηρίων μετακίνησης των αστικών λεωφορείων. Κανένα περίπτερο στο κέντρο της πόλης ή στον ανατολικό και δυτικό τομέα δεν έχει προμηθευτεί τα νέα εισιτήρια, γιατί οι προμηθευτές του ΟΑΣΘ δεν έχουν περάσει από τα περίπτερα και τα ψιλικατζίδικα να ανανεώσουν τα παλιά με νέου τύπου εισιτήρια. Ολόκληρος ο δήμος Θεσσαλονίκης, εξυπηρετείται από τα ελάχιστα περίπτερα ΟΑΣΘ που υπάρχουν. Στο περίπτερο της Μητρόπολης 11μισή το πρωί η ουρά φτάνει τα σαράντα άτομα, ανάλογη είναι η κατάσταση και στα υπόλοιπα περίπτερα. Οι περισσότεροι εκ’ των επιβατών αναγκάζονται να κόψουν εισιτήριο εντός του αστικού λεωφορείου, πληρώνοντας 10 λεπτά επιπλέον στην νέα τιμή. Θυμίζω ότι το εισιτήριο μέχρι και 30 Απριλίου κόστιζε 50 λεπτά και αντιστοιχούσε σε 4 μετεπιβιβάσεις προς όλες της κατευθύνσεις εντός 70 λεπτών της ώρας. Το νέο εισιτήριο κοστίζει 60 λεπτά και ισχύει σύμφωνα με την ανακοίνωση για μια μόνο μετεπιβίβαση από και προς τους τερματικούς σταθμούς. Πάνω στο εισιτήριο των 60 λεπτών πάντως αναγράφεται με μεγάλα γράμματα ότι δεν ισχύει μετεπιβίβαση. Υπάρχει γενικότερα μια σύγχυση ως προς την μετεπιβίβαση με το εισιτήριο των 60 λεπτών. Συγχωρέστε μου την καχυποψία αλλά έχω την αίσθηση ότι είναι σκόπιμη αυτή η σύγχυση καθώς έτσι οι επιβάτες οδηγούνται στην έκδοση εισιτηρίου που κοστίζει 1 ευρώ στα περίπτερα ΟΑΣΘ και 1,10 ευρώ στα εκδοτήρια των αστικών λεωφορείων και ισχύει για τέσσερις μετεπιβιβάσεις εντός 90 λεπτών της ώρας.
Για να είμαστε δίκαιοι ωστόσο αναφέρω ότι υπάρχουν και μειώσεις που αφορούν στις κάρτες μετακίνησης . Η μηνιαία κάρτα απεριορίστων διαδρομών έπεσε στα 24 ευρώ από 25 ευρώ, η 3μηνή κάρτα στα 65 από 70 ευρώ, η 6μηνή κάρτα στα 120 από 137,5 ευρώ και τέλος η ετήσια που κοστίζει πλέον 230 από 262,5 ευρώ. Συμφέρει δηλαδή όσους χρησιμοποιούν καθημερινά αστικά λεωφορεία. Αλλά δεν συμφέρει όσους μετακινούνται 2-3 φορές την εβδομάδα με αστικά λεωφορεία. Ή μάλλον ο μόνος τρόπος να συμφέρει η μετακίνηση είναι η έκδοση μηνιαίας κάρτας είτε χρησιμοποιεί ένας επιβάτης πολύ το αστικό, είτε λίγο.
Είναι νομίζω σαφές σε όλους μας ότι η νέα τιμολογιακή πολιτική του Οργανισμού Αστικών Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης έχει στόχο, πώς να εκμεταλλευτεί στο έπακρο το μονοπώλιο που έχει στον νομό Θεσσαλονίκης, καθώς οι επιβάτες ή θα πληρώνουν πανάκριβα το αστικό, ή θα κατεβαίνουν με αυτοκίνητα κάτι που δεν συμφέρει με την τιμή της βενζίνης να έχει σκαρφαλώσει ακατέβατα στο 1,50 ευρώ, ή θα κυκλοφορούν με ταξί. Είναι απορίας άξιον ωστόσο, πώς δεδομένης της οικονομικής κρίσης και της γενικότερης οικονομικής στενότητας των πολιτών, ο Οργανισμός Αστικών Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης πέτυχε να πάρει έγκριση από την κυβέρνηση για τόσο εξωφρενικές αυξήσεις στις υπηρεσίες που παρέχει. Εκτός κι αν δεν χρειάζεται έγκριση από την πολιτεία πράγμα το οποίο και δεν γνωρίζω αν ισχύει ή όχι.

Όλα είναι σχετικά;

2010-03-18T21:02:00.002+02:00

Η κρίση "το Α πολίτευμα είναι καλύτερο από το Β" είναι, νομίζω, στον ίδιο βαθμό ανοησία με την κρίση "το φαρδύ κοστούμι είναι καλύτερο από το στενό". Και οι δύο κρισεις στερουνται εκείνου του περιβαλλοντος που θα τους έδινε νόημα. Τα πολιτευματα (όπως και τα κοστουμια) έγιναν για να εξυπηρετουν ορισμενες αναγκες και να εκφραζουν συγκεκριμενες αντιληψεις. Και όπως το κοστούμι φαρδαίνει και στενεύει ανάλογα με τα κιλα που παίρνουμε ή χάνουμε, και τότε μόνο κρίνεται ως "καλό", όταν συμβαδίζει με το σώμα, όταν δηλαδή εξυπηρετεί την αναγκη για την οποία κατασκευάστηκε, έτσι και το πολίτευμα είναι καλο στο μετρο που εξυπηρετει τις αναγκες και τις αντιληψεις των πολιτών. Όμως οι αναγκες, οι ιδέες, οι επιδιώξεις των πολιτών δεν είναι παντα ίδιες. Το κρατος μεταβάλλεται όπως το σώμα μας, και το ρούχο που θα το ντύσει χρειάζεται και αυτό αλλαγες.

Αυτοί που ισχυρίζονται ότι το Α πολιτευμα είναι το καλυτερο απ' όλα, μοιαζουν με εκείνους που θα φορούσαν παλτο χειμωνα-καλοκαίρι, είτε από έλλειψη ευαισθησιας στην μεταβολες της θερμοκρασιας, είτα από ανοησία και αδιαλλαξία.

Μερικοι φανατικοι κομμουνιστες ή φανατικοι βασιλόφρονες, ακομη και φανατικοι δημοκρατες ταιριάζουν απολυτα στην παραπανω περιγραφή. Είναι αυτοι που πιστεύουν στη δημοκρατια, στον κομμουνισμο ή στον βασιλιά όπως θα πίστευαν στον Θεό. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν τόσο δικαίωμα να εκφέρουν κρίση για το πολίτευμά τους, όσο δικαίωμα έχουν οι χριστιανοί να συγκρίνουν τη θρησκεία τους με τον Μωαμεθανισμό. Και τους φαίνεται τόσο προφανές ότι το πολίτευμα που προτιμούν είναι το καλύτερο, όσο προφανές είναι για έναν χριστιανό ή μωαμεθανό ότι μόνο ο δικός του Θεός υπάρχει. Είμαστε τόσο ξένοι προς την ιδεα και το γραμμα του Μωαμεθανισμού ή του Βουδισμου που ακομα και αν δεν γνωρίζουμε το νόημα του Χριστιανισμου, θεωρούμε βολικότερο να ονομαζόμαστε Χριστιανοί, μιας και όλοι γύρο μας έτσι ονομαζονται.

Κάπως έτσι είναι και με τις δημοκρατικές μας αντιλήψεις. Έχουμε την ακλόνητη πεποίθηση ότι το καλύτερο πολίτευμα είναι η δημοκρατία. Αλλα, μερικές φορες, ούτε το νόημα της δημοκρατιας γνωρίζουμε, ούτε εμβαθύνουμε ποτε στα πολιτεύματα που θεωρούμε κατώτερά της. Είμαστε απλώς δημοκρατες.

Ετσι σκιαγραφείται το "πρόβλημα" του σχετικισμού. Η γνωστη και απλουστευτικη φράση "όλα είναι σχετικα" δεν σημαινει ασφαλώς ότι όλα είναι ίδια ή ότι τίποτα δεν έχει νοημα. Μας υπενθυμίζει όμως κατι που κάθε εποχη (όπως και η δική μας) ξεχνά. Ότι δηλαδη οι αξιες πάνω στις οποίες σημερα στηρίζουμε την πολιτική μας οργανωση (αυτή μας ένδιαφερει στο συγκεκριμένο κείμενο) δεν είναι αιώνιες και υπεριστορικές, δεν γεννήθηκαν σε καποιο μετεωρο σύμπαν, αλλα αναπτύχθηκαν μεσα σε συγκεκριμενες συνθηκες και υιοθετήθηκαν από συγκεκριμένους ανθρώπους. Αυτό τους δίνει νόημα.

Όμως κάθε εποχη έχει την τάση να αντιλαμβανεται τον εαυτό της ως τον ποιο γνησιο φορεα του νοήματος και των αξιών. Κάθε έποχη έχει την ταση να γυρνα το κεφαλι της στο παρελθόν και ρίχνοντας μια ματια στην ιστορια να τοποθετεί τον εαυτό της στην κορυφη μιας ανοδικής πορειας που ονομαζεται πρόοδος. Με ποιο κριτήριο όμως; Μα φυσικα με το δικό της. Προβαλλουμε τις δικες μας αντιλήψεις σε όλοκληρη την ιστορικη πορεια του ανθρώπου και δικαιώνουμε ή απορρίπτουμε ολοκληρους λαούς και εποχές. Είναι η δημοκρατια το καλύτερο πολίτευμα από όσα έχουμε; Eξαρταται τι θελουμε να πετύχουμε..

Για να ανήκεις σε έναν κοσμο πρέπει να δέχεσαι τους κανόνες του.

Άτομο και πρόσωπο, σχέση και γνώση

2010-01-28T12:07:00.003+02:00

Επιχειρώντας να διερευνήσουμε την δυνατότητα της οντολογικής σχέσης μεταξύ δύο ανθρώπων, θεωρείται αρχικά χρήσιμη μια παρουσίαση των όρων (που συναντάμε στον τίτλο του post) προκειμένου αφενός να σκιαγραφήσουμε το πλαίσιο και τον τρόπο και αφετέρου να γνωρίσουμε την ιδιαιτερότητα της προοπτικής που ανοίγεται αλλά και τα ερωτήματα που προκύπτουν.

Τι εννοούμε με τον όρο «οντολογία»: εννοούμε τον λόγο για το ον (περί του όντος), τον λόγο και την αναφορά μας στο υπαρκτό και περεταίρω την ερμηνεία, ανάλυση και διατύπωση οντολογικής πρότασης του «υπάρχειν». Ευθύς ανακύπτει το ερώτημα: τι σημαίνει να υπάρχει κανείς ή κάτι και τι να μην υπάρχει. Ονομάζουμε «ύπαρξη» τον τρόπο να υφίσταται κανείς μέσα στην ιδιαιτερότητά του. Η ύπαρξη είναι ο προσωπικός τρόπος με τον οποίο γινόμαστε φανεροί (θα επανέλθουμε σε αυτό).

Για να παρουσιάσουμε το τί εννοούμε λέγοντας «σχέση», θα ξεκινήσουμε εξηγώντας μια από τις λέξεις-έννοιες του τίτλου. Συνηθίζουμε να χρησιμοποιούμε την λέξη «άτομο» για να αναφερθούμε σε κάποιον άνθρωπο ( «Γνώρισα το τάδε άτομο», λέμε συχνά. )Η λέξη «άτομο» είναι παρμένη από την Νευτώνεια φυσική. Σε αυτό το μοντέλο έχουμε το «όλον» (ας πούμε την φύση) και τα μέρη αυτού. Από την σκοπιά του «όλου», λοιπόν, φτάνουμε στο άτομο διαιρώντας το «όλον» μέχρι το σημείο όπου παύουν να υφίστανται οι ιδιότητες του «όλου». Υπό αυτή την έννοια, το «άτομο» του νερού είναι το Η2Ο. Το Η και το Ο χωριστά δεν είναι άτομα νερού. Γίνονται τέτοια μονάχα αν συντεθούν σύμφωνα με μια ορισμένη σχέση-αναλογία (2 προς1).

Το άτομο της νεωτερικής κοινωνίας , το «αστικό άτομο» κατά τον Κονδύλη, έχει μια καθορισμένη δομή που αντανακλά εκείνη του νερού που περιγράψαμε παραπάνω. Όταν λέμε άτομο εννοούμε απλώς το μη περεταίρω διαιρετό, γιατί «άτομο» σημαίνει «άτμητο». Μια οντολογία που θα βασιζόταν αποκλειστικά σε αυτή την αντίληψη δεν θα μπορούσε παρά να σπουδάσει τα δεδομένα της πραγματικότητας του ανθρώπου ως προς τα φυσικά της γνωρίσματα ή ως προς τη χρήση τους. Θα το έκανε αυτό επειδή ο άνθρωπος θα αντιμετωπιζόταν ως άτμητη μονάδα. Θα έφτανε λοιπόν, πιθανότατα, στην παραδοχή ότι δεν υπάρχει αιτία και σκοπός της ύπαρξης, (τυχαιότητα ή αναγκαιότητα μηχανιστικού τύπου εδώ είναι το ίδιο αδιέξοδες), ότι το μηδέν καθορίζει τις προϋποθέσεις μέσα στις οποίες θα φανερωθεί το υπαρκτό. Έτσι, εντοπίζουμε την ύπαρξη ως φανέρωση μέσα στη χρονικότητα (ο άνθρωπος εμφανίζεται με την γέννησή του και εξαφανίζεται με τον θάνατό του) ως ανάδυση στο φως του φαίνεσθαι, κατά τον Λεβινάς. Η γνώση μας για τον άνθρωπο βρίσκεται στον χώρο των θετικών πληροφοριών που μπορούν να τεκμηριωθούν αντικειμενικά και εν τέλει να υπαχθούν στις αρχές του πειράματος και της επαλήθευσης. Ίσως σε μια τέτοια ατομοκεντρική οντολογία θα λέγαμε ότι ο άνθρωπος υπάρχει ως βιολογικό σώμα, ως ύλη, ως αισθητό.

Μιλώντας για «σχέση» -όχι με “μονάδα μέτρησης” τα άτομα, αλλά το πρόσωπο- περνάμε από την «ατομοκεντρική» σε μια «προσωποκεντρική» οντολογία. Τι σημαίνει εδώ να «είναι» ο άνθρωπος; Αν συγκεντρώσουμε όλα τα χαρακτηριστικά ενός ανθρώπου, τα μορφολογικά, τα βιολογικά, τα ψυχολογικά [που μπορούν να πιστοποιηθούν από την φυσική, τη βιολογία, την ψυχολογία (εδώ χωρά ένα μικρό ίσως)] τις συνήθειές του, μπορούμε να πούμε πως τον γνωρίζουμε; Ή μονάχα αν σχετιστούμε μαζί του μπορούμε να αρχίσουμε να τον καταλαβαίνουμε και να τον νιώθουμε; Σύμφωνα με τον Γιανναρά «ο άνθρωπος υπάρχει ως πρόσωπο μονάχα σε σχέση». Εδώ η έννοια του ατόμου δεν μπορεί να μας εξυπηρετήσει. Το πέρασμα από το «άτομο» στο «πρόσωπο» συνδέεται με την γέννηση μέσα του μιας νέας προσωπικότητας προσανατολισμένης στην σχέση. Το πρόσωπο, εκτός από την εμπρόσθια όψη του κεφαλιού, είναι η συγκεκριμένη ανεπανάληπτη ιδιαιτερότητα του καθενός. Το πρόσωπο είναι η αιχμή της ύπαρξής μας, είναι αυτό στο οποίο συμπυκνώνεται η «ουσία» μας. Όμως, το πρόσωπο μπορεί να φανερωθεί μόνο σε σχέση με κάποιο άλλο πρόσωπο, ή καλύτερα μέσα στη σχέση. Εξάλλου, τι θα πει πρόσωπο αν όχι όψη προς κάτι ή κάποιον; Το πρόσωπο φανερώνει την αλήθεια της ιδιαιτερότητας του καθενός από μας σε σχέση και σε αναφορά με τον Άλλο.

Υπερβαίνοντας το άτομο-άτμητο -που μας προσφέρει πάρα μα πάρα πολλές γνώσεις, αλλά δεν ανοίγεται προς την σχέση- η ατομικότητα ανοίγεται προς κάτι άλλο, εκείνο το άλλο της σχέσης, καθίσταται πρόσωπο, ύπαρξη που έχει αυτεπίγνωση και αναφορικότητα στο Άλλο. Εδώ λοιπόν, δεν καταργούμε τη γνώση του περατού-αισθητού, δεν μηδενίζουμε την γνώση των φυσικών χαρακτηριστικών του ανθρώπου, ενεργοποιούμε, όμως, το υποκειμενικό και ανεπανάληπτα μοναδικό ίχνος της ύπαρξής μας , το μη προσβάσιμο στην αντικειμενοποιητική λειτουργία των φυσικών επιστημών, το μετα-φυσικό επίπεδο της ύπαρξης που αναδύεται στην επιφάνεια (η επιφάνεια προϋποθέτει κάποιο βάθος ) ως πρόσωπο, προσιτό πλέον μόνο στον χώρο μιας δημιουργικής , ποιητικής ετερότητας. Ο άνθρωπος συγκροτεί και φανερώνει την υποκειμενικότητα του προσώπου του, όχι χάρη στην βιολογική του ατομικότητα και τις εγκεφαλικές λειτουργίες του, αλλά «στον τόπο του Άλλου», δηλαδή στον χώρο σχέσης με τον άλλο. Το συγκεκριμένο είναι σχέση.

Ακόμα δεν κέρδισε... και πρασίνισε την χώρα :-)

2009-10-04T21:24:00.003+02:00

ΕΡΓΑΣΙΑΚΟΣ ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ ΣΤΟ E-SHOP.GR

2009-08-09T19:36:00.001+02:00

ΕΡΓΑΣΙΑΚΟΣ ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ ΣΤΟ E-SHOP.GR...
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΑ ΟΣΑ ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ...

ΟΠΟΙΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΑΣ ΤΟ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙ.
Η ατομική σύμβαση που καλούνται να υπογράψουν οι εργαζόμενοι αναφέρει μεταξύ άλλων ότι ο εργαζόμενος:

«... δεν υπάγεται στις περί χρονικών ορίων διατάξεις της εργατικής νομοθεσίας (κυρίως υπερωριακή εργασία, εργασία κατά τις νυχτερινές ώρες, εργασία τις Κυριακές και τις αργίες). Για τις εργασίες αυτές, ο εργαζόμενος παραιτείται και ρητά από κάθε τυχόν αξίωση ή αμοιβή». Δηλαδή, αυξάνεται ακόμα περισσότερο ο απλήρωτος χρόνος εργασίας. Η εργοδοσία μπορεί ν' αναγκάζει τους εργαζόμενους να δουλεύουν υπερωρίες, νύχτες και αργίες τζάμπα και όποτε αυτή θέλει.

«... υποχρεούται, επίσης, να προσφέρει τις υπηρεσίες του και σε θυγατρικές εταιρείες ή εταιρείες που συμμετέχει ή συνεργάζεται η εδώ συμβαλλόμενη εταιρεία εφ' όσον τούτο του υποδειχτεί». Ως σύγχρονοι δούλοι, δηλαδή, οι εργαζόμενοι θα «δανείζονται» σε οποιαδήποτε εταιρεία, σε οποιαδήποτε περιοχή της χώρας, αν το αποφασίσει η εργοδοσία.

«...η εταιρεία δικαιούται να μεταθέτει οριστικά ή πρόσκαιρα τον εργαζόμενο σε οποιοδήποτε άλλο κατάστημα ή υπηρεσία εντός του ίδιου νομού ή εκτός αυτού, κατά την κρίσιν της χωρίς τούτο να μπορεί να θεωρηθεί μονομερής βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας. Αρνηση του εργαζόμενου να μετακινηθεί θεωρείται παραβίαση των όρων της παρούσης και των υποχρεώσεών του, που απορρέουν από αυτήν και συνεπάγεται λύση της παρούσης συμβάσεως υπό υπαιτιότητα του εργαζόμενου (παραίτηση)». Αν ο εργαζόμενος αρνηθεί οποιαδήποτε μετάθεση, η εργοδοσία του επιβάλλει να παραιτηθεί για να φύγει χωρίς αποζημίωση.

Το αποκορύφωμα όμως είναι το εξής:
Ο εργαζόμενος «... υποχρεούται να ενημερώνει την εταιρεία για κάθε μεταβολή της προσωπικής του καταστάσεως»! Η εργοδοσία προκλητικά αξιώνει να είναι ενήμερη ακόμα και για κάθε ζήτημα που αφορά την προσωπική ζωή του εργαζόμενου, παραβιάζοντας τις ατομικές ελευθερίες και «κουρελιάζοντας» την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Γιατί; Επειδή «μεταβολές που συνεπάγονται οικονομικές απολαβές δημιουργούν υποχρέωση της εταιρείας μετά την αντίστοιχη γνωστοποίηση της μεταβολής». Για την εργοδοσία π.χ. η δημιουργία οικογένειας, η απόκτηση παιδιών κτλ. συνεπάγεται κόστος. Οπως αντίστοιχα «κόστος» αποτελεί π.χ. ένα πρόβλημα υγείας που μπορεί να αποκτήσει ο εργαζόμενος, μειώνοντας την αποδοτικότητά του, εμποδίζοντας την εντατικοποίηση που θέλει να επιβάλλει μια εταιρεία κτλ.

Η σύμβαση προβλέπει ότι στο κύριο κομμάτι του μισθού θα περιλαμβάνει επιδόματα όπως αυτά του γάμου, παιδιών, πολυετίας κτλ. και «επιδόματα ή άλλες πρόσθετες παροχές τις οποίες τυχόν δικαιούται ο εργαζόμενος συμψηφίζονται με τις ανώτερες των νομίμων που κάθε φορά καταβάλλονται εις αυτόν (σ.σ. τον εργαζόμενο) και ουδεμία αυτοτελή αξίωση δημιουργούν για τον εργαζόμενο». Διευκρινίζεται ωστόσο ότι «παροχές πέραν των εδώ αναφερόμενων δίδονται εξ ελευθεριότητας και η εταιρεία δικαιούται οποτεδήποτε να σταματήσει ή να τροποποιήσει την αντίστοιχη παροχή μονομερώς». Σε μια προσπάθεια να εξουδετερώσει τις αντιδράσεις και αφού κατεδαφίζει εργατικές κατακτήσεις αιώνων, η εργοδοσία εμφανίζεται να δίνει «παραπάνω από τα νόμιμα», τα οποία ωστόσο όποτε θέλει θα παίρνει πίσω.

ΑΥΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΟ ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ,
ΤΟ E-SHOP.GR
Πηγή: PREZA TVhttp://prezatv.blogspot.com/2009/07/e-shopgr_14.html

Νεα Δημοκρατία: Με σύμμαχο... εσένα!

2009-06-13T12:40:00.009+02:00

Το κακό με αυτό το blog είναι ότι δεν γράφουμε συχνά, όταν όμως το κάνουμε μάλλον δυναμιτίζουμε την επί μήνες γαλήνια ατμόσφαιρα του.

Ξεκινώντας με δημοσιογραφικά κλισέ λέμε ότι η κυβέρνηση βρίσκεται σε πανικό. Κλίσε μεν αληθινό δε. Η Λαϊκή Δεξιά, το μεγάλο καζάνι με τους παραδοσιακούς οπαδούς της, τής γύρισε την πλάτη. Στράφηκε σε ένα πολιτικό φορέα που εκφράζει πιο γνήσια τις θέσεις και τα πιστεύω της. Αποτέλεσμα, το γνωστό. Κανένα κόστος εθνικό δεν είναι σημαντικότερο από το πολιτικό κόστος. Κι όπου πολιτικό κόστος, εννοούμε βέβαια την απώλεια της εξουσίας. Στόχος της κυβέρνησης και της κάθε κυβέρνησης είναι να παραμείνει στην εξουσία.

Με μια πρώτη ματιά στα αποτελέσματα των ευρωεκλογών θα έλεγε κανείς ότι και τα δύο μεγάλα κόμματα έχασαν μέρος των οπαδών τους. Η αποχή, η επιλογή μικρότερων συνδυασμών, τα λευκά και τα άκυρα, σε κάποιο βαθμό σχετίζονταν με την απογοήτευση των κομματικοποιημένων ψηφοφόρων, αυτών που παραδοσιακά θα ψήφιζαν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, σε κάποιο βαθμό με την απογοήτευση των πολιτικοποιημένων ψηφοφόρων που εκφράζονται ιδεολογικά τοποθετώντας εαυτούς αριστερά, δεξιά ή στο κέντρο, και τέλος σε ένα ποσοστό σχετίζονταν με την αδιαφορία κάποιων πολιτών για τα κοινά, όπως τα εκφράζει το παρόν πολιτικό σύστημα. Οι αναλυτές λαμβάνοντας υπόψη την χρονική συγκυρία συσχέτισαν το αποτέλεσμα της κάλπης με την οικονομική κρίση και όσα αυτή συνεπάγεται για τον πολίτη: δάνεια, ακρίβεια, ανεργία, πτώση αγοραστικού τζίρου. Και ταυτόχρονα με τα σκάνδαλα που ταλανίζουν τον πολιτικό κόσμο της χώρας: Βατοπέδι, ομόλογα, siemens κοκ.

Θα περίμενε κανείς η κυβέρνηση να τοποθετήσει τον άξονα της στρατηγικής της πάνω σε αυτά και να επιδιώξει να ανακτήσει την εμπιστοσύνη των πολιτών μέχρι τις εκλογές του Μάρτη. Αντ’ αυτού, τα πρώτα μέτρα που λαμβάνει ο Καραμανλής αφορούν τους λαθρομετανάστες και την έμμεση φορολογία. Κρίνει δηλαδή ότι το σημαντικότερο πρόβλημα για τον ίδιο σαν αρχηγό της ΝΔ και πρωθυπουργό της χώρας είναι η ανάκτηση των 9 μονάδων που έχασε σε σχέση με τις ευρωεκλογές του 2004, μέρος των οποίων κέρδισε το ΛΑΟΣ, ενώ λιγότερες η αποχή. Αγνοεί πως το ΠΑΣΟΚ κέρδισε μόλις 2 μονάδες σε σχέση με τις προηγούμενες ευρωεκλογές και πως ουσιαστικά μεγάλος νικητής των ευρωεκλογών αναδείχτηκε η αποχή (48%) έναντι 36,64 % του ΠΑΣΟΚ και 32,29 % της ΝΔ. Η στάση του κυρίου Καραμανλή είναι ίσως η πιο ξεκάθαρη απόδειξη πως η εξουσία είναι γλυκός διαφθορέας. Η σημαία της διαφάνειας και της πολιτικής ειλικρίνειας πέφτει θριαμβευτικά, ο στόχος του Καραμανλή είναι ένας, να παραμείνει στην εξουσία. Και για να το πετύχει αυτό πρέπει να χώσει την κουτάλα του πίσω στο καζάνι της Λαϊκής Δεξιάς και να κερδίσει τους ψηφοφόρους που κατέφυγαν στο ΛΑΟΣ.

Για την κυβέρνηση της ΝΔ αυτή τη στιγμή προέχει ο πολιτικό πόλεμος με το ΛΑΟΣ, να κερδίσει τις εντυπώσεις και να πείσει τους ψηφοφόρους ότι αυτή είναι ο μόνος γνήσιος εκφραστής του τρίπτυχου «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια». Αν οι πτυχιούχοι δεν μπορούν να απορροφηθούν στην αγορά εργασίας δεν είναι σημαντικό, ούτε σημαντικό είναι τα αυξημένα ποσοστά ανεργίας των νέων και όσων βρίσκονται λίγο πριν την συνταξιοδότηση. Σημαντικό δεν είναι πως η χώρα χρεώνεται με πρόστιμα 30.000 ευρώ ημερησίως από την μη εφαρμογή κοινοτικών οδηγιών. Πως είμαστε η 3η χώρα στην Ευρώπη στην επιβολή προστίμων και 1η μάλιστα με διαφορά στον μέσο όρο προστίμου ανά πολίτη. Η απογοήτευση του 48% των πολιτών από τις πολιτικές πρακτικές των δυο μεγάλων κομμάτων, δεν αφορά τον πρωθυπουργό, ούτε τον βαραίνει η ιστορική του ευθύνη για τα σκάνδαλα και τις πολιτικές μίζες, για την αποστροφή των πολιτών για τους θεσμούς και τις αξίες της Δημοκρατίας.

Η διαφάνεια ήταν από την αρχή και αποδείχτηκε ένα ρητορικό σόφισμα. Ζούμε σε μια δημοκρατική χώρα που η τελευταία φορά που καταδικάστηκε πολιτικός ήταν μετά την πτώση της Χούντας. Το σύνταγμα ορίζει πως όλοι οι πολίτες είναι ίσοι απέναντι στον νόμο κι όμως τα αδικήματα των πολιτικών όπως οι κλοπές και η κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος, κουκουλώνονται και παραγράφονται. Αυτά όμως δεν είναι σημαντικά. Το Θέμα είναι οι 9 μονάδες και να παραμείνει στην εξουσία η ΝΔ, οι λαθρομετανάστες θα αντιμετωπιστούν όπως χρόνια τώρα στην Ελλάδα που γνώρισε και έζησε προσφυγιά, σαν παιδιά ενός κατώτερου θεού. Άλλωστε δεν έχουν ανθρώπινα δικαιώματα για να τα σεβαστεί κανείς. Αρκεί να ησυχάσει η γρια στην γειτονιά, που φοβάται και την σκιά της, αν ζήσει άλλα 8 χρόνια θα μας ξαναβγάλει δυο τετραετίες κυβέρνηση.

Απ' τις Γραφές στα memos

2009-04-27T10:46:00.002+02:00

Τα πράγματα έγιναν κάπως έτσι: το αμερικανικό υπουργείο δικαιοσύνης έδωσε στη δημοσιότητα τέσσερα απόρρητα memos της κυβέρνησης Μπους που ενέκριναν την εφαρμογή βασανιστηρίων κατά την ανάκριση υπόπτων για τρομοκρατία. Οι υπάλληλοι της CIA, εξαιτίας αυτής της δημοσιοποίησης, ένιωσαν μια κάποια απογοήτευση. Ο νέος πρόεδρος τους επισκέφτηκε για να τους ενθαρρύνει. Και ο παλιός αντιπρόεδρος ζήτησε να δημοσιοποιηθούν και τα αποτελέσματα των ανακρίσεων, για να δει ο κόσμος πως η διαδικασία αυτή των βασανιστηρίων είχε αποτελέσματα.

Ειλικρινά, δεν ξέρω τι να πρωτοθαυμάσω.

Την υποκρισία των στελεχών της CIA, που δεν στενοχωρήθηκαν επειδή χρειάστηκε να εφαρμόσουν βασανιστήρια, ή εν πάση περιπτώσει δεν στενοχωρήθηκαν αρκετά ώστε να μην τα εφαρμόσουν, στενοχωρήθηκαν όμως επειδή ομολογήθηκε δημοσίως αυτό που ο κόσμος είχε τούμπανο κι αυτοί κρυφό καμάρι;

Τον Ντικ Τσέινυ, από την άλλη, κανείς δεν μπορεί να τον πει υποκριτή. Ο άνθρωπος έχει σταθερές αρχές και απόψεις, και είναι γνωστό ότι μπροστά στο εθνικό συμφέρον της χώρας του, λεπτομέρειες όπως τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν τις λογαριάζει (he doesn't give a shit, για να το πούμε απλά). Κατά τη γνώμη του, που υποθέτω ότι την ενστερνίζονται και πολλοί συμπολίτες του (οι περισσότεροι;), αν τα βασανιστήρια είχαν σαν αποτέλεσμα τη σωτηρία της ζωής έστω και ενός αμερικανού πολίτη, τότε ευλογημένα να είναι.

Αλλά αυτό που μου άρεσε περισσότερο ήταν η τρίπλα του Ομπάμα. Ο νιου πρέζιντεντ εξήγησε ότι οι ανακριτές της CIA "εκτελούσαν τα καθήκοντά τους, καλή τη πίστει, βασιζόμενοι σε νομικές συμβουλές που τους δόθηκαν από το υπουργείο Δικαιοσύνης", και κατά συνέπεια τους διαβεβαίωσε ότι δεν θα αντιμετωπίσουν ποινικές διώξεις, ωστόσο δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο να διωχθούν τα (πολιτικά) πρόσωπα που σχεδίασαν την πολιτική των "σκληρών μεθόδων ανακρίσεων".

Γιατί προφανώς ο μέσος ανακριτής της CIA, που υποθέτω ότι θα είναι ένας αξιοπρεπής και ευυπόληπτος οικογενειάρχης, δεν μπορεί να κρίνει από μόνος του αν ο εικονικός πνιγμός αποτελεί βασανιστήριο ή όχι, από τεχνική/νομική σκοπιά εξετάζοντας το πράγμα, αλλά χρειάζεται τη γνωμάτευση κάποιας επιτροπής νομομαθών του Κογκρέσου, φερ' ειπείν, που θα μελετήσουν το ζήτημα πολύπλευρα, θα σταθμίσουν όλες τις παραμέτρους και, αφού πραγματοποιήσουν και την αναγκαία cost-benefit analysis θα αποφανθούν "ναι" ή "όχι". Αν τώρα ο περί ου ο λόγος ανακριτής, έχοντας την ευλογία των ανωτέρων του για την εφαρμογή αυτών των "σκληρών μεθόδων ανακρίσεων" (ωραίο πράγμα οι ευφημισμοί, έτσι;), ένιωθε ταυτόχρονα και μια άγρια χαρά βλέποντας τον fuckin' άραβα κρατούμενο να αγκομαχάει για να πάρει ανάσα κατά τη διαδικασία του εικονικού πνιγμού, αυτό είναι άλλης τάξεως ζήτημα, που θα το λύσει ο ίδιος με τον εξομολόγο του ίσως. Αλλά την κοινωνία δεν την αφορά, εφόσον ο άνθρωπος ενεργούσε με καλή πίστη και για την ασφάλεια των ΗΠΑ. Καθαρά πράγματα.

Αν μη τι άλλο, έχουμε κάνει προόδους ως είδος. Αν στον Μεσαίωνα η Ιερά Εξέταση μπορούσε να εφαρμόζει βασανιστήρια κατά βούληση και χωρίς πολλά πολλά, αφού είχε λάβει τη σχετική εντολή απευθείας από τον θεό, σήμερα χρειάζεται τουλάχιστον μια κουβέρτα νομιμότητας, περίτεχνα ραμμένη από τεχνικούς συμβούλους, επιτροπές νομομαθών, πολιτικά στελέχη, για να διαγραφούν μονοκοντυλιά όσες κατακτήσεις έγιναν από τον ανθρώπινο πολιτισμό στο διάβα των αιώνων που μεσολάβησαν. Αντί των Γραφών, τα memos.

Έχει κανείς ακόμα την παραμικρή αμφιβολία ότι η απόλυτη εξουσία, απ' όπου κι αν εκπορεύεται, οδηγεί τελικά και αναπόδραστα στην αποκτήνωση;

Masturbation goes cloud

2009-03-29T13:07:00.006+02:00

Δεξιά ή Αριστερά; Σημασία έχει το αποτέλεσμα. Άσπρος γάτος, μαύρος γάτος, σημασία έχει να πιάνει ποντίκια. Μετά την δεύτερη απόδραση των Παλαιοκώστα – Ριτζάι με ελικόπτερο, η κυβέρνηση αποφάσισε ότι ΔΕΝ υπάρχουν πολιτικές ευθύνες. «Αντίληψη της κυβέρνησης είναι ότι το εγχείρημα δεν θα μπορούσε να πετύχει χωρίς συμμετοχή εκ των έσω». Ανάμεσα στις μπαρούφες που ονομαστηκαν «μέτρα» ο κύριος Δένδιας ανακοίνωνε τότε και την ειδική νομοθετική ρύθμιση για την κατάργηση ανωνυμίας του κατόχου καρτοκινητών τηλεφώνων . Ο ίδιος άνθρωπος απέδρασε 2 φορές με τον ιδιο τρόπο μέσα σε 3 χρόνια από το ίδιο μέρος και η κυβέρνηση κατηγορεί.. τα καρτοκινητα!

«Ο Έλληνας πολίτης δεν κρύβει τα χαρακτηριστικά του και δεν φοβάται να δείξει το πρόσωπό του, ιδίως όταν διαμαρτύρεται», δηλώνει πριν από λίγες μέρες ο κ. Δένδιας με αφορμή τις καταστροφές στην περιοχή του Κολωνακίου από τους κουκουλοφόρους. Επεκτείνοντας αυτή τη σκέψη, ο Έλληνας πολίτης δεν κρύβει το ονοματεπώνυμό του και δεν φοβάται να δείξει το πρόσωπό του ιδίως όταν γράφει την άποψή του (άρα να απαγορέψουμε και τα ανώνυμα μπλογκ). Ο Έλληνας πολίτης που είναι νομοταγής δεν έχει κάτι να κρύψει όταν βρίσκεται σε δημόσιους χώρους (άρα να γεμίζουμε τους δρόμους με κάμερες). Ο κ. Μαρκογιαννάκης αναφέρεται στη βλάβη που υφίσταται η Ελλάδα από τη δράση των κουκουλοφόρων και ζητά αυτό.

Άπαξ και μπεις σε αυτό το δρόμο σκέψης, η βαλίτσα μπορεί να πάει πολύ μακριά γιατί η σοφιστεία που κρύβεται από πίσω είναι πάντα η ίδια: αν δεν έχεις κάτι να κρύψεις, γιατί σε ενδιαφέρει να έχεις τη δυνατότητα να κρυφτείς; Αν δεν κάνεις κάτι παράνομο, γιατί σε ενδιαφέρει το αν θα σε παρακολουθούμε ή αν θα μπορούμε να γνωρίζουμε ανά πάσα στιγμή σε ποιόν ανήκει το τάδε καρτοτηλέφωνο; Αφού σε ενδιαφέρει, θα πει ότι έχεις κάτι να κρύψεις. Και επομένως το Κράτος, που βέβαια μεριμνά πάντα για την προστασία του κοινωνικού συνόλου, θα πρέπει να σου αφαιρέσει αυτή τη δυνατότητα. Προληπτικώς. Και η μαλακία πάει σύννεφο, όπως λέει και ο τίτλος.

Αριστερά η Δεξιά; Η μεταμοντέρνα θολοκουλτούρα της εποχής υποστηρίζει ότι οι ιδεολογίες πέθαναν, η Αριστερά και η Δεξιά συγκλίνουν προς το κέντρο. Σημασία έχει το αποτέλεσμα. «Το 62% συμφωνεί με το νομοθετικό πλαίσιο για την κουκούλα - αυτό για τους «ειδήμονες» που προειδοποιούσαν από τις τηλεοράσεις ότι καταλύεται η δημοκρατία!» γράφει στο ΒΗΜΑ και μας μαλώνει ο Pretender-is δημοκράτης.

Έτσι, μετά την «παράσταση νίκης», που δεν είναι τίποτα άλλο από εξέταση για το αν έχεις ενημερωθεί για τα αποτέλεσματα των προηγούμενων γκάλοπ, έχουμε πλέον και την «παράσταση φόβου», που δεν είναι τίποτα άλλο από εξέταση για το αν έχεις παρακολουθησει τα προηγούμενα δελτία ειδήσεων, προκειμένου να φοβηθείς επαρκώς ώστε να σου φαίνονται σήμερα φυσιολογικά και αναγκαία εκείνα που ως χθες θα σου φαίνονταν παράλογα και ακραία. Σε κάθε περίπτωση όμως, το 62% είναι «παράσταση δημοκρατίας»!

Σημασία έχει το αποτέλεσμα. Σημασία έχει να καλλιεργηθεί στην κοινή γνώμη το αίσθημα της ανασφάλειας, να φοβηθούμε όλοι, κι ακόμα καλύτερα να πειστούμε κιόλας ότι υπάρχουν σκοτεινά κέντρα με θολά πολιτικά κίνητρα, ότι αυτή η εγκληματική έξαρση έχει και έναν ασύμμετρο χαρακτήρα (θυμηθείτε και την ασύμμετρη απειλή στις πυρκαγιές του 2007 που ούτε κι εκεί είχε πολιτική ευθύνη η κυβέρνηση) άρα η κοινή αστυνόμευση δεν επαρκεί. Άρα χρειάζονται ειδικά μέτρα, δρακόντεια, περιορισμός, χαλινάρι στις ελευθερίες, κάμερες, μικρόφωνα, πλαστικές σφαίρες, ειδικά σώματα, εμπειρογνώμονες από το εξωτερικό.

Ίσως είναι παρατραβηγμένο και σχηματικό, αλλα: η Ελευθερία ως αίτημα αφορά κυρίως την Αριστερά, ενώ η Ασφάλεια είναι «προνόμιο» της Δεξιάς. Το (ψευτο)δίλημμα είναι Ελευθερία ή Ασφάλεια (όπως το «Καραμανλής ή χάος» του Στυλιανίδη).

“Those who would give up Essential Liberty to purchase a little Temporary Safety, deserve neither Liberty nor Safety” (Όποιος είναι διατεθειμένος να θυσιάσει την ουσιώδη ελευθερία του για να αποκτήσει λίγη προσωρινη ασφάλειά δεν αξίζει καμία από τις δύο). Benjamin Franklin

Είμαστε όλοι κουκουλοφόροι;

2009-03-22T13:52:00.002+02:00

Ποινικοποιείται η κουκούλα. Σε τί θα βοηθήσει άραγε αυτό το μέτρο; Μέχρι τώρα γιατί δεν μπορούσε να συλλάβει η αστυνομία τους κουκουλοφόρους; Τί θα αλλάξει τώρα; Απλώς η αστυνομία θα μπορεί να μπαγλαρώνει όποιον περαστικό φοράει κουκούλα; Θα μπορεί να θεωρεί "υποπτο" οποιονδήποτε αποκρύπτει τα χαρακτηριστικά του; Θα μπορεί να διατυπώνει εναντίον του κατηγορίες με μόνο δικαιολογητικό ότι φοράει κουκούλα; Από ποτε η ανικανότητα της αστυνομίας βαραίνει τους πολίτες; Ας εγκαινιάσουμε ένα καινούριο σώμα αστυνομικών. Fashion Police!

Ποινικοποιείται η "εξύβριση δημόσιου λειτουργού". Ετσι προστατεύουμε.. βοηθείστε με λίγο.. μμμ, ποιόν αραγέ; Αντί να διορθώσουμε αυτόν που δεν μπορει να κάνει σωστά τη δουλειά του (την αστυνομία) τα βάζουμε με αυτόν που τον βρίζει (τους πολίτες). Μήπως δίνουμε και πάλι την ευκολία στην αστυνομία να στοιχειοθετεί ευκολότερα κατηγορίες εναντίον αυτών που συλλαμβάνει (συνήθως τυχαία) στις πορείες διαμαρτυρίας; Με μοναδική κατηγορία καποιο σύνθημα που φώναξαν;

Όταν είμαστε διατεθιμένοι να δεχτούμε οποιοδήποτε μέτρο για να απαλλαχτούμε από τους κουκουλοφόρους, όταν κάνουμε εκπτώσεις στις ελευθερίες μας, δεν θα αργήσει η στιγμή που θα φτάσουμε στο ξεπούλημα. Και μόνο το γεγονός ότι ο Καρατζαφύρερ συμφωνεί με τα νέα μέτρα, μου δημιουργεί ένα ρίγος στην σπονδυλική στήλη..

Είμαστε όλοι κουκουλοφόροι και δεν το ξέρουμε;

Για την επόμενη φορά που θα πεις "μα τι τελος πάντων έχει αυτός ο πίνακας και θεωρείται σπουδαίος;"

2009-03-13T16:39:00.003+02:00

Το σφαγμένο βόδι

Ήτανε νέος, φοιτητής, σαν πέρασε από το Παρίσι

και φυσικά επισκέφτηκε το Λούβρο,

μονάχος, δίχως καθοδήγηση,

μπήκε μέσα και ακολούθησε ένα μπουλούκι τουριστών.

Εκεί είδε τα γνωστά: τη Νίκη της Σαμοθράκης,

την Αφροδίτη της Μήλου, τις αίθουσες με τα αιγυπτιακά,

κι αυτές οι άλλες με τα αγάλματα των Ελλήνων και των Ρωμαίων

(πάντοτε μπέρδευε ποια είναι ποια).

Κατόπιν ανέβηκαν στους ορόφους της ζωγραφικής·

εκεί κι αν είδε αριστουργήματα,

τι Μόνα Λίζα, τι Ντελακρουά, τι Νταβίντ,

τι ιταλικά θαύματα, τι Ραφαήλ, τι Τισιανό,

τι Φλαμανδούς, τι Ρούμπενς, τι Πουσέν,

κι ακόμη Γκρέκο και Καραβάτζιο και Γκόγια..

Κάποτε χάθηκε από το μπουλούκι – ήθελε να δει κι άλλα.

Κατέληξε να προσπαθεί να συγκρατήσει

τα ονόματα των ζωγράφων που συναντούσε

και να μην προσέχει τους πίνακες.

Το Λούβρο έχει τόσα πολλά, που δεν τα βλέπεις.

Υπήρξε κι ένας πίνακας που του τράβηξε την προσοχή

όχι για την τέχνη του μα για την αμηχανία που του προκάλεσε:

ήτανε εκείνο το σφαγμένο βόδι που ζωγράφισε ο Ρεμπράντ

κάπου στα χίλια εξακόσια πενήντα πέντε.

Βεβαίως και ήταν μεγάλος ζωγράφος ο Ολλανδός

–τόσοι το λέγανε, κάτι θα ξέραν–

μα εκείνο το σφαγμένο βόδι, κρεμασμένο στο τσιγκέλι του χασάπη,

έτοιμο να τεμαχιστεί, να γίνει μπούτι, σπάλα και μπριζόλες,

δεν του είπε και πολλά πράγματα.

Εντάξει, ήτανε καλοζωγραφισμένο και σκοτεινό,

και μύριζε φρέσκο αίμα, μα ως εκεί·

μπορούσε να το ζωγραφίσει κι ο κάθε ανθυποζωγράφος της Μονμάρτρης –

τι χαρτωσιά να πιάσει μπροστά στην Τζοκόντα,

στην Αγία Άννα, στον χαμογελαστό Βαπτιστή,

στο θάνατο της Παναγίας του Καραβάτζιο,

στην ξέστηθη Ελευθερία που οδηγεί το λαό;

Πήγε να φύγει – μα η απορία μέσα του είχε φουντώσει.

Έτσι αποφάσισε να κοντοσταθεί και να ακούσει στα κρυφά

εκείνους που θα στεκόντουσαν μπροστά στον πίνακα –

μπορεί μια μόνη κουβέντα να τον φώτιζε.

Δεν άκουσε και πολλά πράγματα·

ένας Ολλανδός ξεναγός –ευτυχώς μιλούσε στα αγγλικά–

διηγήθηκε σε κάποιες ηλικιωμένες κυρίες το πώς ο πίνακας

αγοράστηκε πολύ φτηνά από το μουσείο γιατί προκαλούσε αηδία.

Και κάποια νεαρή Αμερικάνα ή Αγγλίδα είπε στο αγόρι της

που φορούσε μπλούζα με τη γλώσσα των Ρόλινγκ Στόουνς,

«τι αριστούργημα».

Κολοκύθια με τη ρίγανη, σκέφτηκε·

ας μην τον είχε ζωγραφίσει ο Ρεμπράντ και δεν θα το αγόραζαν

μήτε για την πόρτα του ψυγείου τους.

Ήτανε έτοιμος να φύγει – είχε φτάσει πια απόγευμα

κι εκείνος είχε παρακουραστεί από τις τόσες εικόνες,

όταν είδε κάτι που του έκανε βαθιά εντύπωση.

Μια αποκρουστικά σκελετωμένη κοπελιά,

θα ήτανε τριάντα κιλά, άντε τριάντα πέντε,

ήρθε και στάθηκε μπροστά στην εικόνα.

Ήταν ντυμένη με κουρέλια, είχε βρόμικα μαύρα μαλλιά,

ζυγωματικά πεταγμένα σαν νεκροκεφαλή, κατακίτρινη,

βλέμμα σβησμένο, ίσια στο τίποτε –

προφανώς πρεζόνι σε προχωρημένο στάδιο, έτοιμη για να πεθάνει,

ένα χαμένο κορμί, που θα έλεγε κι ο πατέρας του.

Έξαφνα η κοπελιά έκανε ένα βήμα μπροστά,

άπλωσε το χέρι της για να αγγίξει την ωμή εικόνα,

κι έπειτα γονάτισε,

θαρρείς να ήταν μπροστά σε κάποιον Εσταυρωμένο Χριστό,

και μέσα από τα δόντια της άρχισε να μουρμουρίζει άγνωστες λέξεις,

κάτι σαν νανούρισμα, κάτι σαν κορακίστικο συνθηματικό,

κάτι σαν λυγμό κι αναφιλητό.

Φυσικά έγινε θέαμα.

Σε πέντε λεπτά ήρθαν οι φύλακες του μουσείοΰ και τη μάζεψαν·

δεν έφερε καμιά αντίσταση, τη σήκωσαν σαν πάνινη κούκλα.

Ο νέος μας είδε όλη τη σκηνή·

ευθύς προσπάθησε να την εξηγήσει.

Ήταν επόμενο, σκέφτηκε: το φριχτό κουσούρι εκείνης της κοπελιάς

άφηνε αχαλίνωτο τον κάθε εφιάλτη·

επόμενο ήταν μέσα στις παραισθήσεις της να βλέπει τον Εσταυρωμένο

σαν γδαρμένο βόδι κρεμασμένο στο χασάπικο.

Πώς γινόταν να συνεριστεί ένα πρεζόνι;

Η αλήθεια είναι μία: το βόδι το σφάζουμε για να το φάμε

και τον Εσταυρωμένο τον λατρεύουμε για να σωθούμε.

Έκανε μεταβολή και έφυγε.

Τα χρόνια πέρασαν· εκείνη η περιήγηση στο Λούβρο

έγινε μια θαμπή ανάμνηση – και η εικόνα με το σφαγμένο βόδι

και η εικόνα της σκελετωμένης κοπέλας καταχωνιάστηκαν

σε κάποιο συρτάρι που δεν ανοίγει.

Τέλειωσε τις σπουδές του, έπιασε καλή δουλειά,

παντρεύτηκε, έκανε παιδιά, όλα τού πήγαν εντάξει.

Κάποτε, σε ένα ταξίδι με την οικογένεια, βρέθηκε στο λιμάνι των Πατρών.

Περίμενε για να επιβιβαστεί στο φέρι,

όταν πλάκωσε η αστυνομία.

Είχε βρεθεί μια νταλίκα με διπλό πάτο

κι άρχισαν να βγάζουνε πεθαμένους μετανάστες,

ήτανε Κούρδοι ή Ιρακινοί ή κάτι τέτοιο·

είχανε πεθάνει από ασφυξία, είχανε σκάσει σαν ποντίκια.

Φυσικά έγινε η γνωστή αναταραχή, περίπου για μια ώρα·

καθώς δεν μπορούσε να πλησιάσει ασθενοφόρο,

οι αστυνομικοί φόρτωσαν τα πτώματα στην καρότσα ενός αγροτικού –

εντέλει ήτανε είκοσι άντρες και τέσσερις γυναίκες.

Όταν επιτέλους τέλειωσαν τη δουλειά τους,

το αγροτικό πέρασε δίπλα από το αμάξι τους.

Αμέσως είπε στη γυναίκα του και στα παιδιά

να γυρίσουν από την άλλη το κεφάλι·

εκείνος όμως είδε:

μαυριδερά κορμιά, το ένα πάνω στο άλλο,

χέρια και πόδια να κρέμονται από τα κάγκελα του Ντάτσουν,

και κάπου ανάμεσα από τα σώματα

ένα πρόσωπο, με ανοιχτά μάτια να κοιτάζουν.

Τότε θυμήθηκε εκείνο το πρεζόνι του Λούβρου.
Τότε θυμήθηκε τον πίνακα του Ρεμπράντ.

(Κείμενο του συγγραφέα Θανάση Τριαρίδη)

Τα ζώα του σινέμα

2009-03-05T15:13:00.002+02:00

Α δεν τα ξέρετε; Ε, ήρθε η ώρα να τα μάθετε! Λοιπόν ξεκινάω:

Οι κλώσες: Κάθονται πάντα σε πολύ κοντινή απόσταση από εσένα και δεν βάζουν γλώσσα μέσα τους καθόλη την διάρκεια του έργου. Αντί να πάνε για καφέ, αποφάσισαν να λύσουν τα προσωπικά τους στο σινεμά. Θα μάθεις τα νέα του γκόμενου, της γειτόνισσας, του φούρναρη και όποιου άλλου μπορεί να βάλει ο νους σου, έστω και αν σου είναι παντελώς αδιάφορο.

Τα γαϊδούρια: Χασκογελάνε σαν τους ηλίθιους κάθε φορά που το πλάνο κάνει την τεστοστερόνη τους να αναστατώνεται. Αυτό ερμηνεύεται ως εξής. Ή έχουν δει κανένα βυζί ή κώλο και κάνουν σαν λιγούρια συμπληρώνοντας με χυδαία σχόλια ή έχουν δει κάποια δακρύβρεχτη σκηνή όπου για να το παίξουν σκληρά αρσενικά, σχολιάζουν σε ένα εντελώς εφηβικό και ηλίθιο επίπεδο.

Τα πρόβατα: Πάνε στην σφαγή απλά επειδή κάποιος τα πάει. Δεν έχουν ιδέα τις αντιπροσωπεύει ο χώρος, αισθάνονται έξω από τα νερά τους και το καταλαβαίνεις από το ύφος του ροφού που έχουν στο βλέμμα τους.

Τα παπαγαλάκια: Ή έχουν ξαναδεί την ταινία ή από κούνια τα βασάνιζε το σκηνοθετικό τους ένστικτο το οποίο κι έμεινε καταπιεσμένο. Σχολιάζουν τα πάντα λες και είναι ο Τιμογιαννάκης, σε πληροφορούν για το τι θα ακαολουθήσει στο επόμενο πλάνο, ακόμα κι αν δεν θες να ξέρεις ή κάνουν δραματουργικές εικασίες που σίγουρα δεν σε ενδιαφέρουν.

Οι μουλάρες: Θα έχουν κάνει το μαλλί παγώνι ή θα φοράνε καπέλο κι ενώ όλη η αίθουσα είναι άδεια, οπότε θα μπορούσαν να καθήσουν οπουδήποτε, θα έρθουν να καθήσουν στην μπροστινή από εσένα σειρά, στο ίδιο ύψος καθίσματος. Ειδικά στα συνοικειακά σινεμά θα ξέρετε πως η αμφιθεατρικότητα είναι μηδενική.

Οι μουρμούρες: Γκρινιάζουν για τα πάντα και όλα τους φταίνε. Ο σκηνοθέτης, ο πρωταγωνιστής, ο ταξιθέτης, το πρόγραμμα, το σινεμά, τα natsos που είχαν λιγότερο τυρί απ' όσο θα ήθελαν. Απλά υποφέρεις την γκρίνια αυτή μέχρι τέλους εκτός κι αν πυροβολήσεις κανέναν στο κεφάλι.

Οι σκύλοι: Παρακολουθείς ήσυχα και ωραία την ταινία και πάνω στο καλύτερο ακούς από το κινητό του κάθε αναίσθητου Θώδη, Άντζελα, Μαργαρίτη και λοιπές μελωδίες υψηλού επιπέδου στην διαπασών. Το χειρότερο δε είναι όταν δεν το βρίσκουν μέσα στην τεράστια τσάντα τους ή όταν το απαντάνε και μιλάνε λες και είναι μόνοι τους.

Τα τρωκτικά: Μασουλάνε νευρωτικά πατατάκια, pop corn και natsos! Ο.k. κι εγώ τρώω, δεν λέω το αντίθετο, αλλά δεν τρίβω νευροσπαστικά τα σακουλάκια ανάμεσα στα χέρια μου, δεν ρουφάω την Coca Cola μέχρι να είμαι σίγουρη ότι δεν έμεινε σταγόνα στον πάτο, ούτε κρατσανίζω λες και μόλις βγήκα απ' το ίδρυμα και προσπαθώ να μάθω πως μασάνε οι normal άνθρωποι.

Οι χελώνες: Έχουν μπει στην αίθουσα τουλάχιστον 10' αφού έχει αρχίσει η προβολή, τρέχουν, γελάνε, φωνάζουν και σχολιάζουν. Αν ειδικά αρχίσουν μες το σκοτάδι να ψάχνουν αριθμημένες θέσεις, να σε ποδοπατάνε (χωρίς να ζητάνε έστω ένα συγνώμη) και να ρίχνουν ευθύνες ο ένας στον άλλο για το ποιος καθυστλέρησε να κατουρήσει στην τουαλέτα και άργησαν, ε τότε είναι όλα τα λεφτά.

Τα σπουργιτάκια: Δεν είχαν λεφτά για ξενοδοχείο και αποφάσισαν πως το αμέσως πιο οικονομικό μέρος για να χαμουρευτούν, αφού δεν μπορούν να βγάλουν τα μάτια τους, είναι η πρώτη κινηματογραφική αίθουσα. Συνήθως κάθονται δίπλα σου, ρουφιούνται και δαγκώνονται, ενώ η γλώσσα του ενός κοντεύει να φτάσει στο στομάχι του άλλου. Μέχρι να τελειώσει η ταινία... έχουν τελειώσει κι εκείνοι όπου αναψοκοκκινισμένοι και ξεμαλλιασμένοι φεύγουν.

Οι ασβοί: Δεν έχουν ανακαλύψει το αφρόλουτρο, ούτε το αποσμητικό, ούτε την ρολέτα για τις μασχάλες. Κάνουν μπάνιο κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα και θεωρούν ότι όχι μόνο δεν μυρίζουν, αλλά ότι είσαι υποχρεωμένος να ανεχτείς την μπίχλα τους μέχρι να λυποθημήσεις. Το μόνο που σε σώζει είναι αν κρατάς για 2 ώρες την αναπνοή σου.

Οι αρκούδες: Μάλλον έπεσαν σε χειμερία νάρκη! Είναι ο μοναδικός λόγος για τον οποίο μπορείς να δικαιολογήσεις το ασταμάτητο, δυνατό και μακρόσυρτο ροχαλητό τους, αφού τους πήρε ο ύπνος βυθισμένους στο κάθισμα. Μπορείς απλά να ελπίζεις ότι από την υψηλή ένταση, δεν θα πέσει το ταβάνι να σε πλακώσει.

Μετά από όλα αυτά, μήπως πρέπει απλά να κάθομαι σπίτι μου στο home cinema, επικροτώντας την κυκλοφορία παράνομων dv;

Αντιγράφω από το http://kouventanaginetai.blogspot.com/2009/02/blog-post_26.html χωρίς την άδεια της, ελπίζω να μην την πειράζει πολύ:-)

Εξέλιξη (χωρίς σχόλια)

2009-02-25T12:06:00.003+02:00

Μπράβο κύριε Δήμαρχε

2009-02-16T10:42:00.003+02:00

Γενιά των 700 ευρώ. Κάποιοι από εμάς τα βγάζουμε εύκολα (ευκολότερα) κάποιοι φτύνουμε αίμα για τον περίφημο μισθό… Ας πάρουμε λοιπόν την ακραία περίπτωση, εκείνη που πραγματικά κοπιάζεις σωματικά και ψυχικά, που τινάζεις στον αέρα όλη σου την προσωπική ζωή για να μπορείς να συντηρηθείς. Κάνεις λοιπόν υπολογισμούς, μετράς, αφαιρείς έξοδα. Ενοίκιο, αέριο, κινητό, και λες άντε τα κουτσοβολεύω κι αυτόν τον μήνα. Κι ύστερα βλέπεις κάτω από την πόρτα σου έναν άσπρο φάκελο με το σήμα ΔΕΗ. Τον ανοίγεις και σου έρχεται να βάλεις τα κλάματα από την αδικία. 46.30 ευρώ για την κατανάλωση ρεύματος. 45,70 δημοτικά τέλη. 45,70!!! 60 λεπτά φθηνότερα από το ρεύμα του 2μηνού. Κι όλα αυτά γιατί ζεις στην Θεσσαλονίκη. Γιατί έχεις για Δήμαρχο, έναν γελοίο κλόουν, που έχει να παρουσιάσει έργο μηδέν. Που σκορπάει τα λεφτά, τα δικά σου και δικά μου λεφτά σαν μαρουλόφυλλα σε μαλακίες. Περιουσίες σε έργα βιτρίνα. Δες ανάπλαση παλιάς παραλίας, νέας παραλίας, ανάπλαση στην ανάπλαση στην Γούναρη. Δες δημαρχιακό μέγαρο για να στεγάσει το εγώ του ο κυρ Δήμαρχος. 45 ευρώ και 70 λεπτά για ένα σπίτι 62 τετραγωνικών που ανήκει στον Δήμο Θεσσαλονίκης. Που αν έχεις αμάξι και θες να παρκάρεις κάνεις 40 λεπτά κύκλους τα τετράγωνα, γιατί ο δήμαρχος έχει φροντίσει να λύσει το θέμα παρκάρισμα. Που αν θες να περπατήσεις στο πεζοδρόμιο καβαλάς τα αμάξια που σχηματίζουν αλυσίδα. Που αν είσαι ανάπηρος ή τυφλός καλύτερα δέσε μια πέτρα στον λαιμό σου, γιατί η Θεσσαλονίκη είναι ανθρωποκεντρική πόλη, κάθε δρόμος και στενό και μια ράμπα για σένα, ένα καλοφτιαγμένο πεζοδρόμιο, μια λωρίδα οδήγησης που ποτέ μα ποτέ δε καταλήγει πάνω σε κολώνα ή περίπτερο. Γιατί είπαμε η Θεσσαλονίκη είναι ανθρωποκεντρική πόλη. Κι αν δε, είσαι οικολόγος εκεί να δεις χαρά. Γεμάτοι οι δρόμοι από κάδους μπλε, πορτοκαλί και πράσινους. Να περπατήσεις ως το άλλο τετράγωνο για να ανακυκλώσεις;! Όχι! Ο κυρ Δήμαρχος φρόντισε να σου έχει κάδους παντού, όπως φρόντισε για τα πεζοδρόμια, για το παρκάρισμά, για την καθαριότητα. Όπως φρόντισε να κάνεις βόλτα στην παραλία και να χαίρεσαι τον βιολογικά καθαρισμένο Θερμαϊκό, όπως φρόντισε να μπορείς κυκλοφορείς άνετα με το παιδί σου στα πάρκα (όσα μείναν ακόμα πράσινά και δεν μπαζώθηκαν χάριν της ανάπλασης) χωρίς να τρέμεις μην ο μπόμπιρας βρεθεί στο δρόμο κανενός αρουραίου σε μέγεθος παχύσαρκης γάτας. Κακά τα ψέματα, δεν έχω λόγο να γκρινιάζω για την αδικία, για το αίσχος να πληρώνω δημοτικά τέλη όσο το ρεύμα που καταναλώνω στην ΔΕΗ. Αφού τα λεφτά μου πιάνουν τόπο. Καλυτερεύουν την ζωή μου, διευκολύνουν την καθημερινότητά μου. Δεν έχω καμιά αξιοκομματικά προσληφθείσα δημοτική αστυνομία να κάνει σαφάρι στους δρόμους με τα μπλοκάκια και να γράφει αβέρτα. Δεν έχω κανένα να διαγράφει πρόστιμά από την πίσω πόρτα επιλεκτικά στους δικούς του. Πρέπει να χαίρομαι που ζω σε μια πόλη ιδανική. Που εξαγοράζω με τα λεφτά μου μια ουτοπία, που χρωστώ χάρη στον κυρ Δήμαρχο κι όλα αυτά στην προνομιακή τιμή των 45,70! Τιμή μου κυρ Δήμαρχε. Πραγματικά τιμή μου!

Με έναν Έλληνα ξεχνιέμαι..

2009-02-05T11:18:00.004+02:00

Το slogan «Με ένα Άρλεκιν ξεχνιέμαι» ήταν πραγματικά επιτυχημένο.
Γενιές και γενιές Ελλήνων ξεχάστηκαν με ένα Άρλεκιν, γι αυτό φτάσαμε εδώ που βρισκόμαστε σήμερα. Όπου και να γυρίσεις, βλέπεις ξεχασμένους Έλληνες.

Στο δρόμο, στα μπαράκια, στα μαγαζιά, στα blogs, στα κρεβάτια, στους καναπέδες, στις τηλεοράσεις. Ξεχασμένοι.

Αν τους ρωτήσεις τι έγινε χθες, δε θυμούνται να σου πουν.
-Χα;
-Χάξις. Για το σκάνδαλο με τα ομόλογα σου μιλάω.
-Πότε έγινε αυτό;;
-Για τη Siemens σου μιλάω.
-Πήρατε άλλο ψυγείο;;
-Για το Βατοπαίδι, που είναι και πρόσφατο.
-Μπαρδόν;;
-Για τον Αλέξανδρο που καθάρισε ο μπάτσος και δεν πάτησε κανείς στο μνημόσυνο του.
-Ρε μαλάκα Σουαχίλι μιλάς;

Δεν θυμάται τίποτα ο Έλληνας. Του λες σήμερα «Γάζα» και πάει φαρμακείο. Μόνο ότι ορκίστηκε ο Ομπάμα μπορεί να σου πει κι αυτό αν προλάβει, γιατί αύριο ξημερώνει άλλη μέρα και θα το ξεχάσει. Βλέπει καμένα κτίρια στο κέντρο της Αθήναςκαι δεν πιστεύει τέτοια σύμπτωση που κάηκαν όλα μαζί, χωρίς να συνορεύουν. Γι αυτό έχει τρελάνει τις σφυγμομετρήσεις.Τη μια μέρα ανεβαίνει το Πασόκ, την άλλη η Νέα Δημοκρατία.Πότε πέφτει ο Συνασπισμός, πότε χτυπάει ταβάνι. Αλλά επειδή έχει και ένα κάτι, μια ομίχλη μνήμης στο βάθος του μυαλού του, σου βγάζει πρώτο κόμμα το Πασόκ και καταλληλότερο για Πρωθυπουργό τον Καραμανλή. Πού να ξέρεις τι θυμάται;

Έχει τρελάνει τους δημοσκόπους ο Έλληνας. Σπάνε το κεφάλι τους να κατανοήσουν το νόημα της έρευνας: γιατί στο ερώτημα «τι θα ψηφίζατε αν είχαμε εκλογές αύριο;» βγαίνει μπροστά το Πασόκ με πέντε μονάδες, αλλά στην πρόθεση ψήφου βγαίνει μπροστά με δέκα;

Γιατί μεσολάβησαν 2 λεπτά από τη μια ερώτηση στην άλλη. Γι αυτό.

Και οι δημοσκόποι ψάχνουν το νόημα. Ποιο νόημα; Το μόνο νόημα είναι ότι ο άνθρωπος έχει μνήμη χρυσόψαρου. Τι σκέψη μπορείς να κρύβεις σε ένα χιλιοστόγραμμο μυαλού;

Κάνει ανασχηματισμό η κυβέρνηση και ο Έλληνας νομίζει ότι ήρθαν άλλοι. Δε θυμάται ότι είναι οι ίδιοι ακριβώς που τον πηδάνε πέντε χρόνια. Βλέπει την Πετραλιά και σκέφτεται «λες να ΄ναι καλή αυτή;». Βλέπει τον Σουφλιά και ψάχνει το βιογραφικό του.

Έτσι είναι ο Έλληνας. Ξεχνιέται.Δώστου γεγονότα και μη σε νοιάζει τίποτα. Φαί μόνο να του πετάς...

Συμβουλή: Να του αλλάζετε συχνά νερό γιατί ξεχνάει ότι είναι ψάρι και το πίνει.

Δημοκρατία και συμμετοχή

2009-01-30T11:22:00.005+02:00

5 προυποθέσεις για άμεση Δημοκρατία:

1. Οι απλοί πολίτες είναι ικανοί να λαμβάνουν ορθές αποφάσεις για τον εαυτό τους και τους συμπολίτες τους.

2. Οι απλοί πολίτες είναι προετοιμασμένοι να αγνοήσουν το προσωπικό τους συμφέρον σε περίπτωση σύγκρουσης με το κοινωνικό συμφέρον.

3. Οι απλοί πολίτες μπορούν να ενημερώνονται επαρκώς για τα διάφορα ζητήματα προτού αποφασίσουν.

4. Οι απλοί πολίτες ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν στη λήψη των πολιτικών αποφάσεων.

5. Η ορθολογική λήψη αποφάσεων μπορεί να επιτευχθεί εφόσον κάνουμε τον διάκριση μεταξύ της εξειδικευμένης γνώσης που απαιτείται για την προετοιμασία και την διατύπωση κάποιων μέτρων από τη μια μεριά, και της λογικής που χρειάζεται για να παρθεί μια πολιτική επιλογή ανάμεσα σε δύο διατυπωμένες εναλλακτικές λύσεις από την άλλη.

Μιλάμε για άμεση Δημοκρατία. Καθώς σήμερα όλοι ισχυρίζονται ότι είναι δημοκράτες, οι ορισμοί που δίνονται για την δημοκρατία είναι αντιφατικοί. Η ετυμολογική προσέγγιση είναι απογοητευτική (δήμος + κράτος, η εξουσία πηγαζει από τον λαο και ασκείται από τον λαό για τον λαό). Η ιστορική προσέγγιση ίσως προσφέρεται για περισσότερη συζήτηση: ας δούμε τι σήμαινε δημοκρατία για εκείνους που την εφεύραν (μιλάμε για τους αρχαίους Αθηναίους που την εφάρμοσαν ίσως στην πιο ολοκληρωμένη της μορφή για την εποχή, από το 507π.χ. μέχρι και την ήττα τους από τους Σπαρτιάτες στον Πελοποννησιακό πόλεμο) και ας κάνουνε έναν παραλληλισμό με την σύγχρονη «φιλελεύθερη αντιπροσωπευτική δημοκρατία».

Οι αρχαίοι εμπιστεύονται την νοημοσύνη και την κρίση των πολιτών* (θέση 1) για όλα τα μεγάλα πολιτικά θέματα είτε στην συνέλευση, είτε στα δικαστήρια και στις νομοθετικές επιτροπές οι οποίες είναι επανδρωμένες από απλούς πολίτες επιλεγμένους με κλήρο για μία μέρα από ένα σύνολο 6.000 πολιτών που είχαν επιλεγεί επίσης με κλήρο για έναν χρόνο. Γιατί με κλήρο; Επειδή όπως είπαμε, δεν γίνεται διάκριση ανάμεσα σε «ειδήμονες» και «άσχετους», ανάμεσα σε γνώστες-επαγγελματίες πολίτες και απλούς πολίτες δηλαδή αναρμόδιους να αποφασίσουν. Επίσης, η κλήρωση εξασφάλιζε την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αντικειμενικότητα των κριτών, που ξέρουν ότι την επόμενη μέρα θα αντικατασταθούν από άλλους. Επομένως είναι πιο πιθανό ότι δεν θα ψηφίσουν για προσωπικό συμφέρον.

Οι άρχοντες της πόλης ψηφίζονται από τους πολίτες, διατηρούν την εξουσία για έναν χρόνο το μέγιστο και είναι αιρετοί, δηλαδή οι πολίτες μπορούν ανά πάσα στιγμή να ζητήσουν την απομάκρυνσή τους, θέτοντάς το ως θέμα συζήτησης και ψηφοφορίας.

Στην σύγχρονη εποχή όταν μιλάμε για Δημοκρατία εννοούμε κυρίως 3 πράγματα: ατομικά και πολιτικά δικαιώματα, καθολικό δικαίωμα ψήφου και αρχή της πλειοψηφίας. Μερικές σκέψεις πάνω στην σύγχρονη δημοκρατία μέσα από την σύγκρισή της με όσα αναφέραμε παραπάνω:

Οι αρχαίοι Αθηναίοι ψηφίζουν και επιλέγουν κάθε δεύτερη μέρα μεταξύ των προτάσεων που έχουν διατυπωθεί από τους πολιτικούς ηγέτες. Οι σύγχρονοι δημοκράτες πολίτες ψηφίζουν μια μέρα κάθε τέσσερα χρόνια τον ηγέτη τους και το κόμμα που καλείται να εφαρμόσει κάποιο πρόγραμμα (το οποίο ποτέ δεν εφαρμόζει όπως ξέρουμε).

Η έννοια κλειδί της δημοκρατίας δεν είναι ο αριθμός (η πλειοψηφία δηλαδή), ούτε η εκλογή, ούτε η αντιπροσώπευση, αλλά η συμμετοχή. Οι αρχαίοι συμμετέχουν καθημερινά στην άσκηση της εξουσίας. Εμείς συμμετέχουμε δια αντιπροσώπων. Αν ο πολίτης διαθέτει την αναγκαία πληροφόρηση είναι απολύτως αρμόδιος να αποφασίζει για πολιτικά ζητήματα. Πώς ενημερώνονται οι αρχαίοι; Δια της συμμετοχής ασφαλώς. Βρίσκονται εκεί στην συνέλευση, στις αποφάσεις, ακούνε, ψηφίζουν συνέχεια, κληρώνονται και αναλαμβάνουν θέσεις δικαστών και κριτών. Πώς ενημερώνονται οι σύγχρονοι δημοκράτες; Μέσω των εφημερίδων και της τηλεόρασης. Πόσα σκάνδαλα έχουν ξεσπάσει τον τελευταίο χρόνο; Ζαχόπουλος, Μαγγίνας, Ρουσόπουλος, Siemens, Βατοπέδι, ομόλογα, τηλεφωνικές υποκλοπές. Τι μπορείτε να πείτε γι αυτά σήμερα; Τι μάθατε; Τι απέγιναν; Κουνήθηκε κανένας βουλευτής ή υπουργός από την θέση του; Δεμένοι με την εξουσία 4 χρόνια. Μήπως το άσυλο που πρέπει να καταργηθεί πριν από όλα τα υπόλοιπα, είναι το βουλευτικό;

Πόσο και με ποιόν τρόπο συμμετέχουμε σήμερα στην διαμόρφωση της πολιτικής; Πόσες και ποιες πολιτικές διαδικασίες φέρνουν τους πολίτες κοντά στους κυβερνώντες; Δημοτικές συνελεύσεις; Επαγγελματικές συνελεύσεις; Δημοψήφισμα μήπως; Η ιδιότητα του πολίτη συνοψίζεται στην πράξη του ψηφίζειν; Και γιατί οι πολίτες σήμερα νιώθουν ότι ψηφίζουν τον λιγότερο κακό; Δεν εκφράζουν αυτό που θέλουν, συνήθως ψηφίζουν «το μη χείρον βέλτιστον» η ψήφος έχει αρνητικό χαρακτήρα. Πόσοι πολίτες είναι προετοιμασμένοι να αγνοήσουν το προσωπικό τους συμφέρον σε περίπτωση σύγκρουσης με το κοινωνικό συμφέρον; (θέση 2) Πώς και σε ποιο βαθμό οι πολίτες είναι επαρκώς ενημερωμένοι; (θέση 3) Πόσο έντονη είναι η επιθυμία τους να συμμετάσχουν στα κοινά; Τι μπορεί να σημαίνει η αυξητική τάση αποχής από τις κάλπες και η γενικευμένη αίσθηση ότι τίποτα δεν θα αλλάξει είτε ψηφίσω τον έναν είτε τον άλλον;

«Χωρίς τυπική δημοκρατία δεν υπάρχει ούτε ουσιαστική» είχε αναφέρει ο Tasos σε κάποιο παλαιότερο σχόλιό του. Δημοκρατικούς τύπους και θεσμούς μπορεί να έχουμε. Άλλωστε όλοι μιλάνε για Συνταγμα για κράτος δικαίου. Αλλά κάποιοι θα κληθούν να τους εφαρμόσουν τους θεσμούς αυτούς σύμφωνα με το «πνεύμα των νόμων» που είναι δημοκρατικό. Ποιοι άραγε; Ποιον τύπο πολιτών χρειάζεται ένα πολίτευμα για να είναι δημοκρατικό; Και πώς διαμορφώνεται αυτός; Μήπως μέσα από την (συνεχή) συμμετοχή αν μιλαμε για άμεση δημοκρατία; Μήπως με τρόπους που να ισχυροποιούνται οι δεσμοί των πολιτών με τους αντιπροσώπους τους, αν μιλάμε για αντιπροσωπευτική δημοκρατία; Υπάρχουν τέτοιοι σήμερα;

Ο τίτλος του post μιλά για «άμεση δημοκρατία». Σήμερα η δημοκρατία μας είναι αντιπροσωπευτική (άρα όχι άμεση). Πόσο «δημοκρατία» είναι όμως; Ο Καστοριάδης ονομάζει το σημερινό πολίτευμα «φιλελεύθερη ολιγαρχία».

* Ως πολίτης στην αρχαιότητα ορίζεται ο ελεύθερος (αρα όχι οι δούλοι) άντρας (άρα όχι γυναίκες) πολίτης. Ως προς αυτό το σημείο η σύγχρονη δημοκρατία με το καθολικό δικαίωμα ψήφου είναι ασφαλώς σε καλύτερη μοίρα.

Die Welle (2008)

2009-01-22T11:28:00.009+02:00

Το Τρίτο Κύμα ήταν ένα πείραμα πάνω στη φύση του φασισμού και των αιτίων της υποστήριξής του από απλούς ανθρώπους, που έγινε τον Απρίλιο του 1967 σε ένα γυμνάσιο του Πάλο Άλτο της Καλιφόρνια από το δάσκαλο Ρον Τζόουνς (Ron Jones). Αν και ξεκίνησε σαν απλή άσκηση πειθαρχίας, το πείραμα προς το τέλος του ξέφυγε από τον έλεγχο, και τέλειωσε με πρωτοβουλία του δάσκαλου με έναν διδακτικό όσο και οδυνηρό τρόπο. (Περισσότερα βρείτε εδώ)
"Το Κύμα" (Die Welle), η ταινία που προβάλλεται εδώ και 3 μήνες τουλάχιστον στις κινηματογραφικες αίθουσες, είναι βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο που ο Μόρτον Ρου κυκλοφόρησε το 1988, το οποίο με τη σειρά του βασίστηκε στο σχολικό πείραμα που συνέβη στο Πάλο Αλτο της Καλιφόρνια το 1967.

Σε ένα γερμανικό σχολείο διοργανώνεται μια εβδομάδα διδασκαλίας ιδεολογιών. Ενας προοδευτικός καθηγητής, αναλαμβάνει να διδάξει την απολυταρχία. Προσπαθώντας να ανατρέψει την πεποίθηση των μαθητών (και κατ επέκταση των θεατών) ότι ένα καθεστώς αντίστοιχο του Τρίτου Ράιχ δεν θα μπορούσε να ευδοκιμήσει στη σημερινή Γερμανία (και κατ επέκταση στις υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες) προτείνει στους μαθητές να κάνουν πρακτική εφαρμογή, βάζοντας κάποιους αυστηρούς κανόνες, στους οποίους όλοι θα πρέπει να υπακούουν.

Τα πράγματα στην αρχή είναι απλά. Θα πρέπει να σηκώνονται όταν θέλουν να πάρουν τον λόγο. Οι κανόνες γίνονται όλο και περισσότεροι. Οι μαθητές καλούνται να κάθονται με έναν συγκεκριμένο τρόπο μέσα στην ταξη, να φορούν στολή, ένα άσπρο πουκάμισο και τζιν παντελόνι, στη συνέχεια δίνουν ένα όνομα στην "ομάδα" τους και υιοθετούν έναν χαιρετισμό με φασιστικές αναφορές, με το χέρι σηκωμένο να κάνει την κίνηση του κύματος.

Προς έκπληξη του καθηγητή, το «Κύμα» αρχίζει να φουσκώνει και να απλώνεται σαν τσουνάμι στο σχολείο. Ολο και περισσότεροι μαθητές γοητεύονται από την ιδέα του να ενταχθούν στην ομάδα. Οσοι αμφισβητούν το «Κύμα» περιθωριοποιούνται, ενώ δεν θα αργήσουν να ξεσπάσουν φαινόμενα βίας. Σε έναν αγώνα πόλο του σχολείου, η ένταση που δημιουργείται κάνει τον Ράινερ, τον καθηγητή, να διαπιστώσει ότι τα πράγματα έχουν ξεφύγει από τον έλεγχο. Ομως μπορούν να συγκρατηθούν;

Η ανεργία, η κοινωνική αδικία, η δυσαρέσκεια, η περιθωριοποίηση, η ανάγκη για ενότητα και η έμφυτη(;) τάση των ανθρώπων να γοητεύονται από την δυναμη, ακόμη κι όταν αυτή εκφράζεται μέσα από ένα απολυταρχικό σύστημα, είναι τα στοιχεία που βοηθούν ώστε να ευδοκιμήσει μια νοοτροπία φασιστικού τύπου.

Ο σκηνοθέτης, Ντένις Γκάνζελ, φτιάχνει μια ταινία γρήγορη, έντονη, με δυνατή μουσική, άλλα αρκετά συντομη σε διάρκεια κατα τη γνώμη μου. Όποιος δεν την έχει δει ακόμα, δεν θα απογοητευτεί, σίγουρα όμως θα προβληματιστει!

* Η επίσης Γερμανικής προέλευσης ταινία με τίτλο "Το Πείραμα" (2001) βασίζεται στο Πείραμα φυλάκισης του Στανφορντ. (Περισσοτερα βρείτε εδώ). Την συνιστώ επίσης..

Δύο μέτρα και δύο σταθμά

2009-01-14T11:44:00.008+02:00

Ένας Έλληνας πολίτης αποφασίζει να μπει το βράδυ στο σπίτι μιας γριας και να την ληστέψει. Είναι αυτό ληστεία; Αναμφισβήτητα. Ένας Ελληνας πολιτικός κλείνει κρυφά μεγαλες οικονομικές συμφωνίες με μεγάλες εταιρίες, διατηρεί ακίνητα και αναψηκτήρια τα οποία ποτέ δεν δηλώνει, κλέβει χρήματα από τα δημόσια ταμεία της χώρας. Ειναι αυτό ληστεία; Αναμφησβήτητα.

Ένας Ελληνας πολίτης αποφασίζει να μπει στο σπιτι μιας γριας και να την ληστέψει. Αλλα αποφασίζει να την σκοτώσει πρώτα για να της παρει τα χρήματα ανενοχλητος στη συνέχεια. Είναι αυτό φόνος; Αναμφισβήτητα. Κάποιοι τρομοκράτες, 17Ν, Επαναστατικός Αγώνας ή όπως αλλίως, επιτίθενται με καλάζνικοφ εναντίον αστυνομικού και τον σκοτώνουν. Είναι αυτό φόνος; Αναμφισβήτητα. Ένας ειδικός φρουρός, εν ώρα υπηρεσίας, ένας υπάλληλος του κράτους στον οποιό έχει δοθεί εξουσία, αποφασίζει να τραβήξει όπλο και να πυροβολήσει μια γριά. Είναι αυτό φόνος; Αναμφισβήτητα.

Καταδικάζουμε συνολικά τη βία; Αναμφισβήτητα. Υπάρχει κάποια διαφορά ανάμεσα στα (τελείως υποθετικά) παραδείγματα που αναφέρθηκαν στις δύο πρώτες παραγράφους;

Τι διαφορά έχει ο Αλέξης με τον Διαμαντή; Καμία. Μικρά παιδιά χτυπημένα και τα δύο. Ο συν-blogger Τasos ανάρτησε αυτό το ποστ πριν από μια εβδομάδα, μιλώντας στην ουσία για επιλεκτική ευαισθησία και δύο μέτρα και δύο σταθμα στον τροπο που καταδικάζουμε τη βία και διαμαρτυρόμαστε γι αυτήν. Καλούσε μάλιστα την Αριστερά της "Προοδου" να καταδικάσει ολοκληρωτικά τη βία απ όπου και αν προέρχεται.

Η βία έχει πολλές μορφές, πολλά επίπεδα, έχει ποιοτικές διαφορές. Μπορούμε να την καταδικάζουμε ολοκληρωτικά. Αλλα δεν μπορούμε να βάζουμε ΟΛΑ τα περιστατικά βίας στο ίδιο τσουβάλι. Κατ' επέκταση δεν μπορούμε να ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ίδια αντιμετώπιση σε όλες τις περιπτώσεις. Για εκείνον που θα ληστέψει την γριούλα, δεν θα διαμαρτυρηθούμε βγαίνοντας στους δρόμους. Για τα πολιτικά σκάνδαλα θα το κάνουμε. Για εκείνον που σκοτώνει τη γριούλα για να την ληστέψει ,δεν θα διαμαρτυρηθούμε. Για τον ειδικό φρουρό που θα σκοτώσει μια γριούλα (ή που την τραβολογάει για να την συλλαβει, όπως φαινεται ξεκάθαρα στο βιντεο που πολύ εύστοχα μας παραπέμπει ο άλλος συν-blogger 9th wave) θα διαμαρτυρηθούμε. Προδίδει αυτή μας η αντιμετώπιση δύο μέτρα και δύο σταθμά; Ασφαλώς! Και δύο και τρία και τέσσερα αν χρειαστεί. Είπαμε: δεν είναι όλα τα περιστατικά βίας ίδια.

Ο κλέφτής ή ο δολόφονος, ενεργεί για τον εαυτό του, όχι για το κοινωνικο σύνολο όπως ο πολιτικός. Δεν είναι κρατικός λειτουργός όπως ο αστυνομικος. Δεν ψηφίστηκε απο τον λαο όπως ο πολιτικός. Δεν ασκεί εξουσια στο όνομα μας (εξουσία που πηγάζει απο τον λαο σύμφωνα με το σύνταγμα) δεν βρίσκεται εδώ για να υπηρετεί τον πολίτη, όπως ένας ειδικός φρουρός. Όταν λοιπον ο θύτης είναι αστυνομικός ή πολιτικός, η ευαισθησία μας οφείλει να είναι η μεγαλύτερη δυνατη. Και η διαμαρτυρία μας επίσης. Άλλωστε αυτό υποτίθεται ότι πρέπει να κάνουμε για να υπερασπιστούμε την Δημοκρατία μας (έστω και αν αυτή είναι πολύ μα πολύ προβληματικη). Την Δημοκρατία την οποία υποτίθεται ότι υπηρετούν οι αστυνομικοί και οι πολιτικοί. Έχουμε όχι μόνο δικαίωμα, αλλά και υποχρέωση να διαμαρτυρόμαστε έντονα για κάθε κατάχρηση εξουσίας, γιατί η εξουσία αυτή μας ανήκει, αυτός που την ασκεί την ασκεί στο όνομά μας, και σε μας οφείλει να λογοδοτήσει.

Όχι όμως οι κλέφτες, οι δολοφόνοι και φυσικά.. οι τρομοκράτες! Ο Επαναστατικός Αγώνας δρά στο περιθώριο της κοινωνίας, έστω και αν ο ίδιος αυτονομιμοποιείται στο όνομα της κοινωνίας. Η θέση της τρομοκρατίας δεν είναι ίδια με αυτήν των πολιτικών προσώπων, ή των κρατικών λειτουργών. Κατ' επέκταση η αντίδρασή μας δεν μπορει να είναι ιδια και απαράλλακτη σε ΟΛΑ τα περιστατικά βίας ανεξάρτητα από ποιόν χώρο προέρχονται. Καταδίκη ΝΑΙ! Αν θεωρούμε ότι η τρομοκρατία αποτελεί πραγματικό κίνδυνο για τη Δημοκρατία μας, τότε κατά τη γνώμη μου η μόνη απάντηση είναι αυτή που έδωσαν προ ετών οι πολίτες της Ισπανίας: έξω στους δρόμους. Να δηλώσουμε ότι το συμβολικό πεδίο των κοινωνικών αγώνων, οι δρόμοι της πόλης δηλαδή, ανήκει σε μας και δεν το παραχωρούμε στους τρομοκράτες.

Αυτός που μιλάει και κατήγορει για επιλεκτική ευαισθησία και δύο μετρα και σταθμα, το κάνει μονο αν θεωρήσει ότι όλα τα περιστατικά βίας (όπως η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και η δολοφονική απόπειρα κατά του Διαμαντή Μαντζούνη) είναι ίδια. Είναι όμως;

Gaza Live

2009-01-08T19:59:00.004+02:00

Το παρακάτω κείμενο το έχω πάρει από το blog... http://gazatoday.blogspot.com/

Γράφει μέσα ένα νέο παιδί, Παλαιστίνιος, κάτοικος της Γάζας, καθημερινά για τα όσα βιώνει και μαθαίνει ότι διαδραματίζονται στην πατρίδα του!

''Wednesday, January 7, 2009 (Μορφή ημερομηνίας για όλους εμάς)
Day 12 of Israeli War On Gaza (Μορφή ημερομηνίας για τους Παλαιστίνιους και του κατοίκους της Γάζας)

Death toll 710, injured 3200 and most of them Civilians

By: Sameh A. Habeeb

Dear Editors, Journalists and Friends,

Some of you do wonder how I send news in such conditions. I really suffer a lot to send you this update due to lack of power. I go around 4 kilo meters a day in this cruel war where I charge my laptop battery to be able to send this work! This is very risky since shells rain down and drones hover over me! I will keep this up.

This is a new report for the 12th day of Gaza War and the outcomes of Israeli invasion. For more reporting, breaking news, interviews and accounts in Gaza, you could reach me on my contact info below. Please try both numbers below because there is a big problem in communication resulted in Israeli power cuts.

I'm available 24 hours for media coverage in occupied Gaza. You could reach me any time in my house. welcome to call me on this number in the night: Landline: 0097282802825

PLEASE: FORWARD THIS EMAIL IN SUPPORT OF THE OTHER SIDE OF THE STORY!

Mob: 00972599306096Landline: 0097282802825E-mail: Sam_hab@hotmail.comSameh.habeeb@gmail.comSkype: Gazatoday, Facebook: Sameh A. habeebWeb: www.gazatoday.blogspot.comDaily Photos:http://picasaweb.google.com/sameh.habeeb

Please, make sure you forward this email to those who you feel are interested in this matter.''

Αν κάποιος από τα μέλη ή τους επισκέπτες του μπλογκ είναι δημοσιογράφος ή έχει πρόσβαση και επιρροή σε θέματα ειδήσεων, ίσως μπορέσει να αξιοποιήσει αυτές τις πληροφορίες αφού έρχονται απευθείας από την καρδιά των γεγονότων.

Περαιτέρω πληροφορίες και ειδήσεις στο ανωτέρω μπλογκ (και όποιος θέλει ασ συνεχίσει να ασχολείται με τον ανασχηματισμό και τις συμβουλές των πρώην υπουργών στους επόμενους για το πως θα κλέψουν αποτελεσματικότερα)

Διαμαντής Ματζούνης, ετών 21

2009-01-06T11:38:00.002+02:00

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, ο Διαμαντής Ματζούνης χαροπαλεύει. Είχε ένα χρόνο στην αστυνομία. Το πιο πιθανό είναι ότι προέρχεται από λαϊκή οικογένεια. Πιο σίγουρο είναι ότι είχε όνειρα: Να τελειώσει τη βάρδια του και να ξεκουραστεί. Να βγει την επομένη για καφέ με τους φίλους του. Να δει το κορίτσι του. Να τηλεφωνήσει στους γονείς του για να τους πει πως είναι καλά...

Βρέθηκε στην εντατική να χαροπαλεύει. Κάποιοι πίστεψαν ότι πυροβολώντας τον θα αλλάξουν την κοινωνία. Θα την κάνουν πιο δίκαιη. Εκαναν πράξη το φριχτό σύνθημα «το αίμα κυλάει, εκδίκηση ζητάει». Γι’ αυτούς που σήκωσαν το καλάσνικοφ δεν ήταν παρά ένας «μπάτσος», ένα «γουρούνι», ένας «δολοφόνος». Αυτό δεν φωνάζει στον πληθυντικό σύμπασα η Πρόοδος; Ετσι δεν χαρακτηρίζονται συλλήβδην οι αστυνομικοί και –το χειρότερο– δεν αντιδρά κανείς;

Τα «γουρούνια» δεν έχουν όνειρα· είναι αδιάφορο αν έχουν και ζωή. Εστω και αν είναι μόλις εικοσιενός ετών. Για «μπάτσους», που είναι αδιάφορο αν πυρποληθούν, δεν μιλάει και η εφημερίδα της ανανεωτικής (τρομάρα μας!) Αριστεράς; «Ω έλατο, ω έλατο τι ωραία που αρπάζεις (...) / Στο Σύνταγμα, στο Σύνταγμα τι ωραία που αρπάζεις! / Μπάτσους γεμάτο στα κλαδιά / Και διμοιρίες στη σειρά / Ω έλατο, ω έλατο δε θα μου τη γλιτώσεις / Βρε θα σε κάψω μια βραδιά /Κι ας έχει μπάτσους στα κλαδιά» («Αντικάλαντα 2008», «Αυγή» 24/12/2008). Αυτό δημοσιεύτηκε παραμονή των Χριστουγέννων και ουδείς έφριξε...

Από σήμερα ξεκίνησε το γαϊτανάκι των ακριτομυθιών περί «προβοκάτσιας που θέλει να αμαυρώσει τον δίκαιο αγώνα των μαθητών». Ολοι αντιλαμβάνονται όμως ότι κάποιοι ανεγκέφαλοι πήραν τοις μετρητοίς όλα αυτά που άλλοι ανεγκέφαλοι διακινούν περί «δυναμικής αντίστασης στην αστυνομική τρομοκρατία», περί «βίας στη βία της εξουσίας», περί «μπάτσων», «γουρουνιών» και «δολοφόνων». Κάποιοι πίστεψαν ότι η «βία είναι μαμή της Ιστορίας» και αποφάσισαν να κάνουν καισαρική. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από περίτεχνες ανακοινώσεις και μεγάλα λόγια. Υπάρχει ιδεολογικό μερτικό στην ευθύνη γι’ αυτήν την δολοφονική απόπειρα.

Εχουν μια ευκαιρία οι της «Προόδου» να αποδείξουν ότι δεν υποκρίνονται όταν διακηρύσσουν πως είναι ενάντια στη βία. Στα τόσα συλλαλητήρια που έκαναν για τον αδικοχαμένο Αλέξη να κάνουν κι ένα για τον άδικα τραυματισμένο Διαμαντή. Να δείξουν ότι εναντιώνονται καθολικά στη βία, είτε αυτή προέρχεται από περίστροφο αστυνομικού είτε από καλάσνικοφ τρομοκρατών. Να απομονώσουν τους ανεγκέφαλους, να πολεμήσουν το φαινόμενο εν τη γενέσει του. Να φωνάξουν «τρομοκράτες, γουρούνια, δολοφόνοι». Με όσα έχουν δει τα μάτια μας πάντως, πιο πιθανό είναι να γίνει πορεία συμπαράστασης στον ΕπαναστατικόΑγώνα, παρά για έναν άνθρωπο που τραυματίστηκε θανάσιμα επειδή φορούσε στολή.

Εξέλιξη ή Δημιουργία;

2009-01-03T11:45:00.002+02:00

Η Φυσική επιλογή είναι η διαδικασία εξελιξης των ειδών μέσω της οποίας οι οργανισμοί που είναι καλύτερα προσαρμοσμένοι στο περιβάλλον αφήνουν περισσότερους απογόνους από εκείνους που είναι λιγότερο προσαρμοσμένοι. Η θεωρία της φυσικής επιλογής διατυπώθηκε επίσημα το 1858, από τον Κάρολο Δαρβίνο και τον Alfred Russel Wallace, που πραγματοποιούσαν εκείνη την περίοδο ανεξάρτητες μεταξύ τους έρευνες. Στηρίζεται στην παρατήρηση πως ορισμένες διαφορές μεταξύ των ατόμων σε έναν πληθυσμό είναι κληρονομήσιμες.

Αν λοιπόν ένα κληρονομήσιμο γνώρισμα προσφέρει προσαρμοστικό πλεονέκτημα στο φορέα του, αυτός (είτε γιατί επιβιώνει περισσότερο, είτε γιατί επιλέγεται περισσότερο από τα άτομα του άλλου φύλου, σε σύγκριση με όσους δεν το φέρουν) αφήνει περισσότερους απογόνους με αποτέλεσμα να το μεταβιβάζει με αυξημένη συχνότητα στα άτομα της επόμενης γενιάς. Με τον τρόπο αυτό συσσωρεύονται από γενιά σε γενιά τα ευνοϊκά για την επιβίωση γνωρίσματα, κάτι που μπορεί να οδηγήσει βαθμιαία στη δημιουργία ενός νέου είδους. Με τη διαδικασία αυτή, που είναι απολύτως συμβατή με τα επιστημονικά δεδομένα έχει επιτευχθεί η εξέλιξη των σύνθετων οργανισμών από απλούστερους. Η θεωρία της Φυσικής επιλογής δεν απέδειξε απλώς την ύπαρξη της εξέλιξης, αλλά υπέδειξε και ένα πειστικό μηχανισμό για το πώς έχει συμβεί η διαδικασία της εξέλιξης.

Αν ο Κοπέρνικος και ο Γαλιλαίος μας πετάξανε από το κέντρο του κόσμου και μας υποβάθμισαν να καταλαμβάνουμε μια θεσούλα γύρω από τον ήλιο, τότε ο Δαρβίνος μας πέταξε στα Τάρταρα. Μας έδειξε ότι αποτελούμε ένα απλό συστατικό του έμβιου κόσμου και οι θαυμαστές ιδιότητες που έχουμε ως είδος και ως άτομα δεν προέκυψαν από τα τερτίπια μιας ανώτερης δύναμης αλλά μέσα από μια τυφλή διαδικασία η οποία βήμα-βήμα έχτισε όλο αυτό το έμβιο οικοδόμημα.

Ο Νοήμων Σχεδιασμός από την άλλη μεριά δεν αρνείται το ρόλο που διαδραματίζει η φυσική επιλογή στη διάπλαση των μορφών των έμβιων όντων, αλλά προσθέτει ότι υπάρχουν ορισμένες δομές (αγαπημένο τους παράδειγμα το μάτι) τόσο περίπλοκες που η θεωρία της φυσικής επιλογής αδυνατεί να δώσει μια επαρκή εξήγηση. Οι υποστηρικτές της καταλογίζουν μεγάλα κενά στη Δαρβινική θεωρία και θεωρούν ότι αυτά τα κενά υποδεικνύουν την ύπαρξη μιας ανώτερης αρχής (δεν επιμένουν ιδιαίτερα στο ποια είναι αυτή η αρχή).

Δεν έχω την παραμικρή διάθεση να ταχθώ με όλους αυτούς που βρίσκονται πίσω από το κίνημα του Νοήμονος Σχεδιασμού, την απαγόρευση ή την απαίτηση της διδασκαλίας του στα σχολεία αντί για τον Δαρβινισμό. Θεωρώ όμως ότι η εξέλιξη με την τυχαία μετάλλαξη και την φυσική επιλογή είναι μη πειστική ως περιγραφή για το πώς δημιουργούνται σύνθετοι οργανισμοί. Κανείς από μας δεν έχει την παραμικρή ιδέα πώς να «κατασκευάσει» μια κοινή μύγα εκ του μηδενός. Προσωπικά δεν μπορώ να υποτιμήσω ως διανοητικά αφελές το συμπέρασμα (ή έστω την υπόθεση) ότι η μύγα μπορεί να «συναρμολογήθηκε» από μια ευφυΐα ανώτερου επιπέδου από την δική μας.

Για να το πω αλλιώς, δεν μου φαίνεται φιλοσοφικά οπισθοδρομικό να αποδίδει κανείς νοημοσύνη στο σύμπαν ως σύνολο αντί μόνο σε ένα υποσύνολο θηλαστικών στον πλανήτη Γη.

Και αν κάποιος πει ότι τώρα περνάμε σε μεταφυσικά μονοπάτια, μιλάμε για Θεό κλπ. Θα μπορούσα να πω το εξής: Από την στιγμή που κάποιος αποφασίσει να προχωρήσει περισσότερο και να κάνει την διάκριση ανάμεσα στην νοημοσύνη του σύμπαντος από την μια και το σύμπαν ως όλον από την άλλη, ίσως θελήσει να δώσει στη νοημοσύνη το εύχρηστο δισύλλαβο όνομα Θεός. Ακόμα και αν κάνει αυτό το βήμα, θα βρίσκεται πολύ μακριά απ’ το να θεωρεί δεδομένο έναν Θεό που απαιτεί από μας να τον πιστεύουμε, που ενδιαφέρεται για το πώς τον αντιλαμβανόμαστε, που επιβραβεύει τις καλές πράξεις και τιμωρεί τις κακές.

Ευχές για όλους..

2008-12-18T13:47:00.019+02:00

Πολύ αγάπη έπεσε την τελευταία βδομάδα, δε νομίζετε;

Μήπως είναι το πνεύμα των Χριστουγέννων;

Ανοίξαμε διάλογο με ποιότητα..

Αλλα καπου στράβωσε το πράμα..

Πήραν φωτια τα παντζάκια μας..

«Νέος» δεν είναι γενική ιδιότητα. Άλλο η Βουλή των Εφήβων και άλλο οι κανονικοί Νέοι. Άλλο νεανικό κοινό και άλλο το λοβοτομημένο κοινό που αντιλαμβάνονται οι δημοσκόποι. Δεν μπορείς να τα έχεις όλα: από τη μια γλείφεις τους νέους ανθρώπους ότι «είναι το μέλλον μας και είναι το μέλλον μας» και από την άλλη απαιτείς να μιλάνε με τους όρους σου.

Μας μάλωσε και ο Προκόπης που είναι στην πραγματικότητα ένας stand up comedian. Οι δηλώσεις του υπουργού Εσωτερικών θα περάσουν στην Ιστορία: «Κανείς δεν έχει το δικαίωμα» λέει «να δίνει αυτή την εικόνα που είναι μια εικόνα απαράδεκτη». Και τι μας το λέει εμάς; Δηλαδή μας κάνει παρατήρηση λες και εμείς συμμετέχουμε στην έκτακτη σύσκεψη και δεν πήραμε όλα τα αναγκαία μέτρα με αποτέλεσμα να τον δυσαρεστήσουμε! Όμως σε εκείνο το γαϊτανάκι των δηλώσεών του, αυτό δεν ήταν το μοναδικό χαστούκι σουρεαλισμού: «Δεν πρόκειται η κυβέρνηση να ανεχτεί τέτοια φαινόμενα...». Τη στιγμή που τα ανεχόταν ήδη εδώ και 48 ώρες! Αν αυτό είναι το «δεν ανέχεται» τότε τι θα έκανε αν τα ανεχόταν κιόλας; Θα έβγαινε να κάψει το Μαξίμου; Άσε που όλα αυτά ειπώθηκαν με ύφος δασκαλίστικης αυστηρότητας. Προς ποιον; Αφού, για να τον ακούμε εκείνη την ώρα, σημαίνει ότι βλέπουμε τηλεόραση, άρα δεν τα σπάμε. Εκτός αν ήλπιζε ότι κάποιοι θα τον έβλεπαν στις τηλεοράσεις των μαγαζιών στα οποία κάνουν πλιάτσικο, θα τρόμαζαν και θα τις επέστρεφαν συντετριμμένοι.

Α.. και τώρα που μίλησα για πλιάτσικα..

Ρε παιδια, λυπηθειτε μας..

Πάντως κυριε Υπουργέ, εγώ ήμουν ήσυχο παιδι όλη τη βδομάδα..

Μέρες που είναι, να δώσω και τις ευχές μου..

Στους αθώους..

Στην Αριστερα που καταδικάζει τη βία..

Στην Αριστερα του "Ναι μεν,αλλα.."

Στον Μπους και τα αντανακλαστικά του..

Σε όλους εμας..

Στον πρόεδρο της ΕΡΤ, κύριο Παναγόπουλο που βγαλμένος από το σύμπαν του ΟΡγουελ αριστεύει στην διπλή γλώσσα, βαφτίζοντας βία την μη βία και δημοκρατία την αντιδημοκρατικότητα. Καταγγέλλει τους ανθρώπους αυτούς. Τους καταγγέλλει που έδωσαν ένα σύντομο κείμενο να διαβαστεί και δε διαβάστηκε. Τους καταγγέλλει που μπήκαν λίγοι - λίγοι μέσα και χωρίς να ειδοποιήσουν τα ματ και τους σεκιουριτάδες ότι σκοπεύουν να μπουν στο στούντιο. Τους καταγγέλλει ταυτόχρονα για το ότι το μεν σχέδιο τους ήταν οργανωμένο, οι δε ίδιοι ανοργάνωτοι. Τους καταγγέλλει πάνω απ’ όλα και πρώτα απ΄ όλα επειδή δεν έχουν «κοινωνικό πρόσωπο». Δεν του αρκούσε το αληθινό τους πρόσωπο.
Κατά την αντίληψη αυτή της δημοκρατίας, δικαίωμα να συνέρχονται ειρηνικά και να εκφράζουν ειρηνικά τις θέσεις τους έχουν μόνο πολίτες που πρώτα θα σου πουν ότι λεγόμαστε έτσι, ανήκουμε εκεί και πρεσβεύουμε αυτό. Είμαστε σωματείο αναγνωρισμένο με την υπ’ αριθμόν απόφαση τάδε. Ειδάλλως ξεπερνάς την δημοκρατία.

Τελικα η Δημοκρατία στην Ελλαδα είναι και αυτή μεμονωμένο περιστατικό..

Πάρτε τη δόση σας..

Ανάψτε το δέντρο..

Και χρόνια πολλά!

ΥΓ:

Κούγια.. ΑΝΤΕ ΕΞΟΣΤΡΑΚΙΣΟΥ!!!

Κάτι σαν άλλη όψη

2008-12-16T00:09:00.004+02:00

Κουβεντιάζοντας με έναν μπάτσο, αυτό που με τρόμαξε ήταν η ωμότητα του. Η όλη συζήτηση έγινε στο πλαίσιο κοινωνικών επαφών που έχει ο καθένας μας, με όσους ζουν δίπλα του. Ήταν λοιπόν προσωπική, κι αυτό ίσως την κάνει off the record και κακώς την μεταφέρω εδώ. Όμως η ωμότητα της σκέψης του, στο πως αντιλαμβάνεται την κοινωνία με εντυπωσίασε.
"Αυτός" μου λέει, "δεν ήταν αστυνομικός, μαλάκας ήταν. Έτσι κι αλλιώς δεν θα έπρεπε να κάνει περιπολία με όχημα. Οι ειδικοί φρουροί, δεν είναι εκπαιδευμένοι. Για να φρουρούν χώρους είναι.
Για ένα μαλάκα και ένα μαλακισμένο τρέχουμε όλοι. Γιατί ξέρουμε το ποιόν του παιδιού. Ξέρουμε ποιος ήταν... μην ακούς τι λένε οι αλήτες οι δημοσιογράφοι".
"Ακόμα κι έτσι να είναι" του απάντησα, "δεν μπορεί να σηκώνει ο άλλος το όπλο και να σκοτώνει. Ζούμε σε μια χώρα που η θανατική ποινή δεν ισχύει¨".
Συμφώνησε, η θανατική ποινή δεν ισχύει. "Αλλά ο μαλάκας δεν έκανε τίποτα. Εξ αμελείας είναι όλη η υπόθεση με τον πυροβολισμό. Η σφαίρα εξοστρακίστηκε. Το πολύ που θα φάει είναι 6 μήνες. Από το σώμα θα φύγει αλλά μην περιμένεις καταδίκη ετών... Ο νόμος είναι σαφής".
Μου είπε επίσης ότι περνάει κάθε 6μηνο από γιατρούς, κι ότι τα μίντια δεν το λένε. Οτι γι' αυτόν "ακροδεξιοί και ακροαριστεροί είναι το ίδιο. Το ΚΚΕ είναι το ποιο κρατοκρατούμενου κόμμα που υπάρχει, κι όμως φωνάξει κατά του κράτους. Τα σωματεία των αστυνομικών θέλουν να καταφύγουν σε μηνύσεις κατά καναλιών και δημοσιογράφων γιατί τους εξευτέλισαν. Πως πλέον είναι αυτοί, και εμείς (εννοώντας τους κουκουλοφόρους και τους αστυνομικούς) δυο στρατόπεδα. Και πως το μόνο που θα αλλάξει είναι ότι θα γίνουμε Γερμανία. Αντιστάθηκες, αντιμίλησες σε σκοτώνω και δεν δίνω λογαριασμό σε κανένα. 40 άντρες σκοτώθηκαν τα τελευταία δέκα χρόνια" μου λέει, "κανένας δεν είπε κουβέντα γι’ αυτό". "70 πολίτες σκοτώθηκαν από αστυνομικά πυρά" του αντιτάσσω για να πάρω σαν απάντηση, "αποκλείεται, ποιος το λέει;".

Αυτό που εγώ εισέπραξα είναι, πως κάτω από την στολή ο άνθρωπος πεθαίνει. Ο άνθρωπος παύει να είναι άνθρωπος μόλις αφαιρέσει μια ανθρώπινη ζωή. Γίνεται κάτι άλλο, ξένο, παγωμένο. Καθήκον, νόμος, εξουσία, δικαιώματα όλα μπερδεύονται με τα χρόνια. Επάγγελμα αστυνομικός σημαίνει περιθώριο. Είναι κι αυτό ένα γκέτο.
Αυτό που με τρομάζει είναι πως δεν ένιωσα να θέλει μια φυσιολογική ζωή, δεν είχε ανάγκη από το κοινωνικό σύνολο. Να γίνει αποδεκτός. Υπάρχει για να ελέγχει, να κυγηγάει, να σκοτώνει αν χρειαστεί. Να κάνει την «βρώμικη» δουλειά για όλους εμάς που ζούμε φυσιολογικά. Είναι τελικά πλύση εγκεφάλου. Άλλα πιστεύουν αυτοί, άλλα εμείς. Τους έμαθαν πως έχουν δικαίωμα πάνω μας, κι αυτοί το πίστεψαν. Τους έμαθαν πως το να αφαιρέσεις μια ζωή είναι θεμιτό όταν προστατεύεις την κοινωνία. Δεν χρειάζεται να νιώθεις τύψεις, ούτε να τιμωρηθείς.

Δεν έκατσα πολύ, έτσι κι αλλιώς αυτός ο άνθρωπος είχε πάντα κάτι πολύ σκοτεινό για μένα. Τώρα ένα παραπάνω να μην αντέχω την παρέα του.
Κατέληξα, πως σίγουρα δεν θέλω αυτή την αστυνομία, την αστυνομία του φόβου και του όπλου. Μα δεν θα βελτιωθεί ποτέ τίποτα. Είναι ένας πόλεμος, αυτοί και εμείς. Πολίτες και άνθρωποι δεν υπάρχουν εφόσον κανένας δεν κάνει πίσω. Εγω μένω στην προκατάληψη -την δικαιολογημενη πολλές φορές- κι αυτοί στην ανθρωποφοβία τους και στην ψευδαίσθηση πως είναι οι νόμοι, η δικαιοσύνη, οι μόνοι έντιμοι πολιτές αυτής της χώρας.
Είμαστε λοιπόν χαμένοι απο χέρι;

Συγχαρητήρια

2008-12-11T23:23:00.003+02:00

Αυτα που είχα να πω για το θέμα τα είπα σε σχόλια, οπότε θα παραθέσω κάτι που διάβασα και το οποίο καλύπτει και την δική μου τοποθέτηση.

Υπάρχει σαφώς μια Ελλάδα με προβλήματα –πάντα υπήρχε. Καταλαβαίνω ότι με το πέρασμα των χρόνων οι απαιτήσεις αυξάνουν -κατανοώ όσους διαμαρτύρονται. Αλλά είναι ανάγκη να πούμε μια-δυο αλήθειες σε όλους τους πιτσιρικάδες που βλέπουν στο πλάκωμα με τους μπάτσους έναν προορισμό: η πρώτη ότι ποτέ η Ελλάδα δεν έζησε μεγαλύτερο επίπεδο κοινωνικής ευημερίας από αυτό που ζει σήμερα και ότι αυτό που χρειάζεται περισσότερο και από την ενθάρρυνση της διαμαρτυρίας είναι μια πρόταση για το πώς συνολικά τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα. Αυτό είναι που λείπει από την Αριστερά που αγκαλιάζει την κοινωνική διαμαρτυρία: η πολιτική πρόταση.

Μολονότι λογιών λογιών τυχοδιώκτες και κομπογιαννίτες της πολιτικής περιγράφουν την Ελλάδα ως μια χώρα στα όρια της διάλυσης, όποιος έχει ζήσει δύσκολες καταστάσεις θυμάται πώς ήταν η χώρα και πώς έγινε. Η κοινωνική ευημερία στη χώρα μας είναι τέτοια ώστε ζούμε ενδιαφέρουσες παραδοξότητες, όπως π.χ. το να καμαρώνουμε αρχηγούς κομμάτων της Αριστεράς με ακίνητες περιουσίες τις οποίες θα ζήλευαν και φτασμένοι επιχειρηματίες. Είναι λογικό μια χώρα που ευημερεί να έχει και πλούσιους αριστερούς: η ευαισθησία, όταν έχεις λύσει τα προβλήματά σου, είναι ευκολότερη. Ωστόσο από τους ευαίσθητους περιμένω στο όνομα της Αριστεράς που υπηρετούν δυο-τρεις (έστω) σοβαρές προτάσεις: ακόμα π.χ. περιμένω το οικονομικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν θέλω να πιστεύω ότι εμπορεύονται οργή -όποιος κάνει κάτι τέτοιο είναι αξιολύπητος, φτηνιάρης, ένας απλός εμποράκος μιζέριας που γουστάρει μια χώρα χειρότερη για να δικαιωθεί η δική του παρουσία διά της απόγνωσης. Δεν πιστεύω ότι η Αριστερά ξέμεινε τόσο από ιδέες ώστε να θεωρεί κοινωνικούς αγώνες τους πετροπόλεμους, τις μαγκιές εναντίον των ΜΑΤ, τις λεηλασίες στο κέντρο της Αθήνας. Και μην ακούσω πάλι το γνωστό επιχείρημα περί «γνωστών αγνώστων συνεργών τάχα μου του κράτους που αμαυρώνουν τους αγώνες»: η υποκρισία είναι χειρότερη και από τη φτώχεια σε προτάσεις.

Η ιστορία που ζούμε έχει κάτι το πρωτόγνωρο. Είναι η νομιμοποίηση της βίας μέσου μιας διαλεκτικής πολιτικής υποστήριξης. Πάντα η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά ονειρευόταν να προκαλεί τέτοιου είδους αναστατώσεις. Έτσι αντιλαμβάνεται την επαναστατική δράση. Η διαφορά σε σχέση με παλιότερα είναι ότι, όταν υπήρχε η Αριστερά των προτάσεων και των λύσεων, κάθε τέτοιου τύπου φασαρία, μικρή ή μεγάλη, καταγγελόταν απο την ίδια την Αριστερά ως συνειδητή συνεργασία ακραίων κύκλων με παρακρατικά παρακλάδια. Οι εκρήξεις προκαλούνταν για να συγκαληφθούν κυβερνητικά σκάνδαλα και λογιών λογιών "Βατοπέδια", ή για να βγει απο την πίεση των εργατικών συνδικάτων η εκάστοτε κυβέρνηση: το λέει πάντα το ΚΚΕ που έχει-αν μη τι άλλο-θέσεις.
Σήμερα για πρώτη φορά εμφανίζεται μια συντεταγμένη με το σύστημα κοινοβουλευτική Αριστερά, η οποία υιοθετεί δια της ανοχής της τις πρακτικές της βίας και μας ζητά να ψάξουμε τα αίτια της. Η θέση δεν είναι λανθασμένη, είναι βαθιά κομφορμιστική και δεν λαμβάνει υπόψιν της οτι, κάνοντας πολιτική με κανόνες ψυχανάλυσης, οπλίζουμε το χέρι του επόμενου που θα σπάει βιτρίνες και θα καταστρέφει πόλεις.

Αυτό που ζούμε δεν είναι η λαϊκή οργή για τη δολοφονία ενός παιδιού. Η οδύνη δεν είναι λόγος για να γίνεται πλιάτσικο στα καμένα. Αυτό που ζούμε είναι μια πολιτική αρπαχτή: η ενθάρρυνση της κοινωνικής αναστάτωσης για να δικαιολογηθεί η απουσία πολιτικού λόγου, η φτώχεια σε προτάσεις και οράματα, η άρνηση της ευθύνης να βοηθήσεις μια χώρα να ξεπεράσει τα προβλήματά της. Η αμήχανη να κάνει την παραμικρή σοβαρή πρόταση Αριστερά χειροκροτεί τη διάλυση της χώρας: τα θερμά μου συγχαρητήρια...

Μην δίνετε άλλοθι στην Αστυνομική Βία, απαντώντας με Βία

2008-12-07T13:47:00.003+02:00

Έστω και με ώρες καθυστέρηση, σχεδόν όλοι πια ενημερωθήκαμε για τον φόνο ενός ανήλικου από πυρά αστυνομικών. Δεν θα σχολιάσω το περιστατικό. Δεν χωράει σχολιασμό. Τι να πεις και πως να χωνέψεις ότι σε μια δημοκρατική χώρα, πέφτει νεκρό ένα παιδί από σφαίρες αστυνομικών; Πολλούς από εδώ μέσα αρκετές φορές μας χαρακτήρισαν αριστεροαναρχικούς. Δεν νομίζω να αρμόζει σε κανέναν μας να εκμεταλλευτεί το περιστατικό και να βγάλει την όποια χολή του, την όποια αντιπάθεια του για τον ρόλο και την δράση της ελληνικής αστυνομίας.
Ότι έγινε χθες, πρέπει επιτέλους να ξυπνήσει τους κυβερνώντες, να γίνει επιτέλους ένα ξεκαθάρισμα στους χώρους και τις δομές της ΕΛΑΣ.
Τα χθεσινά επεισόδια μόνον σε αυτό δεν στοχεύουν. Αυτές οι λίγες γραμμές είναι μια έκκληση σε όσους ανήκουν στον αντιεξουσιαστικό χώρο, σε όσους ασπάζονται την αναρχία. Η βία δεν είναι απάντηση. Η βία δεν είναι λύση. Με το να τα σπάσετε, δεν τιμωρείτε τους ενόχους. Δεν καταργείτε την νοοτροπία χούντας που ακόμα έχουν αρκετοί στην ΕΛΑΣ.
Με την βία τους δίνετε άλλοθι να συνεχίσουν να καταπατούν τα δικαιώματα όλων μας. Με την βία τους δίνετε άλλοθι να συνεχίσουν να λειτουργούν σαν ασφαλίτες.
Σεβαστείτε τον νεκρό, σεβαστείτε το μούδιασμα που νιώθουν οι περισσότεροι πολίτες αυτής της χώρας. Αφήστε όσες πορείες προγραμματίστηκαν ή προγραμματίζονται να εξελιχθούν ομαλά. Ειρηνικά! Βοηθήστε μας αυτό το έγκλημα να μην περάσει. Να μην μείνει ατιμώρητο. Να μην χάσει την σπουδαιότητα του, αναλώνοντας το σε βίαια ξεσπάσματα, πόλεμο με μολότοφ και φωτιές σε περιουσία πολιτών. Βοηθήστε να μην ξανασυμβεί. Μην τους δίνετε άλλοθι.

Πολίτης – Επώνυμος σημειώσατε 0-10

2008-12-05T13:40:00.004+02:00

Πολιτικοί, καλλιτέχνες, ιερείς, άνθρωποι των γραμμάτων, οι πάντες επώνυμοι τέλοσπάντων, οι πάντες εκτός των απλών πολιτών, είναι παρατηρημένο, ότι στους τίτλους των ειδήσεων και στην συνείδηση των μμε, ο θάνατός τους, δεν αναφέρεται ποτέ ως θάνατος. «Απεβίωσε», «Εκοιμήθη», «Έφυγε», «Στη γειτονία των αγγέλων» και άλλες λάιτ εκφράσεις, αντικαθιστούν τον θάνατο επωνύμων. Λες και υπάρχει κάποιος άγραφος νόμος, μεταξύ δημοσιογράφων να «ωραιοποιήσουν» το γεγονός, να το κάνουν να φανεί, λιγότερο βαρύ.
Κι όμως συνέβη!!! Σήμερα λοιπόν και λίγες ώρες μόνον μετά τον θάνατο του Πατριάρχη Ρωσίας, ανταποκριτής της κρατικής τηλεόρασης, υπέπεσε στο λάθος και μάλιστα δυο φορές, να πει την απαγορευμένη λέξη. Πέθανε!!! Εκοιμήθη ήταν ο τίτλος στο σουπεράκι για την είδηση, απεβίωσε ο Πατριάρχης ήταν η πάσα της παρουσιάστριας, πέθανε είπε ο ανταποκριτής από την Μόσχα. Μάλλον η γραμμή πλασαρίσματος δεν έφτασε έγκαιρα στην παγωμένη Ρωσία κι άνθρωπός είπε τα πράγματα με το όνομά τους. Πέθανε!
Έτσι και μένα με έφυγε ένα βάρος που είχα και με έτρωγε. Κι έλεγα δεν μπορεί να πεθαίνει μόνον η κυρά Δέσποινα, ο κυρ Νικόλας, ο Μπάμπης, η Μαρία, κτλ πεθαίνουν και οι επώνυμοι. Δεν "φεύγουν", δεν "κοιμούνται", πεθαίνουν. Αν λοιπόν κάποια στιγμή κι ο επίτιμος (ένας είναι ο Επίτιμος) «φύγει», θα ξέρω ότι δεν έφυγε. Πέθανε! Γιατί ειδικά σε αυτή την περίπτωση, είναι ένα θέμα όπως και να το κάνουμε.
Τώρα βέβαια, για να συνεχίσω τον συλλογισμό μου, θα μου πει κανείς και θα έχει και δίκιο ομολογώ. Πότε θάνατος απλού πολίτη απασχόλησε τις ειδήσεις και τα δελτία; Μα γι’ αυτό είμαστε απλοί πολίτες. Γιατί δεν είμαστε ειδήσεις!
Στις δημοσιογραφικές σχολές μαθαίνουν τους υποψήφιους δημοσιογράφους, ότι ο θάνατος ενός επώνυμου μπορεί να επισκιάσει τον θάνατο 1000 πολιτών. Αν πχ την ίδια μέρα έχανε την ζωή της σε τροχαίο η Μαντόνα (χτύπα ξύλο) και ταυτόχρονα στον ειρηνικό ωκεανό, βυθιζόταν κρουαζιερόπλοιο με 1000 επιβάτες, η Μαντόνα θα ήταν πρώτη είδηση, το κρουαζιερόπλοιο δεύτερη, κι αυτό αν η υπόλοιπη επικαιρότητα, δεν περιελάμβανε άλλες σημαντικότερες ειδήσεις, όπως μια εκ νέου πτώση των χρηματιστηριακών δεικτών. Αν δε οι 1000 ήταν θύματα, στο Ιράκ, στην Παλαιστίνη, σε εμπόλεμη ζώνη τέλοσπάντων θα είχαν την πρωτιά, ανάμεσα στις 3-4 ειδήσεις του διεθνούς ρεπορτάζ. Δηλαδή θα παίζοταν 10 λεπτά πριν το τέλος του δελτίου. Μιας κι ο άξονας ενημέρωσης συνήθως ακολουθεί την σειρά, διεθνή, πολιτιστικά, αθλητικά, καιρός χρηματιστήριο. Το λοιπόν αν φίλε μου και συνάδελφε, συναγωνιστή πολίτη, θες να γίνει ο θάνατός σου θέμα στις ειδήσεις. Φρόντισε: να σκοτωθείς στην άσφαλτό «27χρονος έχασε τη ζωή του στην εθνική οδό Θεσσαλονίκης – Καβάλας», να πέσεις θύμα άγριου ξυλοδαρμού «υπέκυψε στα τραύματα του ο 27χρονος που έπεσε θύμα ξυλοδαρμού», να είσαι κατά λάθος θύμα τρομοκρατικής επίθεσης/ αστυνομικής επίθεσης «Με τη ζωή του πλήρωσε, τρομοκρατικό χτύπημα/την αστυνομική βία, 27χρονος πολίτης». Και πάλι όμως τουλάχιστον στις δυο πρώτες περιπτώσεις θα περάσει το όνομά σου στα ψιλά. Στην τρίτη πάλι, έχεις πολλές πιθανότητες να πλασαριστείς στην πρώτη θέση και για 2 – 3 μέρες να απασχολήσεις τα δελτία ειδήσεων και τις ενημερωτικές εκπομπές.

H 3η Κυβέρνηση Κλίντον;

2008-11-28T22:18:00.009+02:00

Στο ποστ της 13ης Νοέμβρη, υπήρξε μια διαφωνία με τον Taso και τον 9th wave σχετικά με τις προσδοκίες μας μετά την εκλογή Ομπάμα. Για διαβάστε το παρακάτω..

Υπήρξε κάποτε ένας Αμερικανός γερουσιαστής ο οποίος διακήρυξε εν μέσω θυελλωδών χειροκροτημάτων του ακροατηρίου του: "ο Αμερικανικός λαός καταλαβαίνει ότι δεν μπορείς να έχεις στα πράγματα τα ίδια παλιά πρόσωπα ξανά και ξανά και παρ' όλα αυτά να προσδοκάς κάποιο διαφορετικό αποτέλεσμα".

Ρητορικές εξάρσεις αυτού του είδους, πάντοτε προς υπεράσπισιν της ιδέας της "αλλαγής", χάρισαν στον εν λόγω γερουσιαστή την επικράτηση στη μάχη για το ύπατο αξίωμα της υπερδύναμης – για να ξεχασθούν ήδη από την επόμενη μέρα.

"Έχεις τη φρικτή αίσθηση ότι κάπως γλιστρήσαμε στον χωρόχρονο και κατευθυνόμαστε πίσω στην εποχή Κλίντον. Σε λίγες εβδομάδες δεν αποκλείεται οι Ρεπουμπλικανοί να ζητούν και πάλι τον ορισμό ειδικού εισαγγελέα [όπως για την υπόθεση της Μόνικα Λουίνσκι]" παρατηρεί με το γνωστό δηκτικό του χιούμορ ο σχολιαστής Άλεξ Κόμπερν.

Για "τρίτη κυβέρνηση Κλίντον " κάνει λόγο ο ανεξάρτητος διεκδικητής της προεδρίας Ραλφ Νέιντερ επικαλούμενος στοιχεία από τα οποία προκύπτει ότι 31 από τα 47 πρόσωπα που ο Ομπάμα διόρισε είτε στην ομάδα μεταβίβασης της εξουσίας είτε στην κυβέρνησή του προέρχονται από την διοίκηση Κλίντον.

Λιγότερο δηλητηριώδης, αλλά όχι λιγότερο επιφυλακτικός, ο (γνωστός και στην Ελλάδα, από τη συμμετοχή του στα "Σεμινάρια της Σύμης") βετεράνος αρθρογράφος της International Herald Tribune Ουίλιαμ Πφαφ σημειώνει ότι οι Αμερικανοί που ψήφισαν τον Ομπάμα αναμένοντας την αλλαγή θα πρέπει τώρα να συμφιλιωθούν με το ενδεχόμενο μιας ελαφρά ανακαινισμένης Κυβέρνησης Κλίντον, συχνά με τα ίδια πρόσωπα και σχεδόν με παντού τις ίδιες πολιτικές. Και συνεχίζει, σχολιάζοντας την πιθανότητα ανάθεσης από τον Ομπάμα του Στέιτ Ντιπάρτμεντ στην Χίλαρι Κλίντον: "Είναι τόσο ασήμαντες οι διαφορές απόψεων αυτών των δύο στα θέματα πολέμου και ειρήνης; Γιατί το αμερικανικό (και το διεθνές) κοινό υπέμεινε επί ενάμιση χρόνο τις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών, αν η αναμέτρηση μπορούσε να έχει κριθεί με το στρίψιμο ενός κέρματος, ανάμεσα σε δύο διεκδικητές του χρίσματος που πίστευαν στα ίδια πράγματα;"

Και όμως: ο υποψήφιος που πήρε προβάδισμα στην κούρσα των προκριματικών ακριβώς λόγω της (σε ανύποπτο χρόνο) αντιπολεμικής του τοποθέτησης για το Ιράκ, εμφανίζεται τώρα ως πρόεδρος έτοιμος όχι μόνο να διορίσει την Χίλαρι Κλίντον στο υπουργείο Εξωτερικών αλλά και να διατηρήσει τον Ρεπουμπλικανό Ρόμπερτ Γκέιτς στο υπουργείο Άμυνας, να επαναφέρει στο "σύστημα εθνικής ασφάλειας" λεγεώνα "γερακιών" με μακρά προϋπηρεσία σε προηγούμενους τυχοδιωκτισμούς, ακόμη και να κρατήσει στην κοινοβουλευτική ομάδα των Δημοκρατικών τον αρχι-νεοσυντηρητικό γερουσιαστή Τζο Λίμπερμαν που όλο το προηγούμενο διάστημα συμμετείχε στην καμπάνια υπέρ του Τζον ΜακΚέιν.

Αξιοποίηση πεπειραμένων στελεχών; Εξασφάλιση της "εθνικής ενότητας"; Ή απλώς ανακύκλωση των ίδιων και των ίδιων εκλεκτών της πραγματικής εξουσίας στη Ουάσιγκτον, που μένει παγερά αδιάφορη στις εκλογικές "ανατροπές";

Είναι άτοπο να υπενθυμίζει κανείς ότι παρά την πλημμυρίδα των προσδοκιών που συνόδευσαν την εκλογή του, ο Ομπάμα κατ' ανάγκην θα κινηθεί εντός των ορίων του "εφικτού" και άρα θα "απογοητεύσει". Ωστε το σύνθημα "Ναι, μπορούμε" και η "ισχυρή εντολή" που έλαβε ο Ομπάμα στην κάλπη μοιάζουν να χάνουν το νόημά τους, προτού καν έρθει η ώρα της προεδρικής ορκωμοσίας; Ας περιμένουμε λίγο ακόμα και θα το δούμε..

This is change?

Περι των Θρησκευτικών

2008-11-26T13:13:00.005+02:00

Επιστολή προς τον υπουργό Παιδείας, Ευριπίδη Στυλιανίδη, απέστειλε πριν μια βδομαδα (18-11-2008) ο Συνήγορος του Πολίτη, Γιώργος Καμίνης, για το θέμα της απαλλαγής των μαθητών από το μάθημα των Θρησκευτικών, ύστερα από πλήθος αναφορών που δέχθηκε από γονείς.

Ο Συνήγορος του Πολίτη τονίζει ότι, «σύμφωνα με το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο, δικαίωμα απαλλαγής από το μάθημα των θρησκευτικών για λόγους συνείδησης έχουν όλοι οι μαθητές, εφόσον αυτοί οι ίδιοι ή οι γονείς τους, ανάλογα με την περίπτωση, επικαλούνται εν προκειμένω λόγους συνείδησης. Η εγκυρότητα της δήλωσης αυτής δεν είναι συνταγματικώς θεμιτό να εξαρτάται από οποιασδήποτε μορφής -θετική ή αρνητική- δήλωση θρησκεύματος».
Συγκεκριμένα, όπως επισήμανε ο κ. Καμίνης, το πρόβλημα έγκειται στο ότι «πολλά σχολεία σε όλη τη χώρα, για την απαλλαγή των μαθητών από το μάθημα των Θρησκευτικών, αξιώνουν από τους γονείς τη ρητή θετική ή αρνητική δήλωση σχετικά με το θρήσκευμά τους».

Τις 10.000 ψήφους εφτασε η δημοσκόπηση που διεξήχθη στο in.gr σχετικά με το αν το μάθημα των θρησκευτικών θα έπρεπε να είναι προαιρετικό ή όχι.
Το 62,68% των συμμετέχοντων (6000 ψήφοι) δηλωσαν υπέρ του προαιρετικού χαρακτήρα του μαθήματος, ενώ το 36% (3446 ψήφοι) κατά. Υπάρχει επίσης και κάποιο 1,32% των ψήφων (126 ψήφοι) που μπήκαν στον κόπο να κάνουν κλικ για να δηλώσουν “δεν ξέρω/δεν απαντώ”.

«Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έκρινε ότι η αξίωση γνωστοποίησης πεποιθήσεων ως προϋπόθεση άσκησης δικαιώματος είναι αθέμιτη».

Τι είναι το Βατοπέδι

2008-11-24T00:29:00.002+02:00

Πολλοί είναι αυτοί που δεν έχουν καταλάβει ακριβώς το λογο για τον οποίο εδώ και τρεις περίπου μήνες η υπόθεση του Βατοπεδίου αποτελεί το σημαντικότερο θέμα σε όλα τα δελτία ειδήσεων. Ίσως να εχουν "χαθεί" απο την πληθώρα στοιχείων που παρουσιάζονται καθημερινά, ίσως άλλοι να μην ενδιαφέρονται.
Η υπόθεση Βατοπεδίου είναι κλοπή δημόσιας περιουσίας εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ. Με αποτιμημένη την τελική αξία των ακινήτων, αποτελεί ίσως το μεγαλύτερο σκάνδαλο που υπήρξε μέχρι σήμερα. Με απλά λόγια, και όσο πιο σύντομα γίνεται, να τι συνέβη ακριβώς.

Το 2004, η κυβέρνηση σταμάτησε μια δίκη που είχε ξεκινήσει επί των ημερών της προηγούμενης κυβέρνησης, με αποτέλεσμα να περάσει η λιμνοθάλασσα της Βιστωνίδας στη Μονή Βατοπεδίου. Αμέσως σχεδιάστηκαν και ξεκίνησαν οι ανταλλαγές. Βρέθηκαν ταχύτατα 260 κτήματα σε 18 περιοχές της χώρας για να περάσουν στη διαχείριση του κ. Εφραίμ. Τον Δεκέμβριο του 2005 δόθηκαν στη Μονή 73 ακίνητα του Δημοσίου, σε αντάλλαγμα με τις όχθες της λιμνοθάλασσας. Τον Απρίλιο του 2006 η Μονή επέστρεψε 18 από τα ακίνητα που της δόθηκαν, για να πάρει 20 άλλα ακίνητα από την Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου. Τον Απρίλιο του 2007 η Μονή πήρε 107 ακίνητα του ελληνικού Δημοσίου δίνοντας μέρος(!) του νερού της λιμνοθάλασσας. Τον Ιούλιο του 2007 η Μονή επιστρέφει στο Δημόσιο 95 από τα ακίνητα που της είχαν δοθεί, για να πάρει τα 13 κτίρια του Ολυμπιακού Χωριού. Τον Μάρτιο του 2008 η Μονή δίνει και το υπόλοιπο νερό και παίρνει άλλα 14 ακίνητα.

Ταυτόχρονα: Κάποια δασικά ακίνητα που πήρε η Μονή φθηνά ως μη αξιοποιήσιμες εκτάσεις, αποχαρακτηρίστηκαν ταχύτατα με υπουργικές αποφάσεις κι έγιναν άρτια και οικοδομήσιμα οικόπεδα. Τα προβλήματα που υπήρχαν με την Αρχαιολογική Υπηρεσία λύνονταν θαυματουργά με ένα τηλεφώνημα των μοναχών σε κάποιον Γιάννη. Μέχρι και η μετεγκατάσταση ενός ολόκληρου υπουργείου σε ολυμπιακό ακίνητο σταμάτησε ώστε να εξυπηρετηθεί η Μονή.

Την ίδια περίοδο, η Μονή μεταπούλησε κάποια κτήματα, στα οποία ήδη χτίστηκαν διώροφες μεζονέτες. Το ολυμπιακό ακίνητο που προοριζόταν για τη στέγαση του υπουργείου Εργασίας, πουλήθηκε από τη Μονή σε εφοπλιστή, ο οποίος μάλιστα ένιωσε την ανάγκη να δώσει πέραν του τιμήματος των 41 εκατ., μια επιπλέον δωρεά 9 εκατ. ευρώ στο Βατοπέδι (και μάλιστα χωρίς απόδειξη), για φιλανθρωπικούς λόγους.

Όλα αυτά συνέβησαν τα τελευταία τέσσερα χρόνια, επι κυβερνήσεως Νέας Δημοκρατίας.
Δικοί της άνθρωποι είχαν συναλλαγή με τους μοναχούς, και δικοί της υπουργοί υπέγραψαν όλες τις ανταλλαγές.
Όσοι λένε δηλαδή πως και τα δυο κόμματα έχουν την ίδια ευθύνη για το σκάνδαλο, είτε έχουν πρόβλημα όσον αφορά την αντίληψη τους, είτε έχουν άλλες σκοπιμότητες. Με αυτό δεν προσπαθώ να δικαιολογήσω το Πασοκ, όμως ορισμένα πράγματα είναι τόσο ξεκάθαρα, που η προσπάθεια να ρίξεις τις ευθύνες αλλού γι'αυτά, είναι εκτός απο επικίνδυνη, και εξοργιστική.

η στιγμή της αλήθειας..

2008-11-19T11:00:00.000+02:00

Είμαστε περισσότεροι από 10 εκατομμύρια άνθρωποι. Μέσα σε όλους αυτούς, πάντα, σε όλες τις εποχές, θα υπάρχουν άνθρωποι που τοποθετούν την αξιοπρέπεια τους πολύ χαμηλά. Και σίγουρα πολύ πιο κάτω από ένα υψηλό χρηματικό ποσό. Το μάθημα αυτό το έχουμε πάρει χρόνια τώρα με τις εκπομπές της Αννίτας, τα realities παντός τύπου και τα υπόλοιπα δημιουργήματα της αμερικάνικης τηλεόρασης που χωρίς κόλλημα έρχονται στην ελληνική τηλεόραση. Και αναρωτιέμαι: γιατί πρέπει να σοκάρομαι κάθε φορά που ένας ακόμα μου δείχνει ότι: χρήμα-αξιοπρέπεια σημειώσατε 1;

Φυσικά μιλάω για το ριάλιτι σόου «Η στιγμή της αλήθειας». Παρ’ ότι δεν έχω δει πλήρες επεισόδιο, με τα λίγα που είδα, έπαθα το σοκ που υποθέτω ότι θα έπαθε ο μέσος τηλεθεατής. Που, ωστόσο, δεν αποφεύγει τον πειρασμό να στήσει αυτί στα μυστικά και ψέματα της μέσης ελληνικής οικογένειας. Τα μυστικά αυτά καθεαυτά δεν με σοκάρουν: η ερωτική απάτη, τα σεξουαλικά τρίγωνα και τετράγωνα, ο φθόνος για τα αποκτήματα του άλλου, ακόμη και οι αιμομικτικές φαντασιώσεις γεννήθηκαν μαζί με το είδος μας, χωρίς να συνοδεύονται από το παραμικρό ίχνος ηθικής απαξίωσης. Η απαξίωση ήρθε σε δεύτερο χρόνο, μαζί με την οικογένεια, τη θρησκεία, την πατρίδα και φυσικά την ιδιοκτησία, χιλιάδες χρόνια πριν τα ανακαλύψουν ο κ. Άδωνις Γεωργιάδης και οι ομοϊδεάτες του.

Δεν με σοκάρει επίσης το γεγονός ότι υπάρχουν άνθρωποι πρόθυμοι να εκτεθούν με την αλήθεια και το ψέμα τους για μερικές χιλιάδες ευρώ. Αρκετοί από εμάς αποκαλύπτουν παρόμοιες αλήθειες στο ντιβάνι του ψυχιάτρου ή του ψυχαναλυτή, και πληρώνουν κιόλας. Εκατό έως εκατόν πενήντα ευρώ για κάθε ψυχαναλυτικό στριπτίζ 45 λεπτών. Εδώ τουλάχιστον πληρώνονται. Είναι αρκετά πιο συμφέρουσα κατάσταση. Αφήστε που είναι ελεγχόμενη. Διότι, προφανώς, η αγία οικογένεια που προσέρχεται στο στούντιο για να γίνει ρόμπα, ανοίγοντας τα φύλλα της καρδιάς της, έχει τη δυνατότητα να σταθμίσει τις συνέπειες κάθε αλήθειας και κάθε ψεύδους στις εσωτερικές της σχέσεις και να υπολογίσει με ποιο αντίτιμο μπορεί να τις υποστεί.Κατά κάποιο τρόπο, λοιπόν, διαμορφώνεται ένας τιμοκατάλογος αμαρτίας, αντίστροφος απ’ αυτόν που προβλέπει το ποινολόγιο της εκκλησίας ή της κοινωνίας. Προϊόντος του χρόνου, όταν το ριάλιτι θα έχει κλείσει ένα κύκλο εκπομπών, θα μπορούμε να έχουμε μια σαφή εικόνα του τιμοκαταλόγου της αγίας οικογένειας: π.χ. Πόσο πάει η ενδογαμική φαντασίωση; 20.000 ευρώ. Πόσο τιμάται το κέρατο; 30.000 ευρώ. Πόσο κοστολογείται το εξώγαμο; Πάνω από 50.000 ευρώ. Έτσι, θα διαμορφωθεί ένας πλήρης τιμολοκατάλογος των ιερών και οσίων της φυλής και της πίστης, για να αποδειχθεί ότι στον εμπορευματικό μας πολιτισμό όλα έχουν την τιμή τους, ακόμη και ο κατάλογος των αμαρτημάτων της Παλαιάς ή και της Καινής Διαθήκης. «Ου μοιχεύσεις… Ουκ επιθυμήσεις πάντα όσα των πλησίον σου εστί…» και ούτω καθεξής. Θα είναι τουλάχιστον μια κατάσταση πολύ πιο συμφέρουσα από αυτήν που διαμόρφωσε το προπατορικό αμάρτημα, σύμφωνα με το οποίο οι πρωτόπλαστοι έχασαν τον Παράδεισο για ένα μήλο (Μα, για ένα μήλο; Ληστεία!).

Φανταστείτe λοιπον, ένας τραπεζίτης (όχι ένας συγκεκριμένος, αλλά ο μέσος, ιδεατός τραπεζίτης) που έρχεται στο σόου με όλα τα αποθέματα απληστίας και κυνισμού, κάθεται αναπαυτικά στην καρέκλα του ανακρινόμενου, συνδέεται με τον ανιχνευτή ψεύδους κι ενώ το βλέμμα του διασταυρώνεται μ’ αυτά του μέσου μικροκαταθέτη, του κατόχου πιστωτικής κάρτας, του δανειολήπτη, του επιχειρηματία και του εκπροσώπου του κράτους, θα δέχεται τα σκληρά ερωτήματα της παρουσιάστριας (εννοείται ότι η κ. Μανωλίδου δεν είναι κατάλληλη γι’ αυτή την εκδοχή του σόου). Η ροή των ερωταπαντήσεων μπορεί να είναι περίπου η εξής:

«Έχεις κατασχέσει ακίνητο πολύτεκνης οικογένειας για δόση 200 ευρώ;» «Ναι».

«Είναι αλήθεια ότι δανείζεις με πενταπλάσιο τόκο απ’ ό,τι δανείζεσαι;», «Ναι».

«Είναι αλήθεια ότι την τελευταία εικοσαετία δεν πέρασε χρονιά που να μην είχες κέρδη τουλάχιστον 40%;», «Ναι».

«Πιστεύεις ότι τα 500.000 ευρώ αμοιβή που παίρνεις το χρόνο, συν τα μπόνους και τα stock options, είναι λίγα γι’ αυτά που προσφέρεις;», «Ναι».

«Νομίζεις ότι είναι καθαρή ληστεία μια αύξηση 4% στους μισθούς των τραπεζοϋπαλλήλων;», «Ναι».

«Θα ήθελες να απολύσεις εδώ και τώρα το 30% των υπαλλήλων σου;», «Ναι».

Μεσολαβούν χειροκροτήματα από το κοινό, ενώ η παρουσιάστρια ανακοινώνει ότι ο τραπεζίτης με την αφοπλιστική του ειλικρίνεια έχει ήδη φτάσει το ποσό των 22 δισ. ευρώ, κι αν είναι εξίσου ειλικρινής στην τελευταία και πιο κρίσιμη ερώτηση, θα κάνει το κέρδος του 28 δισ. ευρώ (όσα και το πακέτο στήριξης που έκοψε κι έραψε στα μέτρα του η κυβέρνηση). «Νομίζεις ότι είσαι χρήσιμος στην κοινωνία, ότι χωρίς τη μεσολάβησή σου θα καταρρεύσει το σύμπαν;». «Ναι»,απαντά ενθουσιασμένος ο τραπεζίτης, «οοοχ», ακούγεται η αντίδραση του κοινού, γιατί ο ανιχνευτής ψεύδους θεωρεί λανθασμένη την απάντηση, «λυπάμαι» είναι η λέξη που χρησιμοποιεί η παρουσιάστρια, «αλλά και τα 22 δισ. δεν είναι καθόλου άσχημα», συμπληρώνει. Μουσική, τίτλοι τέλους και χορηγοί.

Το πράγμα θα γινόταν ακόμη πιο ενδιαφέρον αν «η στιγμή της αλήθειας» με τον τραπεζίτη συμπληρωνόταν με ένα ακόμη ριάλιτι, στο οποίο ο παίκτης θα βρισκόταν στο αντίποδα του τραπεζίτη. Θα ήταν ο μικροκαταθέτης, ο δανειολήπτης ή απλώς ο μισθωτός που η μόνη του σχέση με την τράπεζα είναι το ΑΤΜ και ο λογαριασμός μισθοδοσίας του. Το concept το ίδιο, το σκηνικό επίσης, μόνο οι ερωτήσεις θα προσαρμόζονταν στο κοινό περί πιστωτικού δικαίου αίσθημα. Η ροή τους θα μπορούσε να είναι περίπου η εξής:

«Θα ληστεύατε μια τράπεζα αν ξέρατε ότι δεν θα σας πιάσουν;», «Ναι».

«Κάθε φορά που πληρώνετε τη δόση του δανείου ή της πιστωτικής σας νιώθετε ότι σας κλέβουν;», «Ναι».

«Αισθάνεστε κάποια κρυφή χαρά όταν ακούτε ότι γκαζάκι κατέστρεψε ΑΤΜ;», «Ναι».

«Θα επιστρέφατε στην τράπεζα τόκους που από ταμειακό λάθος σάς απέδωσε;», «Όχι».

«Μήπως μόνο της χρωστάτε και δεν έχετε καμία κατάθεση;», «Ναι».

«Είναι αλήθεια πως το αγαπημένο σας ρητό είναι το “δανεικά κι αγύριστα”;», «Ναι».

«Θα συμμετείχατε σε μια κίνηση με άλλους δανειολήπτες ώστε να μην πληρώνετε το μέρος του επιτοκίου που θεωρείτε ληστρικό;», «Ναι».

Η τελευταία κρίσιμη ερώτηση θα ήταν πανομοιότυπη με αυτήν προς τους τραπεζίτες: «Θεωρείτε χρήσιμους τους τραπεζίτες, πιστεύετε ότι οι κοινωνίες θα καταρρεύσουν χωρίς αυτούς». «Όχι», θα είναι η απάντηση, το κοινό θα ξεσπάει σε θυελλώδη χειροκροτήματα και η παρουσιάστρια θα είναι υποχρεωμένη να αποδώσει στον παίκτη το πλήρες έπαθλο που αντιστοιχεί σε απαλοιφή δανειακών χρεών συν άτοκο δάνειο 500.000 ευρώ εξοφλητέο σε 150 έτη. Φυσικά η φαντασίωση θα είναι σχεδόν διαστροφική αν παρει μέρος στο παιχνίδι ένας πολιτικός.

*Και αν νομίζετε ότι η ελληνική έκδοση είναι πολύ σκληρή, δείτε αυτο.

Φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

2008-11-14T11:08:00.002+02:00

Ξεκινάει σήμερα. Σε λίγες μόνο ώρες. Είσαι, δεν είσαι εκεί, η καρδιά σου χτυπάει γι’ αυτό. Για τις δέκα μέρες που δραπετεύεις από την πραγματικότητα ή για τις δέκα μέρες, που ζεις σε μια άλλη πραγματικότητα. Δέκα μέρες τα μάτια σου γεμίζουν εικόνες. Δεν προλαβαίνεις να τις επεξεργαστείς. Κρατάς καμιά πρόχειρη σημείωση για μετά. Όχι κάτι σπουδαίο, δυο – τρεις λέξεις. Ίσα να υπάρχει ένας οδηγός, για όταν κληθείς να τα βάλεις σε σειρά και κάνεις τον απολογισμό. Κι όμως δεν έχει σημασία. Αρκεί που ήσουν εκεί. Που το ζούσες. Γιατί έτσι είναι. Το ζεις. Ξυπνάς πρωί να προλάβεις τις δημοσιογραφικές, να βγάλεις εισιτήρια για όσα τσέκαρες σήμερα και την επόμενη. Μπαίνεις στην σκοτεινή αίθουσα και χάνεσαι. Μετράς την μέρα σου με προβολές. Σκηνοθέτες, αφιερώματα, αίθουσες και που και που κανένας γνωστός, από αυτούς που συναντάς κάθε χρόνο μόνον εκεί. Στις αγαπημένες σκοτεινές αίθουσες. Ο γνωστός διάλογος: «Τι είδες; Παίζει κάτι φοβερό στις 9 στον Κασαβέτη και γαμώτο έχει κι άλλα δύο την ίδια ώρα που δεν τα προλαβαίνω.» Χαμόγελα, κασκόλ, κουλτουρόφατσες, κοσμικοί όλοι εκεί. «Έχει πάρτι στην Γ΄ ρωτάνε συνάδελφοι, θα πάς;» Κι απορούν που τους λες, ότι τόσα χρόνια δεν πήγες ποτέ και σε κανένα. Γιατί για σένα το φεστιβάλ είναι προβολές. Είναι να δεις όσα μπορείς περισσότερα. Να γεμίσεις τα μάτια σου εικόνες. Πάς πρωί και φεύγεις βράδυ. Και ενδιάμεσα κάνεις την δουλειά σου – όταν αυτή σχετιζόταν με το αντικείμενο. Δεν σε πτοούσε η κούραση, η γκρίνια των φίλων σου που μούτρωναν επειδή χανόσουν δέκα μέρες. Τίποτα δεν ήταν πιο σημαντικό, αρκεί να ήσουν εκεί.
Σε λίγες ώρες ξεκινάει και κάθεσαι στον υπολογιστή σου. Έπρεπε να ετοιμάζεσαι. Να κατέβεις να παραλάβεις την κάρτα σου, το υλικό, να βγάλεις εισιτήρια… Να γεμίσει το βλέμμα σου λιμάνι. Πότε δεν σου φαίνεται πιο όμορφη η Θεσσαλονίκη όσο αυτό το δεκαήμερο. Κάθε χρόνο τα ίδια. Η ίδια ευτυχία με το που πατάς το πλακόστρωτο. Όλα μένουν έξω από τις αίθουσες και μέσα μόνον εσύ και η μεγάλη οθόνη.
Σε όλους εσάς τους μικρούς φεστιβαλιστές καλές προβολές:-)